De wedergeboorte van Paul McCartney na The Beatles: de documentaire en... het stripboek

Velen van jullie zagen afgelopen week de nieuwe McCartney-documentaire Man On The Run in de Nederlandse filmhuizen en bioscopen: een portret van Paul McCartney en zijn gezin, met beelden en verhalen uit de periode na het uiteenvallen van The Beatles. Omdat de documentaire slechts zeer beperkt op het witte doek te zien was, lukte het mij zelf niet om te gaan. Maar ik genoot van jullie recensies, verslagen en reflecties op dit portet. Inmiddels is Man On The Run ook verschenen bij Amazon Prime. 

Geen nieuwe inzichten, wel feelgood
Uit diverse blogs en andere verslagen begrijp ik dat de documentaire geen echte nieuwe inzichten biedt, maar vooral ontroert door de prachtige privébeelden die de McCartneys van hun leven buiten de spotlights maakten. In Londen en vooral ook op het platteland van Schotland. Totale feelgood, al maakte McCartney na het uiteengaan van The Beatles natuurlijk ook donkere maanden door. Maanden waarin hij de whiskyfles te vaak aan zijn mond zette. Het was Linda die hem, in de Schotse natuur, weer met beide benen op de grond zette.

 

De strip van Hervé Bourhis
Grappig genoeg las ik vorige week wél het stripboek Paul: de wederopstanding van James Paul McCartney (1969-1973), van de Franse tekenaar Hervé Bourhis. Het lag al een tijdje op me te wachten, omdat ik het eind vorig jaar al voor m'n verjaardag kreeg. Maar voor zo'n pareltje moet je écht even goed de tijd nemen. Al eerder, in mei 2024, schreef ik trouwens over het werk van striptekenaar Hervé Bourhis. Want ook zijn boek Terug naar Liverpool, dat hij uitbracht met Julien Solé, vond ik erg mooi en kundig gemaakt. 

Kenners-feitjes
In Paul geeft Bourhis een visuele, ietwat poëtische interpretatie van McCartney's leven in de eerste vijf jaren na het uiteengaan van The Beatles. In ruim 80 pagina's laat de kunstenaar ons een kijkje nemen in het hoofd van McCartney. Natuurlijk is het allemaal interpretatie, maar Bourhis is een Beatlesliefhebber én -kenner pur sang. Hij baseert zijn strips op goed bronnenonderzoek en brengt daarbij graag de zogenaamde 'kenners-feitjes' naar voren. Zijn verhalen zijn nooit echt cliché, en doorspekt van humoristische twists. Zo neemt de tekenaar in het verhaal een aanloopje op het uiteenvallen van The Beatles door te schrijven over de opgedoken audio-opname van 8 september 1969. Daarop zijn John, Paul en George te horen, terwijl ze vergaderen over de toekomst van de band. Omdat Ringo afwezig is, krijgt die de opname later toegespeeld. Een sensationele ontdekking destijds, waarover Beatles-autoriteit Mark Lewisohn voor het eerst vertelde in zijn theatercollege Hornsey Road.

De bewuste scène. Ik las het boek overigens in het Nederlands.

Losse tekenstijl
Het zijn precies dit soort verhalen die de boeken van Hervé Bourhis voor de goed ingevoerde Beatlesliefhebbern zo genietbaar maken. Het zijn de details die het 'm doen. In Paul zien we vervolgens hoe Ringo met de bekende brief bij Paul thuis verschijnt. In die brief krijgt Paul het verzoek van de overige drie Beatles om de release van zijn solo-album uit te stellen, ten gunste van het Let It Be-album. Daarna lezen we hoe Paul en John elkaar bestoken in venijnige nummers, hun ruzies weer bijleggen en elkaar tijdens John's Lost Weekend intensiever spreken. Ondertussen groeit het gezin van McCartney en klimt Paul mentaal uit een dal van onzekerheid. De losse tekenstijl en kleurrijke illustraties, vaak op A4-formaat, nemen je in razend tempo mee door de eerste helft van de jaren 70. Anders dan de titel doet vermoeden, laat Bourhis Paul los wanneer hij in 1976 met Wings weer commercieel aan de top staat.

Herwonnen autonomie
Hoewel de meeste aandacht deze dagen uitgaat naar de documentaire Man On The Run, is juist dit stripboek een ontzettend leuke en kwalitatieve aanvulling op het verhaal van de wederopstanding van McCartney. Samen vormen Man On The Run en Paul een gelaagd portret van McCartney's eerste stappen na het uiteengaan The Beatles. Een tijd van twijfel en het moeten herwinnen van zelfvertrouwen. Misschien vind ik juist daarom die eerste jaren in de seventies wel de meest interessante periode uit McCartney's leven. In privé en professioneel opzicht.

Leuk voor in elke Bealtesverzameling!

Terrugevonden na 52 jaar: de eerste Höfner 500/1-bas van Paul McCartney

Het is typisch een bericht voor de 'goed nieuws-rubriek' die ik elke ochtend in het NPO Radio 1-journaal hoor. Vlak na half acht neemt presentator Astrid Kersseboom met één van haar redacteuren altijd even de positieve berichten door, na al het serieuze en vaak grimmige wereldnieuws. De vondst van Paul McCartneys eerste Höfner-bas is beslist zo'n bericht dat gelukkig maakt. In Beatleskringen hoorden we er al iets over, maar inmiddels is het goede nieuws overal doorgedrongen. Rolling Stone Magazine, The Guardian, CBS News, Nu.nl... de media buitelen over elkaar heen, want Paul McCartney heeft zijn 'eerste Beatlesbas' terugbezorgd gekregen.

Paul McCartney in januari 1969 tijdens de Get Back-sessies,
met de bas die in 1972 van hem gestolen zou worden.

Beweging
Al in 2018 werd via The Lost Bass Project een start gemaakt om McCartneys verdwenen Höfner 500/1 op te sporen en terug te bezorgen bij zijn rechtmatige eigenaar. Initiator was Höfner-historicus Nick Wass, die ook lang voor de firma werkte. Maar het was McCartney zelf die Wass aanspoorde om, met al diens kennis, het instrument te gaan zoeken. Blijkbaar bleef The Loss Bass Project lang onder de radar, wellicht door de wereldwijde coronacrisis. Toen de zoektocht in september 2023 prominenter in de Britse pers verscheen, onder andere ondersteund door de socials van gitaarbouwer Höfner, kwam er beweging in de zaak. Zo legde iemand aan de Britse zuidkust ineens de link tussen 'die oude bas die nog op zolder stond' en de zoektocht naar misschien wel de belangrijkste basgitaar uit de geschiedenis van de popmuziek. Binnen enkele dagen was het instrument, nog in zijn oorspronkelijke koffer, weer terug bij McCartney. Wie had dat nog voor mogelijk gehouden?

287 Duitse marken
Paul bestelde een linkshandige Höfner 500/1 bij een muziekwinkel in Hamburg, toen het er op leek dat hij definitief de rol van bassist in de Beatles van Stuart Sutcliffe had overgenomen. Hij betaalde er 287 Duitse marken voor, die hij in termijnen moest afrekenen. Deze Höfner wordt beschouwd als één van de eerste, misschien wel de echte eerste linkshandige versie van de vioolbas van de befaamde Duitse viool- en gitaarbouwer. Het vinden van een linkshandige basgitaar in het Hamburg van 1961 was namelijk geen sinecure. McCartney wilde eigenlijk ook wel een Fender, maar dat was praktisch en financieel gezien een brug te ver. De Höfner, met zijn ronde en rijke geluid, werd het instrument waarop Paul in Hamburg én op de vroegste Beatlesopnames zou spelen. Een instrument waarmee hij heel wat podium-uren en reiskilometers maakte. 


Get Back-sessies
Het intensieve gebruik eiste z'n tol van de bas, die toch al vrij kwetsbaar was door zijn hollow body en zijn hals. Paul liet zijn bas opknappen, maar schafte in 1963 ook een tweede exemplaar aan, dat hij als eerste bespeelde tijdens de repetities voor het Britse tv-programma Ready Steady Go. Beide bassen verschilden op een aantal onderdelen van elkaar, zoals keurig gedocumenteerd in het fantastische naslagwerk Beatles Gear. Blijkbaar beviel de nieuwe bas McCartney goed. Hij schakelde grotendeels over op het instrument. De oude Höfner zagen we, in gerestaureerde vorm, nog wel eens opduiken tijdens de Beatlesjaren. Bijvoorbeeld in de video van Revolution in 1968 en, zeer prominent, tijdens de Get Back-sessies in januari 1969.

Een 'still' uit de Now and Then-video, die in mei 2023 opgenomen werd.
De bas die op de achtergrond te zien is, is één van de replica's die Paul liet maken.
In werkelijkheid vond hij afgelopen september zijn echte eerste Höfner 500/1 terug.

De restauratie bood aanknopingspunten
Na die periode verdween de bas uit het zicht, waardoor vijf decennia werd aangenomen dat hij in 1969 gestolen zou zijn. Paul liet zelfs twee replica's maken. Eén van die replica's was recent te zien in de video van het laatste Beatlesnummer 'Now and Then'. Ondertussen laten recente ontwikkelingen rond de vondst van het échte exemplaar zien dat de bas niet in 1969 maar in oktober 1972 gestolen werd. Uit een busje dat door twee van Pauls 'Wings-roadies' een nacht in het Londense Notting Hill geparkeerd werd. Het instrument werd later doorverkocht in een pub. Uiteindelijk was de bas 50 jaar in het bezit van dezelfde familie. En bij één van die familieleden ging een belletje rinkelen over een oude baskoffer met inhoud, die nog steeds op zolder stond, toen het nieuws van de zoektocht overal te zien was.

Het officiële statement van Paul McCartney
op 15 februari 2024, dat de Höfner is teruggevonden.

Jongensboek
Hoe dat verhaal precies in elkaar zit, kun je lezen in het artikel dat gisteren verscheen op de site van De Bassist. In een exclusief interview met Höfner-historicus Nick Wass lees je bovendien hoe hij er 100% zeker van is dat het teruggevonden instrument écht die bewuste McCartney-bas is. Daarin speelde de bijzondere restauratie, die de Höfner in de jaren 60 onderging, namelijk een cruciale rol. Bovendien werd Wass bijgestaan door twee journalisten, die hem hielpen een aantal losse eindjes in de zoektocht aan elkaar te knopen. Ook dat verhaal lees je in het artikel. Het is me wat.... dat hele Beatlesverhaal is één groot jongensboek, kunnen we ook nu weer concluderen. En in 2024 is daar weer een prachtig en spannend hoofdstuk aan toegevoegd!

Een rusteloos leven, waarvan tien jaar aan de zijde van Paul McCartney: Denny Laine (1944-2023)

Wat moet er allemaal door het hoofd zijn gegaan van Paul McCartney, toen hem op 5 december 2023 het nieuws bereikte dat Denny Laine, zijn meest trouwe en prominente Wings-bandlid op 79-jarige leeftijd was overleden? Confronteerde het Paul met zijn eigen sterfelijkheid? Bracht het goede herinneringen terug aan de hoogtijdagen van Wings? Of misschien ook schuldgevoelens over de manier waarop hij Denny in 1981 door (Beatles)producer George Martin aan de kant had laten schuiven? Natuurlijk weten we dat allemaal niet. Wel waren veel Beatles-, Wings- en McCartney-liefhebbers afgelopen december geraakt door het overlijden van Denny. Ook ik. 

Rondreis
Ik las het nieuws van Denny's overlijden in de vroege ochtend van 6 december, terwijl ik op rondreis was door Nieuw-Zeeland. Direct stuurde ik een appje naar Wibo, Jan Cees en Michiel, mijn maatjes van Fab4Cast. Zelf was ik niet in de gelegenheid snel in de pen te klimmen om over Denny te schrijven, want mijn reis, over het spectaculair mooie Zuider- en Noordereiland was pas net begonnen. Later die dag zou ik in de plaats Dunedin, waar The Beatles ooit in 1964 optraden, nog wel op pad gaan voor verhalen. Maar daarover later meer.

Denny maakte indruk op Paul
Inmiddels ben ik terug in Nederland en is er weer tijd om een nieuwe editie van BeatlesTalk te schrijven. En al is het inmiddels een paar weken geleden dat Denny ons ontviel, ik vind het belangrijk om aandacht te besteden aan zijn plek in "Beatles history". Want eigenlijk werd de kiem van de connectie tussen Paul McCartney en Denny Laine al gelegd in de Beatlestijd. Laine, wiens echte naam Brian Hines was, maakte deel uit van de eerste line up van de succesvolle Britse band The Moody Blues. Die band vergezelde John, Paul, George en Ringo in december 1965 tijdens hun laatste tour door Engeland. De vriendelijke Denny Laine, met zijn indrukwekkende vertolking van Bessie Banks 'Go Now' maakte indruk op Paul McCartney en nestelde zich ergens in diens geheugen. 

Ommezwaai
In 1966 verliet Denny The Moody Blues om zijn eigen, vaak rusteloze pad als muzikant te vervolgen. Hij probeerde het solo, speelde korte tijd in de band van drummer Ginger Baker en leefde zijn leven van dag tot dag, altijd op de rand van de armoede. Zijn muzikale kracht was groter dan zijn talent om met geld om te gaan. Het werd de rode draad in zijn leven. Toen Denny in 1971 aan de grond zat, was er dat plotselinge telefoontje van Paul McCartney. Of Denny zich wilde aansluiten bij het nieuw te vormen Wings. Dat moment markeerde de grote ommezwaai in Laines carrière: in de jaren '70 zou hij, samen met Paul en Linda, de stabiele factor in de immer wisselende bezetting van Wings vormen.

De sound van Wings
Hoewel Paul zijn bandleden niet bepaald een riant salaris gaf, zorgde Wings voor meer stabiliteit in het leven van Denny. Eerst was hij alleen de sideman, gemakkelijk in te zetten op alle plekken die tijdens concerten opgevuld moesten worden. Speelde Paul piano, dan pakte Denny meestal de bas. Waren er extra toetsen nodig, dan deed Denny zijn gitaar af en nam hij plaats achter de vleugel. Zo was Denny het spreekwoordelijke cement van Wings, waardoor Paul met zijn band in de jaren '70 naar steeds grotere hoogten kon stijgen. Het is vaker gezegd, maar het moet beslist benoemd worden: misschien waren juist Denny's vocale kwaliteiten wel zijn belangrijkste bijdrage aan Wings. De samenzang van Paul, Linda en Denny leverde een unieke 'blend' op. Een klankkleur, met daarin het licht nasale geluid van Laine, die Wings écht z'n eigen geluid gaf. Van de achtergrondzang in My Love, via de samenzang in Silly Love Songs, tot de warme 'zangdeken' in het nummer London Town. 

Een stap naar voren
Dat waren de dingen waar ik aan dacht, terwijl het nieuws van Denny's overlijden zich verspreidde en ik op die 6e december in Dunedin nog even een foto opzocht, van de zeer succesvolle Wings-bezetting in 1976. De tijd waarin Denny met Paul, Linda, gitarist Jimmy McCulloch en drummer Joe English over de wereld tourde. En met die fantastische blazerssectie natuurlijk. Het was ook de tijd waarin Denny een stap naar voren mocht doen van Paul, om zijn immer bewonderde versie van Go Now te zingen, zittend aan de vleugel. En om, gewapend met mondharmonica, zijn eigen compositie Time To Hide te zingen. Misschien wel zijn beste compositorische bijdrage aan Wings, samen met het prachtige No Words. 

Het einde van Wings
Maar aan alles komt een eind en dat gold ook voor de samenwerking tussen Denny en Paul. In 1980 ging Wings als een nachtkaars uit. De Japanse Wings-tournee viel in het water door Paul's korte gevangenisstraf na zijn drugs-arrrestatie in Tokio. Maar ook Paul's interesses verplaatsten zich in die periode, waarin hij in de studio steeds vaker bijgestaan werd door 'losse' sessiemuzikanten. Denny was daar nog bij tot het vroege voorjaar van 1981, maar merkte dat zijn rol uitgespeeld was. Al had hij enkele jaren eerder een substantiële bijdrage geleverd aan de monsterhit Mull Of Kintyre, de tijd van 'Band On The Run' was voorbij. Het primitieve pionieren en de gretige energie waarmee Wings de wereld had veroverd, had plaatsgemaakt voor de nieuwe ambities van McCartney. Op persoonlijk en zakelijk vlak was de koek tussen Denny en Paul op.

In de marge
Toen Paul na zijn moeizame start van de jaren 80 in 1989 weer een succesvol geworden wereldtournee startte, was Denny daar al lang niet meer bij. De liefde tussen hem en Paul was op dat moment al jaren over. Datzelfde jaar liet Denny zijn gezicht zien tijdens de Beatles Unlimited-dag in de Amsterdamse Meervaart. Daar sprak hij over zijn jaren met Wings en beklom hij het podium voor een mini-concert. Het maakte diepe indruk op mij, als 13-jarige. Net als de korte ontmoeting aan de signeertafel, waarbij hij zijn handtekening in één van mijn boeken zette. Maar voor Denny was het vermoedelijk één van de vele optredens in de marge, die hij hard nodig had om in zijn levensonderhoud te kunnen blijven voorzien. Hij had immers zijn rechten van Mull Of Kintyre aan Paul McCartney moeten verkopen, om z'n dure scheiding van actrice en model JoJo LaPatrie te kunnen betalen. 

Voorjaar 1989:
even oog in oog met Denny Laine

Longklachten
Op 5 december 2023, exact 50 jaar na de release van het album Band On The Run, stierf Denny Laine in Naples (Florida). Berooid maar gelukkig, met zijn kersverse tweede vrouw Elizabeth aan zijn bed. Daarmee kwam er een eind aan een muzikantenleven dat altijd rusteloos bleef. Een crowdfunding-actie om zijn ziekenhuiskosten te kunnen blijven betalen, bleek vergeefs. Ernstige longklachten, voortkomend uit een Covid-besmetting, hadden Denny dermate verzwakt dat herstel niet meer mogelijk was. Ook Paul McCartney's financiële ondersteuning mocht niet meer baten. Misschien was het uiteindelijk een schrale troost dat de twee oud-Wings-maatjes inmiddels hun contact hersteld hadden en weer 'on speaking terms' waren. Er kan heel wat gebeuren in een mensenleven. 

I've been on the run since the good Lord knows when

And the day I die, I'll still be runnin' then

Runnin' from the days when I would lay me down and cry

Baby, won't you let me have a little time to hide
(Denny Laine, Time To Hide)

Heb je Fab4Cast 214 al beluisterd?
Daarin nemen Wibo, Jan Cees, Michiel en McCartney-liefhebber Erik Winkelman (van de YouTube-serie Ranking McCartney) je mee door het muzikale leven van Denny Laine. Uiteraard komt zijn Wings-tijd en samenwerking met Paul McCartney prominent aan bod, met heel veel mooie muziekfragmenten!

Fab4Cast - The Dutch Beatles Podcast · 214. Het leven van Denny Laine

Things We Said Today: een under-covervakantie, met schuilnamen, verwisselde paspoorten en een roodverbrand hoofd

Verlangend naar het voorjaar dacht ik deze week aan de tropische vakantietrip die The Beatles in mei 1964 maakten. Na een aantal zeer drukke maanden besloot Brian Epstein de groep te splitsen en daarbij John en George met Cynthia en Pattie naar Tahiti te sturen, terwijl hij Paul en Ringo met Jane en Maureen op het vliegtuig zette richting de Maagdeneilanden. Best interessant om te zien hoe Epstein het duo Lennon-McCartney uit elkaar trok in die periode. Waarom zou hij dat gedaan hebben? Was het nodig voor de balans in de band?

Met een schuilnaam op reis
Al hadden The Beatles er in het voorjaar van 1964 al heel wat vliegkilometers opzitten, ze moesten nog even doorbijten om op hun tropische bestemming te komen. Voor Paul en Ringo hield dat in dat ze met hun vriendinnen via een undercover-operatie richting de zon moesten reizen. Zo huurde Brian Epstein een reisagent in die een plan moest opstellen om de twee stellen buiten het zicht van de pers op hun bestemming te krijgen. Zo reisde Paul onder de schuilnaam Mr. Manning en werd Ringo omgedoopt tot Mr. Stone. Hun vriendinnen? Mrs. Ashcroft (Asher) en Mrs. Cockcroft (Cox). Derek Taylor zoog de namen uit zijn duim. Achteraf bezien heeft het iets hilarisch. Het doet denken aan het script voor een James Bond-film.

Paul, Jane, Maureen en Ringo
 tijdens hun vakantie in mei 1964

Verwisselde paspoorten

Paul en Ringo vlogen van Londen naar Parijs en stapten daar over naar Lissabon, waar ze overnachtten. Ringo zou zich later herinneren dat er nog enige verwarring was, doordat hij en Paul de paspoorten van John en George hadden meegekregen. Samen met Pauls vermomming leverde dat bijzondere momenten op aan de hotelbalie in Lissabon. Uiteindelijk zou het stel arriveren op St. Thomas, één van de Maagdeneilanden, die zo'n honderd kilometer ten oosten van Puerto Rico liggen. De paspoorten werden nagestuurd. De meedogenloze tropische zon zorgde ervoor dat Paul al op dag één heftig verbrandde. Met zijn gitaar trok hij zich terug in één van de hutten op het jacht Happy Days dat die weken tot hun beschikking stond. Terwijl John in Tahiti werkte aan één van zijn bekende korte verhalen, componeerde Paul het nummer Things We Said Today. Grappig genoeg zou Paul, precies 13 jaar later, in mei 1977 opnieuw op een boot stappen om bij de Maagdeneilanden te varen. Met Wings werkte hij die periode op het schip The Fair Carol aan het album London Town. Maar zover was het in mei 1964 nog niet.

Maagdeneilanden, mei 1977

Mineuren en majeuren

De warme en kleurrijke omgeving is, zo vind ik zelf althans, niet terug te horen in Things We Said Today (hier in een versie die werd gespeeld bij de BBC). De song zou later die zomer terechtkomen op het album A Hard Day's Night. In het couplet doen de mineuren eerder denken aan regenachtige zondagmiddag in Noord-Engeland. En aan een Lennon-compositie. McCartney zei daarover dat het afwisselen van het Amineur- en Emineur-akkoord hem direct aan een folk-song deden denken. Maar, zoals we dat tóch weer van Macca gewend zijn, komt in het refrein het majeur-gevoel om de hoek kijken, ondersteund door de positieve tekst ("Me I'm just the lucky kind"). En zo kwam Paul na een paar uur trots zijn hut uit, om Things We Said Today te laten horen aan Jane, Ringo en Maureen.

Syncopaten in de melodielijn
Op 2 juni 1964 werd Things We Said Today opgenomen bij EMI. Hij zal het niet bewust gedaan hebben, maar Paul inspireerde George met de syncopatische melodie van zijn nummer. Daarbij hoor je hoe de melodielijn accenten heeft op plekken, die normaal gesproken dat accent niet krijgen. George deed daarna hetzelfde met If I Needed Someone, dat later op Rubber Soul verscheen. Ik las erover in het boek Revolution In The Head en vroeg Bertolf hoe we dat in de muziek noemen. Syncopatie dus. Al zal die term destijds vast niet zijn opgeborreld in McCartney's roodverbrande hoofd.

Heather: haar verborgen leven als adoptiedochter van Paul McCartney (deel 1)

Het jaar 2020 staat, wat The Beatles betreft, natuurlijk in het teken van het grote Let It Be-jubileum. Hoewel er nog geen officiële aankondigingen zijn gedaan, verwachten we een anniversary box en de remake van de film. Ook het bijbehorende boek lijkt opnieuw uitgebracht te worden. Veel moois om naar uit te kijken!

Kleine Heather dwaalde door Savile Row

Als kind bladerde ik door dat zwarte Get Back-boek. Ook ik bezat een exemplaar waarvan de pagina's los in de slecht gelijmde kaft lagen. Hebben jullie het ook nog liggen? Ik was destijds geïntrigeerd door het blonde meisje van een jaar of zes, dat op een aantal van de foto's opdook. Later leerde ik wie zij was: Heather, de dochter van Linda Eastman, toen nog de vriendin van Beatle Paul. Terwijl The Beatles in de Apple Studio's hun instrumenten stemden en inplugden, oude rock 'n' roll-stampers inzetten, Linda als een fly on the wall mooie foto's schoot, dwaalde kleine Heather in januari 1969 door het gebouw aan Savile Row. Daarmee werd ze onderdeel van de Beatlesgeschiedenis, zonder dat ze zich dat bewust was. Wat zou er eigenlijk van Heather geworden zijn, dacht ik deze week.

Heather met Paul tijdens de Get Back-sessies

Heather was de dochter van 'JoJo' uit Get Back

Heather Louise werd geboren op 31 december 1962, als dochter van Linda en Joseph Melville ('Mel')  See. Ze kwam ter wereld in Tucson, Arizona. Juist! De plek waarover Paul McCartney in het nummer Get Back zingt. De regels over JoJo zouden dan ook slaan op Heathers vader Mel. Althans, zo gaan de verhalen. Achttien maanden na haar geboorte scheidden Heathers ouders en nam moeder Linda het meisje mee (terug) naar New York. Linda kon er niet meer tegen dat Mel voor zijn werk als geoloog en antropoloog vrijwel constant van huis was. Toen Mel een jaar naar Afrika had gewild, weigerde Linda om hem met Heather te vergezellen.

Mel See, Heathers biologische vader

Heather met haar moeder in New York

Paul vroeg Heather telefonisch of ze met hem wilde trouwen
In het najaar van 1968 kreeg Linda een relatie met Paul McCartney. Heather kreeg er zodoende ineens een bonus-vader bij, zoals dat tegenwoordig heet. De eerste ontmoeting tussen Paul en Heather was een telefonische. Paul belde Heather in New York en vroeg het kleine meisje of ze met hem wilde trouwen. "Dat kan niet, je bent te oud," luidde het antwoord.  "Dan moet ik misschien maar met je moeder trouwen," vertrouwde Paul haar toe. Daarmee was het ijs gebroken. In oktober van dat jaar bracht Paul tien dagen bij Linda en Heather in New York door, in het piepkleine appartement dat moeder en dochter bewoonden. Daarna nam hij hen mee naar Londen, waar ze bij hem introkken aan Cavendish Avenue. Heathers biologische vader Mel gaf aan daar geen bezwaar tegen te hebben. Tegen zijn latere partner Beverly Wilk zou hij gezegd hebben dat Heather "als een McCartney een beter leven zal hebben," zo las ik in Paul McCartney, de biografie (Philip Norman). 

Linda, Paul, Heather en 'Uncle' Ringo

Adoptie
Kleine Heather wérd ook een McCartney, want Paul besloot haar officieel te adopteren. En zo had Paul ineens een gezin, waarmee hij afwisselend in Londen en op zijn Schotse boerderij woonde. Heather beschouwde Paul als haar vader en het contact met Mel verwaterde. Vader Mel deed weinig moeite om er in te investeren. Het gezin McCartney breidde zich vanaf tussen 1969 en 1977 uit met Mary, Stella en James. Heather was de volwaardige oudste dochter van de McCartneys, ruim zes jaar ouder dan halfzus Mary.

Augustus 1969: Paul, Linda en Heather met Mary

In een stapelbed in de tourbus door Europa
Eerder dan haar halfzusjes en -broertje zal Heather zich bewust zijn geworden van het bijzondere gezin waarvan ze deel uit was gaan maken en...waarmee ze regelmatig de wereld over reisde. De McCartneys gingen, als een ware hippie-familie, in de seventies altijd met het hele gezin op tournee. In de psychedelisch beschilderde Wings over Europe-tourbus deelde Heather een stapelbed met haar jongere zusje Mary. Tijdens de omvangrijke Wings over America-tour ging er voor Heather een privéleraar mee op reis, zodat ze bij zou blijven met haar schoolwerk.

Op tournee

Heather inspireerde Paul tot een punkrocknummer
In 1977 deed de punkrock zijn intrede in Engeland. Heather viel als een blok voor de muziek en liet haar ouders meeluisteren naar haar album van The Damned. Paul schreef vervolgens, geïnspireerd door de nieuwe muziekstroming, het nummer Boil Crisis voor Heather [video, demo]

Gepest met haar Amerikaanse accent
Zijn oudste dochter had het, op haar beurt niet makkelijk. In het gezin voelde ze zich even geliefd als de andere kinderen, maar op school had ze last van haar achternaam, maakte ze moeilijk contact met andere kinderen en kon ze niet goed meekomen. Heather was introvert en werd gepest met haar Amerikaanse accent. Ze had niets met de privéschool waar ze in Noord-Londen naartoe moest. Het liefst was ze op zichzelf en hield ze zich bezig met het verzorgen van dieren. In haar veel jongere broer James (1977) zouden dezelfde karaktertrekken terugkomen, anders dan bij de kordate en efficiënte Mary (fotografe, kookboekenschrijfster en beheerder van het McCartney-fotoarchief) en de extraverte en ambitieuze Stella (modeontwerpster en directeur van haar wereldwijde imperium).

vlnr: Stella, James, Paul, Linda, Mary (voorgrond) en Heather

Het leven zou nog heel wat voor Heather McCartney in petto hebben. Het werd geen gemakkelijke, maar wel een bijzondere en creatieve reis, kan ik alvast verklappen. Graag neem ik jullie volgende week verder mee in de voetsporen van Heather McCartney!

De wonderlijke levensloop van Wings-drummer Joe English

Als ik denk aan de geweldige concertfilm Rockshow, dan heb ik daarbij twee sterke associaties. Als eerste: Paul McCartney op de toppen van zijn vocale kunnen. Op weg naar de 'midden dertig' en met de nodige afgelegde zangkilometers, klonk McCartneys stem beter dan ooit. Het was er allemaal nog: de hoogte, de diepte, het fluweel en het schuurpapier. Ik kan naar de film blijven kijken en luisteren zonder er ooit genoeg van te krijgen. Maar er is nog een reden waarome Rockshow een genot is om naar te kijken: Joe English. De drummer die Wings in het midden van de jaren '70 kwam versterken, heeft qua spel en uitstraling altijd iets speciaals voor mij gehouden. Herkenbaar?

Joe English volgde sportschoolfan Geoff Britton op

Ten tijde van de opnames voor Rockshow, tijdens de grote tournee waarmee Wings Groot-Brittannië, Europa, Australië, de VS en Canada aan deed, zat drummer Joe English al stevig in het zadel. Of Paul McCartney spijt had van de wissel met drummer Geoff Britton betwijfel ik. Britton had vanaf april 1974 amper een jaar bij Wings gespeeld, toen hij begin 1975 werd opgevolgd door English. 

Het had niet zo geklikt tussen de sportieve gezondheidsfreak Britton en de rock 'n' rollers van Wings. Britton ging liever naar de sportschool dan dat hij blowend en drinkend op de bank ging zitten. Toen de sessies voor het Wings-album Venus and Mars zich inmiddels verplaatst hadden van Londen (Abbey Road Studio's) naar New Orleans (Sea-Saint Studio's) werden de spanningen tussen Britten en de overige Wings-leden onhoudbaar. De drummer werd ontslagen en Paul McCartney moest op zoek naar een opvolger.

English had kind noch kraai

De Amerikaanse drummer Joe English (Rochester, New York, 7 februari, 1949) reageerde op een advertentie, kwam opdraven bij de auditie en stond in januari 1975 onverwacht oog in oog met Paul McCartney. Tony Dorsey, die inmiddels trombone voor Wings speelde en als arrangeur optrad tijdens de Venus and Mars-sessies kende deze Joe English wel en beval hem warm aan bij McCartney. English had met The Jam Factory zelfs nog in het voorprogramma van The Jimi Hendrix Experience gestaan. Zijn drumstijl was swingend en creatief. Hij zou een prima opvolger voor Geoff Britton vormen. English kon op zijn beurt wel een positieve wending in zijn leven gebruiken. Hij zat financieel aan de grond en was door zijn vrouw en kinderen verlaten. 

Vol vuur met de open drumhouding

De komst van Joe English brachten de tot nu toe moeizaam verlopen Venus and Mars-sessies weer in een stroomversnelling. Wings zat weer in de flow. De band verplaatste zich naar Los Angeles (Wally Heider Studio's) en completeerde het album. Gesterkt door de goede verkoopcijfers van het album Band On The Run, dat bovendien met twee Grammy's onderscheiden werd, durfde McCartney het aan een wereldtournee te plannen. En zo reisde Joe English met Wings de wereld over. Gedurende 66 concerten, die veelal in grote arena's en stadions plaatsvonden, vormde hij 'ineens' samen met Paul McCartney de ritmesectie van Wings. Rechts van hem stond een ronkende blazerssectie, waarvan Tony Dorsey deel uitmaakte. In de filmopnamen van de concerten zien we de charismatische English vol vuur en met de door linkshandige drummers af en toe gebruikte open speelhouding de sterren van de hemel spelen [video]:

Joe English bleek een prima zanger

Het is ook Joe English die we horen drummen op het album Wings At The Speed Of Sound, dat in twee fases (eind 1975 en begin 1976) werd opgenomen. Ook trad English op dat album op de voorgrond als zanger. Zijn zangkunsten werden opgemerkt door McCartney, tijdens de sessies in de Abbey Road Studio's en dat leverde English de eer op de leadzang op het nummer Must Do Something About It voor zijn rekening te mogen nemen. [video] De drummer bleek over een goede zangtechniek te beschikken. Met zijn Amerikaanse accent en prettige timbre hadden zijn vocalen niet misstaan in een band als The Eagles. Achter Joe's vriendelijke stem, goedlachse verschijning en swingende drumpartijen bleek echter wel een geheim schuil te gaan. 

Hoestdrankjes en heroïne

Tijdens het Engelse deel van de Wings-tournee ontdekte saxofonist Howie Casey dat English verslaafd was aan een bepaald soort hoestdrank, die in het Verenigd Koninkrijk bij de drogist te koop was. In tegenstelling tot in Amerika, waar de bestanddelen wellicht onder de opiumwet vielen. English ging als een tierelier op de hoestdrank en het leek zijn muzikale prestaties met Wings niet negatief te beïnvloeden. Later vertelde English dat hij zijn Wings-gage ook regelrecht verbraste aan grote hoeveelheden heroïne, waarvan hij soms een etmaal 'out' ging. Ik las dat English tijdens de Wings-tournee drie keer een overdosis heroïne nam. Wat zet dat zijn vrolijke en energieke verschijning op de Rockshow-beelden in een ander daglicht. Wat was er achter de schermen eigenlijk sprake van een tragedie. 

Joe werd een herboren christen

English bleef nog tot 1977 aan Wings verbonden, waarbij hij nog betrokken was bij de sessies voor het album London Town en de single Mull of Kintyre en Girls School. Hij woonde, samen met de overige leden van Wings enige tijd op de boerderij van de McCartneys in de Schotse hooglanden, maar zijn verborgen drugsverslaving en chaotische privéleven dreven hem terug naar Amerika. Ook voelde Joe zich in artistiek opzicht te beperkt, in het bijzijn van McCartney. Tegen de pers zou Paul later verklaren dat zijn Amerikaanse drummer niet had kunnen aarden in Schotland en Engeland. Na enkele jaren van drugsproblemen begon English als herboren christen aan een nieuwe levensfase. Als zanger en drummer van de Joe English Band (en later in andere bands) nam hij een aantal christelijk getinte albums op. Luister maar eens naar Lights To The World uit 1980, dat productie-technisch best heel prettig klinkt: [video]

In het kerkkoor

Eind jaren '90 moest English zijn drumstokken aan de wilgen hangen. Door chronische problemen met zijn enkels, was het niet langer mogelijk als drummer actief te blijven. Tegenwoordig woont hij in Noord-Carolina en is hij lid van de Word of Faith Fellowship. In het koor, dat aan de evangelische stroming verbonden is, kunnen we zijn mooie stemgeluid nog horen. Hoe zou English, inmiddels 71 jaar, nog klinken? Zou hij, als lid van zijn sektarische geloofsgemeenschap (brrrrr), nog wel eens terugdenken aan die Wings-rollercoaster waar hij midden jaren '70 in belandde? Hoe dan ook, voor mij blijft Joe English de meest iconische drummer die Paul McCartney ooit wist te strikken, al is het contrast met die jaren '70 inmiddels wel erg groot geworden. Kijk en luister naar Joe English die we rechts in beeld zien [video]. Wow:

Wonderful Christmastime: de kerstplaat die Paul McCartney geen windeieren legde

Wat moet Paul McCartney gedacht hebben, toen hij in augustus 1979 in zijn studio op het platteland van Sussex aan het experimenteren sloeg met een kerstliedje? We weten natuurlijk allemaal dat de grootste kersthits ergens gedurende het jaar worden opgenomen. Echt niet onder de kerstboom, waar wij ze uiteindelijk horen. Het lijkt me trouwens nog niet zo eenvoudig om je als muzikant in kerstsferen te wanen, terwijl de mussen bij wijze van spreken van het dak vallen. Ook McCartney ging in de zomer de uitdaging aan en kwam in november 1979 op de proppen met Wonderful Christmastime, een nummer dat we de afgelopen weken zelfs weer even in zijn live-set tijdens de Freshen Up-tour zagen opduiken.

Speelse synthpop en het geluid van 1979

Voor McCartney was Wonderful Christmastime eigenlijk een toegift van de sessies voor zijn tweede echte soloalbum, McCartney II, die hij in juni en juli thuis in Engeland en Schotland hield. De plaat zou pas in mei 1980 verschijnen, nadat Paul in januari eerst in een hachelijk avontuur verzeild raakte in de Japanse gevangenis. Maar zo ver was het nog niet in de zomer van 1979, toen Macca er in zijn thuisstudio op los experimenteerde met synthesizers, keyboards en allerlei aanverwante elektronische snufjes. Geïnspireerd door New Wave en synthpop draaide Paul een speelse plaat in elkaar. Die speelsheid zette hij door in de kerstsingle, waarbij hij toch op een knappe manier het geluid van 1979 wist te combineren met de nostalgie die een kerstsingle ook uit moet stralen.

Paul McCartney in de zomer van 1979 in zijn thuisstudio

De Amerikanen hadden even tijd nodig

In Engeland kon men McCartneys vrolijke meezinger wel waarderen. Wonderful Christmastime, met op de B-zijde het al in 1975 opgenomen Rudolph The Red Nosed Reggae, bereikte de zesde plaats in de hitparade. In de VS moest Paul het met een zeer magere Top 100-notering doen. De plaat bleef steken op nummer 83. Nieuwe en veel hogere noteringen in de VS scoorde Paul in 1984 en 1996 met Wonderful Christmastime. Blijkbaar hadden de Amerikanen even tijd nodig het deuntje, dat best nog wel aardig in elkaar zit, te omarmen.

De video laat de leden van Wings zien

Hoewel Paul Wonderful Christmastime in zijn eentje opnam, verschenen de leden van Wings wel in de video die bij het nummer gemaakt werd. De vrolijke beelden werden geschoten in The Fountain Inn, een 16e-eeuwse pub in het dorpje Ashurst en in een theater in Eastbourne waar Wings repeteerde voor de tour van 1979. We zien de laatste line up van Wings, met Denny Laine, Laurence Juber en Steve Holley. De band zou ergens begin 1981 uit elkaar vallen. Voorgoed.

De 2016-versie klinkt nog steeds hartstikke goed

Hoewel de plaat alweer bijna 40 jaar oud is, klinkt hij heel wat minder gedateerd dan menig ander kerstnummer. Waar zit hem die frisheid in? In het ontbreken van een politieke of religieuze boodschap, misschien? Toch kan het natuurlijk altijd eigentijdser. Twee jaar geleden nam de populaire Amerikaanse talkshow-host Jimmy Fallon een coole nieuwe acapella-beat box-versie op, samen met de hiphop-groep The Roots en de cast van de animatiefilm Sing. Paul zingt zelf naar hartelust mee:

Lucratief liedje

Ik hoorde de plaat de afgelopen weken heel vaak. In de hal van Hogeschool Saxion, waar ik werk. Op de radio, in de Deventer winkelstraten. Er was geen ontkomen aan. Vond ik het erg? Eerlijk gezegd niet. Ik hoor het kleine, grappige liedje liever dan het het kerstgeweld van Mariah Carey of het gecroon van Michael Bublé. Maar over smaak valt niet te twisten natuurlijk. Wonderful Christmastime legde McCartney geen windeieren. Door coverversies en royalties verdient hij er jaarlijks nog steeds een slordige 400.000 dollar mee. Ik geloof dat ik mijn gitaar maar eens pak om ook wat te schrijven. Lieve lezers, ik wens jullie allemaal goede kerstdagen toe. Doe wat moet en geniet waar het kan. ;-)

Wanderlust: de bijzondere locaties waar Paul McCartney zijn albums opnam

Je hoort het wel vaker. Artiesten en bands reizen, op zoek naar inspiratie, af naar een ver of bijzonder oord om daar hun nieuwe album te schrijven en op te nemen. Schilders, schrijvers, musici....blijkbaar doet een 'change of scenery' wonderen voor het creatieve proces. De andere geuren en kleuren inspireren hen bij het maken van iets nieuws. Onlangs spraken Jan Cees, Michiel en Wibo in een uitzending van de Fab4Cast over de rusteloze aard van Paul McCartney. Daarmee zetten ze me aan het denken. Het klopt. Na het uiteengaan van The Beatles was Paul in de jaren '70 regelmatig op bijzondere locaties te vinden om zijn albums op te nemen. Daarmee sleepte hij zijn gezin de hele wereld over. Waar vinden we de McCartneys in die periode allemaal terug?

1973: Lagos, Nigeria

McCartney: gewoon thuis in Londen

Voor zijn eerste soloalbum, simpelweg McCartney getiteld, zocht Paul het juist heel dicht bij huis. Je zou kunnen zeggen dat hij aan de basis begon. In het diepste geheim werkte hij in zijn woning, om de hoek bij Abbey Road, met een eenvoudige viersporenrecorder aan zijn nieuwe album. Later gebruikte hij de Morgan Studio's, gelegen in Noordwest-Londen en de bekende EMI studio's aan Abbey Road om nog wat additionele opnamen te maken. Onder de schuilnaam Billy Martin, want hij wilde zijn soloproject zo lang mogelijk onder de radar houden.

Rond de jaarwisseling van '69/'70: thuis aan het werk

RAM: New York

De succesvolle opvolger, het inventieve en energieke RAM-album, werd voornamelijk in New York opgenomen. In oktober 1970 vlogen Paul en Linda en hun jonge dochters Heather en Mary naar The Big Apple. Daar nodigde McCartney een aantal studiomuzikanten in een schimmige loods uit om zogenaamd auditie te komen doen voor het inspelen van een jingle. Al snel kwamen Dave Spinozza (die later vervangen werd door Hugh McCracken) en drummer Denny Seiwell erachter dat ze mee zouden spelen op de nieuwe plaat van de ex-Beatle. 

New York: tijdens de sessies voor RAM

Band On The Run: op avontuur in Nigeria

Voor Wild Life en Red Rose Speedway koos Paul weer voor een aantal studio's in en rond zijn woonplaats Londen. Blijkbaar was de hang naar avontuur nog niet verdwenen, want in de zomer van 1973 voeg Paul een lijst op van alle EMI-studio's die er wereldwijd te vinden waren. Waar zullen we eens neerstrijken voor de nieuwe plaat, moet hij gedacht hebben. Zoekend in de lijst bleef zijn vinger steken bij Lagos in Nigeria. Dat klonk als een mooie exotische locatie die garant stond voor een ontspannen mix van opnemen en genieten van de mooie omgeving. Het pakte iets anders uit. Kort voor vertrek stapten twee van zijn toenmalige Wings-leden op en reisden Paul en Linda alleen af met Denny Laine, het bandlid dat de McCartneys gedurende de hele jaren '70 trouw zou blijven. De studio's bleken uiterst primitief en de omgeving niet al te veilig. Nigeria werd een spannend avontuur, maar de trip leverde wel één van de meest succesvolle albums uit Pauls carrière op: Band On The Run. In de [video] kun je meer zien over de totstandkoming van dat album:

Venus and Mars: van Nashville en Los Angeles naar New Orleans

Kort daarop woonden de McCartneys een tijdje in Nashville, op zoek naar nieuwe inspiratie. Deze periode zorgde voor een opmaat naar het volgende succesvolle album, Venus and Mars, dat in Londen, New Orleans en Los Angeles werd opgenomen. In deze periode was het McCartney gelukt zijn vriendschap met John Lennon weer nieuw leven in te blazen. Er zou zelfs sprake zijn van een muzikale reünie in New Orleans, maar zo ver kwam het net niet. In ieder geval inspireerde het verblijf in de VS Paul tot het maken van een gevarieerde en energieke plaat.

Op zoek naar inspiratie in Nashville

London Town: op een jacht in de Caraïben

Nadat Wings het album At The Speed Of Sound weer in de oude vertrouwde Abbey Road Studio's opnam, reisde de band in mei 1978 af naar de Virgin Islands om op een jacht (!) te werken aan het volgende album. Op de Fair Carol werd een geïmproviseerde opnamestudio ingericht. Ook hier ging het opnameproces niet van een leien dakje. Drummer Joe English en gitarist Jimmy McCulloch verlieten de band uiteindelijk. Ook moesten de sessies stilgelegd worden omdat Linda in alle rust moest kunnen bevallen van zoon James. In november maakten de McCartneys de plaat, met Denny Laine, in Londen af. Eind maart 1978 lag Londen Town (what's in a name) in de schappen. De plaat die eigenlijk Water Wings, zou hebben geheten. Maar tegen die tijd was Paul alweer klaar met zijn nautische avontuur. In deze [video] zien we Paul, jaren later, in gesprek met zijn dochter Mary. Daarbij komen hele leuke sfeerbeelden langs van de periode waarin het gezin op het jacht verbleef:

Back To The Egg: een middeleeuws kasteel in Kent

In september 1978 selecteerde Paul opnieuw een bijzondere locatie om op te gaan nemen. Na wat voobereidend werk in Schotland werd de mobiele EMI-apparatuur neergezet in Lympne Castle in Kent. Het kasteel, waarvan de oudste bebouwing uit de 11e eeuw dateert, werd het decor voor de plaat Back To The Egg. Met drummer Steve Holley en extra gitarist Laurence Juber in de gelederen, zag het laatste Wings-album het levenslicht. Aanvullende opnamen werden in Londen gemaakt. Wie het leuk vindt om te horen hoe deze plaat tot stand kwam, kan hier genieten van deel 1 en deel 2 van dat McCartney-avontuur.

Paul in 1978 bij Lympne Castle

Einde aan een idylle

Gedurende zijn carrière zou Paul vaker gebruik maken van bijzondere opnamelocaties, waaronder de AIR Studio's die producer George Martin op het tropische eiland Montserrat bouwde. Een plek waar ook The Police, The Rolling Stones, Dire Straits en Duran Duran neerstreken om muziek op te nemen. Helaas maakte orkaan Hugo in 1989 een einde aan die idylle. Het was ongetwijfeld de mooiste plek waar Paul ooit opnam. Vreemd genoeg horen we de exotische sferen niet terug op de albums Tug of War en Pipes of Peace die daar grotendeels werden vastgelegd. Het één heeft dan blijkbaar niet altijd iets met het ander te maken. Mijn vraag aan jullie: op welke McCartney-nummers horen of voelen jullie de sfeer van de plek waar ze opgenomen zijn?

The Lovely Linda McCartney

Een paar weken geleden schreef ik dat Paul en Linda McCartney zich in het najaar van 1969 met hun kinderen een tijd terugtrokken op het Schotse platteland. De vervallen boerderij in Campbelltown vormde het toevluchtsoord voor de McCartneys in de periode waarin The Beatles als band uit elkaar vielen. Paul had even tijd nodig om tot zichzelf te komen nadat John Lennon had aangegeven dat hij de stekker uit The Beatles wilde trekken. De immer optimistische McCartney zag er even geen gat meer in. Daarbij maakten de grote hoeveelheden whiskey die hij dagelijks tot zich nam, het er ook niet veel beter op. Het was Linda die Paul er door sleepte en aanspoorde verder te gaan met zijn leven. Eén van de bloglezers liet me weten dat ze graag eens wat meer over Linda te weten wilde komen. Deze week dus een monumentje voor The Lovely Linda, zoals Paul zijn inmiddels overleden liefde bezong.

Linda en één van haar favoriete Appaloosa-paarden

Een eerste ontmoeting in de Bag O'Nails Club

Paul liep Linda Eastman op 17 mei 1967 tegen het lijf in de befaamde Bag O'Nails-club. Het Londense etablissement in Soho, om de hoek bij Regent Street was de favoriete hang-out van veel popsterren in de swinging sixties. De Amerikaanse fotografe, net in Londen gearriveerd, was er die avond met de leden van The Animals. Linda, die in Amerika bezig was een carrière op te bouwen als popfotografe, werkte aan een belangrijke opdracht. Ze mocht de fotografie verzorgen voor het boek Rock And Other Four Letter Words van journalist J. Marks. Paul nodigde haar die avond uit om zich aan te sluiten bij zijn stapgroepje en het gezelschap verplaatste zich naar een andere club, de Speakeasy. Niet lang daarna stond Linda foto's te maken tijdens de persbijeenkomst ter ere van de release van het nieuwe Beatlesalbum Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Maar wie was deze Linda Eastman, die een steeds hechtere band leek te ontwikkelen met Paul McCartney?

Linda en Paul tijdens één van hun eerste ontmoetingen, mei 1967

Linda was het onderwerp van een Amerikaanse hit uit 1947!

Linda werd op 24 september 1941 in New York City geboren uit Joodse ouders. Haar vader, die zich had opgewerkt tot topadvocaat, had zijn familienaam Epstein (!) laten veranderen in Eastman. Hij wilde in niets meer herinnerd worden aan zijn zware en armoedige kindertijd. De Eastmans behoorden tot de upperclass van New York City en Linda was het gewend dat schilders als Willem de Kooning en Mark Rothko regelmatig bij haar ouders over de vloer kwamen. Net als de componisten Harold Arlen en Jack Lawrence. Laatstgenoemde componeerde in 1947 zelfs het mierzoete liedje Linda voor haar! Het werd een hit. [filmpje]

Linda ging met JoJo naar Tucson Arizona

Linda was een dromer. Ze hield van dieren en de natuur en keek liever uit het raam dan in haar studieboeken. Bovendien was ze wars van uiterlijk vertoon. Na het behalen van haar High School-diploma verhuisde ze met haar toenmalige vriendje Joseph 'Mel' See mee naar zijn geboorteplaats Tucson, Arizona. Joseph stond later vermoedelijk model voor de man die in het Beatlesnummer Get Back bezongen wordt:

JoJo was a man who thought he was a loner

But he knew it wouldn't last

JoJo left his home in Tucson, Arizona

For some California grass

In Tucson startte Linda met een opleiding Kunstgeschiedenis. Kort nadat ze in 1962 haar moeder door een vliegtuigongeluk verloor, trad ze met Mel in het huwelijk. Het paar kreeg in 1963 een dochter, Heather. Linda's interesse voor natuurfotografie groeide, geïnspireerd als ze was door het indrukwekkende landschap van Arizona. Ze schreef zich in voor een fotografieopleiding en al snel verschenen haar foto's in magazines en gidsen. Echtgenoot Mel was voor zijn onderzoeken steeds vaker en langer van huis. Het huwelijk strandde. 

Linda met Heather

Terug naar New York

Linda pakte haar boeltje en nam Heather mee terug naar New York. Daar sprokkelde ze als persfotograaf haar inkomen bij elkaar. Ze weigerde om te teren op het fortuin van haar familie, die overigens niets te maken heeft met de Eastman Kodak-familie, zoals vaak ten onrechte wordt beweerd. Door haar vrienschap met popfotograaf David Dalton kreeg Linda de kans om bands als The Animals en The Rolling Stones te fotograferen. Haar carrière kreeg een impuls toen ze de vaste fotograaf werd van de Fillmore East, het belangrijkste poppodium van New York. Linda kreeg een groot aantal beroemdheden voor haar lens. Van Frank Zappa tot Simon & Garfunkel. Van Cream tot The Doors. Van Jimi Hendrix tot Janis Joplin. Haar stijl van fotograferen kenmerkte zich als onconventioneel. Net als haar eigen uiterlijk overigens. Linda deed geen moeite zich in welk keurslijf dan ook te persen. Ze droeg a-modieuze kleding en was niet het minst onder de indruk van de wereld van de glitter en de glamour. Het maakte haar een opvallende verschijning.

Linda fotografeerde Jimi Hendrix in 1968

De ontwapenende foto van Lennon en McCartney

Toen Linda dus door een speling van het lot in mei 1967 in Londen in gesprek raakte met Paul McCartney, leek dit een haast logische gebeurtenis in de carrière die haar min of meer overkwam. In 1966 had ze The Beatles overigens tijdens hun Amerikaanse tournee gefotografeerd, maar dat was als één van velen. Daarbij was er geen sprake geweest van een persoonlijke ontmoeting met de band. Die was er wel tijdens de perspresentatie van het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, op 19 mei 1967 in het huis van Brian Epstein. Linda raakte opnieuw in gesprek met Paul én maakte de ontwapenende foto van Lennon en McCartney die elkaar de hand schudden:

Linda zou in de nadagen van The Beatles nog vele bijzondere foto's van de band maken

Driemaal is scheepsrecht

Korte tijd na deze tweede ontmoeting met Paul vertrok Linda weer naar New York. Ze had Pauls telefoonnummer inmiddels in haar bezit, maar het kwam voorlopig niet meer van een weerzien. In het jaar dat daar op volgde overleed Brian Epstein, maakten The Beatles hun Magical Mystery Tour-film, reisden ze af naar India om te mediteren met de Maharishi en werd er gewerkt aan het White Double Album. Paul McCartney en zijn toenmalige verloofde Jane Asher deden er intussen alles aan om hun relatie te laten werken. Het bleek tevergeefs. In mei 1968 vloog Paul met John Lennon en een aantal assistenten naar New York om het Apple-label te lanceren. Tussen de fotografen in het Americana-hotel ontwaardde hij ineens weer de lange blonde gestalte die hem deed denken aan twee eerdere ontmoetingen in Londen, bijna een jaar geleden. Paul vroeg haar telefoonnummer en dat leidde tot een aantal ontmoetingen in de VS en Engeland die het begin van hun relatie markeerden. 

Linda en Paul met Heather op hun trouwdag

Anoniem op stap in New York

In oktober 1968 verbleef Paul 10 dagen bij Linda en Heather in New York. Voor het eerst kreeg hij de kans om redelijk anoniem kennis te maken met de plek waar hij als Beatle meerdere malen in het middelpunt van de belangstelling had gestaan. Tussen Paul en Linda's dochtertje Heather klikte het goed en uiteindelijk trokken Linda en Heather bij Paul in. Paul adopteerde Heather als zijn eigen dochter. In maart 1969 trouwde Linda met Paul en in augustus werd hun dochter Mary (vernoemd naar Pauls Mother Mary uit Let It Be) geboren. The Beatles vielen langzaam maar zeker uiteen en McCartney raapte zichzelf juist weer bijeen, geholpen door de standvastige en nuchtere Linda. In een heel leuk filmpje, geschoten op High Park Farm in Schotland, is het prille gezinsgeluk van de McCartneys te zien: [filmpje]

Een tuin vol verweesde dieren

Het was Paul die er na het uiteengaan van The Beatles op aandrong dat Linda een actieve muzikale rol zou spelen in zijn solocarrière. Linda leerde toetsen spelen en trad, al was het eerst tegen wil en dank, toe tot Wings. Door haar voorliefde voor Reggae-muziek inspireerde ze Paul tot het schrijven van een aantal nummers in dit genre. Het gezin McCartney groeide met de komst van Stella (1971) en James (1977). Linda en Paul namen hun kinderen mee de hele wereld over, tijdens de Wings-tournees. Toch was Linda het liefst thuis, op High Park Farm in Schotland, in de stadswoning aan Cavendish Avenue of op het landgoed bij Peasmarsh op het platteland van Londen, waar ze inmiddels een dierentuin vol verweesde dieren had aangelegd. Linda hield van koken, moestuinieren en bleef fotograferen. Haar foto's geven een mooi intiem inkijkje in het leven van haar hechte gezin. Er zijn interessante fotoboeken met haar werk verkrijgbaar.

Eén van Linda's vele originele familiefoto's, genomen op High Park Farm in Schotland

Gevecht tegen borstkanker

In de jaren '90 werd Linda steeds actiever als dierenrechteactiviste. Samen met haar goede vriendin Carla Lane schreef ze zelfs een aantal liedjes over het onderwerp. Als overtuigd vegetariër legde ze zich toe op het schrijven van een kookboek en het ontwikkelen van vleesvervangende producten. Geholpen door haar bekendheid gaf ze een enorme boost aan deze nieuwe markt. Het leven van de McCartneys stond echter stil toen in december 1995 borstkanker bij Linda werd ontdekt. Er volgde een zware periode waarin Linda chemokuren en zelfs een beenmergtransplantatie onderging. De ziekte leek overwonnen, maar sloeg begin 1998 opnieuw toe. Linda nam in april dat jaar afscheid van haar beste vrienden, waaronder Chrissie Hynde van The Pretenders en mede-activiste Carla Lane en vertrok met haar gezin naar de familieranch in Arizona. Op 15 april reed ze nog één keer met haar paard door het haar zo geliefde landschap. Ze verzwakte verder en bleef op bed liggen met Paul naast zich, samen wachtend op het einde. Op 17 april 1998 stierf Linda, temidden van haar gezin. Dat is deze week alweer 19 jaar geleden.

Eén van de laatste keren dat Linda gefotografeerd werd, tijdens een modeshow van dochter Stella

Groot gemis

Vanzelfsprekend waren Paul en de kinderen kapot van haar dood. Tot op de dag vandaag uiten de McCartney-kinderen hun liefde en gemis voor hun bijzondere moeder in interviews of via hun social media-kanalen. Stella McCartney vertelde ooit hoe zeer haar eigenzinnige moeder (die vaak twee verschillende sokken droeg) haar nog steeds beïnvloedt als mode-ontwerpster. Mary werd net als moeder, fotografe en ontwikkelde ook een liefde voor vegetarisch koken. De stille en wat onzekere James worstelde jarenlang met het verlies van zijn moeder. Heather leidt een teruggetrokken bestaan in de VS. Bij het naderen van haar sterfdag zijn in ieder geval Stella en Mary naar het familiehuis in Arizona gereisd, om hun moeder te herdenken. Beide McCartney-dochters delen deze week opvallend veel foto's van het woestijnlandschap via hun social media-kanalen. Hun stille missie is duidelijk. Althans voor wie goed oplet.

Een paard in de kerk

Paul eerde Linda op 10 juni (Londen) en 22 juni (New York) met twee indrukwekkende herdenkingsdiensten. Aanwezig waren onder andere Sir George Martin, George Harrison en Ringo Starr. Joanna Lumley las het gedicht Death Is Nothing At All, het Brodsky Kwartet speelde The Lovely Linda en een doedelzakspeler verzorgde een soloversie van Mull of Kintyre. Een groep studenten van het Liverpool Institute of Performing Arts bracht Blackbird. De bijeenkomst in New York werd bijgewoond door Linda's Amerikaanse familie. In de Riverside Church was zelfs Linda's favoriete paard bij de herdenkingsdienst aanwezig. Haar postuum verschenen album Wild Prairie, dat zich vooral focuste op haar liefde voor dieren en haar activisme, bereikte in Amerika slechts de middelste regionen van de album top-100. Het maakte niet uit, het was Linda's statement en haar enorme drang om de wereld een beetje beter te maken. 

De liedjes voor Linda

Linda inspireerde Paul enorm als componist. Zo verwees hij in zijn ultieme liefdeslied Maybe I'm Amazed regelrecht naar de kracht die zij hem rond het uiteengaan van The Beatles gaf. Paul richtte zich in het werkelijk magistrale nummer Dear Boy aan Linda's ex-man Melville See. My Love werd een grote hit en The Lovely Linda vormde de openingstrack van Pauls eerste soloalbum In Waterfalls zong Paul over de angst Linda te verliezen. Graag kom ik nog eens terug op deze liedjes. Ook op Linda als fotografe trouwens, want ik kan in deze blog onmogelijk alles laten zien en horen. Ik deel daarom vandaag het meest bijzondere nummer waarvoor Linda de inspiratie vormde. Samen met de beelden van het jonge McCartney-gezin, veelal gemaakt in Schotland, is het een zeer ontroerend monument voor de liefde tussen twee mensen [filmpje]:

Maybe I'm amazed at the way you love me all the time
Maybe I'm afraid of the way I love you
Maybe I'm amazed at the the way you pulled me out of time
And hung me on a line
Maybe I'm amazed at the way I really need you

Maybe I'm a man and maybe I'm a lonely man
Who's in the middle of something
That he doesn't really understand
Maybe I'm a man and maybe you're the only woman
Who could ever help me
Baby won't you help me understand

Maybe I'm a man and maybe I'm a lonely man

Who's in the middle of something
That he doesn't really understand
Maybe I'm a man and maybe you're the only woman
Who could ever help me
Baby won't you help me understand

Maybe I'm amazed at the way you're with me all the time
Maybe I'm afraid of the way I leave you
Maybe I'm amazed at the way you help me sing my song
Right me when I'm wrong
Maybe I'm amazed at the way I really need you