Imagine: het raadsel van de witte en de bruine Steinway-piano

Al een tijdje hield de vraag me bezig: op welke piano schreef John Lennon Imagine en was dit dezelfde piano waarmee hij het nummer opnam? Was het de bruine hoge Steinway of de iconische witte vleugel van hetzelfde merk? In de documentaires die we kennen over het album Imagine (Gimme Some Truth en, recenter, Above Us Only Sky) zien we Lennon op beide piano's spelen. De bruine upright piano stond in zijn Ascot Sound Studio, op zijn landgoed Tittenhurst Park. De witte vleugel bevond zich in één van de woonvertrekken aldaar. In The Beatles Story, het museum in Liverpool, zag ik een witte vleugel staan. Op recente foto's van Yoko Ono, zie ik haar ook achter een witte vleugel zitten, hoog en droog in haar apartement in het Dakota Building in New York. Daar kan ik dus niet tegen hè. Dus ging ik op onderzoek uit, in een poging de waarheid achter Lennons piano's en het nummer Imagine te achterhalen.

21 juli 1971

Steinway & Sons

In het werkelijk prachtige (en lijvige) boek Imagine John Yoko (2018) vond ik een interessante brief van het Engelse kantoor van de firma Steinway & Sons. Dat bedrijf werd in 1853 in Manhattan (New York City) opgericht door de Duitser Heinrich Engelhard Steinweg. Steinweg, die zijn naam naar Steinway veranderd moet hebben, startte met een fabriek in New York. Later volgde er ook eentje in Hamburg. De vestiging in New York leverde piano's en vleugels voor de Amerikaanse markt. Hamburg bediende de rest van de wereld, dus ook Engeland. Steinway & Sons had twee kantoren in Londen: aan George Street en op Hanover Square. Naar één van die kantoren werd op 27 januari 1971 vanuit het Apple-kantoor gebeld, namens John Lennon, om een vleugel te bestellen. De timing van die bestelling was niet geheel toevallig.

De bevestigingsbrief van John Lennons bestelling

Een piano voor Yoko's verjaardag

Op 18 februari 1971 zou Yoko Ono haar 38ste verjaardag vieren. Een kleine drie weken voor die tijd moet Lennon aan een verjaardagscadeau gedacht hebben. Yoko had in haar jeugd klassiek piano leren spelen. We weten dat ze in ieder geval Beethovens Mondschein Sonate speelde, waarmee ze John in 1969 inspireerde tot het schrijven van Because. Om Yoko te verrassen liet John in januari '71 een Steinway "O" Grand-vleugel bestellen, van het type 419051. Geheel in stijl met hun voorkeur voor sereen wit vroeg Lennon of het instrument een mat witte uitstraling kon krijgen. Blijkbaar waren dat soort vleugels van het gewenste type niet voor handen, want op de schriftelijke bevestiging lees ik dat het wit spuiten van de vleugel £ 1.891 kostte. Op een site met historische prijzen van Steinway-piano's vond ik dat het instrument rond 1971 zo'n 4500 dollar moet hebben gekost (ik vond overigens alleen prijzen in dollars). Leuk, het geeft een indicatie van wat Lennon uitgaf voor het verjaarsdagcadeau. Ter vergelijking: een dergelijk "Model O" kost tegenwoordig zo'n 75.000 dollar. Het originele exemplaar van Lennon is ongetwijfeld veel meer waard.

Extra instructies voor de firma Steinway

Om er zeker van te zijn dat Yoko's vleugel op tijd kwam, liet John bovendien doorgeven dat het instrument uiterlijk 12 februari 1971 geleverd moest worden. Hij was al niet heel erg op tijd met zijn bestelling, dus realiseerde zich vast dat hij risico liep dat het cadeau te laat zou arriveren. John liet de firma Steinway bovendien een zilverkleurig plaatje op Yoko's piano bevestigen met de woorden:

This morning

A White Piano

For Yoko

From John with Love  18.2.1971.

We lezen het allemaal in de bevestigingsbrief van de pianobouwers, waarin als leveringsadres opvallend genoeg Tittenhurst Park als Titenhurst Park wordt vermeld. 

Werd de bruine Steinway van de slaapkamer naar de studio verplaatst?

De kleine witte vleugel zal ongetwijfeld met veel blijdschap in ontvangst zijn genomen. Hij kreeg een prominente plek in de White Room van Tittenhurst Park. We kennen de beelden van Imagine-video waarop John en Yoko met de piano te zien zijn. Toch schreef John zijn vredeshymne niet op die witte piano, maar op de bruine upright Steinway-piano, model Z die ook in zijn bezit was. Dat instrument liet hij in december 1970 al op Tittenhurst Park bezorgen. In het boek dat ik hierboven noemde, staat een foto van een bruine piano, in een slaapkamer van het landhuis. Ik zie een gehavend instrument (of een foto die beschadigd is, maar dat laatste lijkt me onwaarschijnlijk). Volgens het bijschrift zou John Imagine op deze piano gecomponeerd hebben. Zelf dacht ik dat de bruine Steinway in de studio stond. We kennen de beelden waarop John Imagine aan de overige sessiemuzikanten voorspeelt. Daar zie ik John achter een/dezelfde piano zitten, die er niet zo gehavend uitziet. Hebben we het hier over dezelfde piano, is het instrument verplaatst? Wat verklaart het verschil in uiterlijk? De lichtval? De foto's uit het boek moeten haast in dezelfde periode zijn genomen. Intrigerend!

De piano in de slaapkamer

De piano in de studio

De wereld rond

Er van uitgaand dat de bruine upright Steinway verplaatst werd naar de studio, speelde John bij de officiële opname van Imagine dus op dezelfde piano als waarop hij het nummer componeerde: de bruine upright Steinway. Dit is ook het instrument dat George Michael vele jaren later, in oktober 2000 op een veiling kocht. De piano verhuisde vermoedelijk niet mee, toen John en Yoko zich niet lang na de opnamen van Imagine voorgoed in New York vestigden. George Michael gebruikte de piano eerst zelf, leende het instrument vervolgens uit aan The Beatles Story in Liverpool, maar besloot toen dat de Steinway de wereld rond moest reizen om de boodschap van vrede te helpen verspreiden. De piano was in verschillende musea in de Verenigde Staten te zien. Waar het instrument zich nu bevindt, is mij niet bekend. 

De Steinway-Z was korte tijd in The Beatles Story in Liverpool te zien.

Ongeschikte akoestiek

De witte Steinway-vleugel van Yoko is niet op de opname van Imagine te horen. Tijdens het opnameproces werd nog wel geprobeerd de vleugel te gebruiken, door microfoons vanuit de studio naar de White Room door te lussen, maar producer Phil Spector vond de akoestiek in de ruimte ongeschikt. 

Niet op de plaat, wel op de video

Yoko's vleugel speelde wel een hoofdrol in de Imagine-video en wordt zodoende altijd met het nummer geassocieerd. Yoko is nog steeds in bezit van het haar ongetwijfeld dierbare instrument. Op een foto van 18 februari 2018, is Yoko op haar 85ste verjaardag geportretteerd. Zittend op de kruk poseert ze in haar appartement. De witte vleugel in het Liverpoolse Beatles Story Museum is dus niet de originele Lennon-piano, laat staan het instrument waarop Imagine gecomponeerd werd. Kan ik weer rustig slapen. Bijna dan. Want wáár is die bruine Steinway-Z gebleven? 

Yoko Ono, 18 februari 2018, New York City

Een zomer vol Beatlesnieuws!

Een beetje tegenstrijdig is het eigenlijk wel. Terwijl de afgelopen weken de scholen dicht zaten, de Tweede Kamer en De Wereld Draait Door met reces waren, de kranten met dunnere edities uitkwamen en menigeen het op zijn of haar vakantieadres (of thuis) wat rustiger aan deed, draaide de nieuwscarroussel van The Beatles op volle toeren. Bij het schrijven van deze column, realiseer ik me dat hij op de beoogde publicatiedatum waarschijnlijk alweer ingehaald is door nieuw Beatlesnieuws. Hoe bestaat het toch dat een band die praktisch 50 jaar geleden ter ziele ging, ons nog wekelijks, zo niet dagelijks, bezighoudt? Ik keek terug op het nieuws van deze zomer.

De jubileumbox van Abbey Road komt er nu echt aan

Om te beginnen wachtten we deze weken natuurlijk in spanning op de officiële vooraankondiging van de jubileumbox van Abbey Road. Giles Martin deelde op 4 juli een veelzeggende tweet, waaruit duidelijk bleek dat hij de laatste hand aan de audio legde. Ook lekte er de afgelopen weken al informatie uit over de het artwork en de tracklist van de box, zodat we al een beetje een idee kregen van wat we in september mogen verwachten. Ringo sprak in een interview dat op 2 augustus verscheen, ook over de nieuwe box. Hij gaf daarbij aan zich vooral op de nieuwe mixen te verheugen. Alle aandacht die altijd uitgaat naar outtakes, kan hem niet zo boeien. Ringo gaat voor the real stuff. Uiteindelijk volgde op 8 augustus, de dag waarop 50 jaar geleden de beroemde hoesfoto gemaakt werd, de officiële aankondiging van de jubileumbox. Om de release te vieren, komt BBC Radio 2 met een heus Beatles Pop Up Radio Station, dat van donderdag 26 tot en met zondag 29 september programma's vanuit de Abbey Road Studio's uitzendt. Gary Barlow, één van de presentatoren, zal daarbij Paul McCartney interviewen.

Ringo vierde zijn verjaardag en ging weer touren

Ondertussen zat Ringo deze zomer ook niet stil. Op 7 juli vierde hij zijn jaarlijkse Peace & Love-verjaardagsfeest, waarbij hij de wereld opriep om rond 12.00 uur 's middags (plaatselijke tijd) overal het vredesteken te maken en Peace & Love te roepen, zodat er dit jaar wederom een wave van vredesboodschappen over de aardbol trok. Het begint een aardige traditie te worden, die dit jaar alweer voor de 11e maal herhaald werd. Ringo was zelf present bij de Capitol Tower in Los Angeles, waar ook een bescheiden bijeenkomst plaatsvond: [video]

Paul, Ringo en Joe Walsh in het Dodger Stadium

Amper een week na dat verjaardagsfeestje verscheen Ringo plotseling op het podium bij Paul McCartney die in het Dodger Stadium zijn Freshen Up-tour afsloot. Ringo drumde mee op de reprise van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band en Helter Skelter [video]. McCartney toonde openlijk zijn affectie voor Starr door I love you man! te roepen, vlak voor Pepper werd ingezet. Diezelfde avond verscheen overigens Eagles-gitarist Joe Walsh, al vele jaren Ringo's zwager, nog ten tonele om mee te spelen op The End. Het moet een gedenkwaardige avond zijn geweest voor het publiek. 

Een nieuwe All Starr Band

Voor Ringo was het optreden met Macca waarschijnlijk een opwarmertje voor zijn eigen nieuwe tour met de All Starr Band. Die reeks concerten, onder de noemer "30th Anniversary North American Tour" ging op 1 augustus 2019 van start in Ontario. In de line up van Ringo's band treffen we deze zomer de volgende namen aan: Steve Lukather, Colin Hay, Gregg Rolie, Warren Ham, Gregg Bissonette en Hamish Stuart. Laatstgenoemde (rechts op de foto) speelde uiteraard ook een aantal jaren mee in de band van Paul McCartney. Verder verscheen het nieuws dat Ringo een nieuw album afrondt en in september met een nieuwe uitgave van zijn fotoboek Another Day In The Life komt. Tijdens de afgelopen Beatlesweek verklapte producer Jack Douglas overigens dat Paul McCartney meezingt op de eerste single die in september van Ringo's album zal uitkomen.

Macca The Musical

Het meest verrassende nieuws van deze zomer was ongetwijfeld de aankondiging dat Paul McCartney bezig is om muziek te schrijven voor een musicalbewerking van de film It's A Wonderful Life (1946). Paul werkt daarvoor samen met Lee Hall, de man achter Billy Elliot en Rocketman. Uit een artikel van Rolling Stone blijkt dat het project al enige tijd in de maak is en dat McCartney al in 2016 een demo completeerde van het openingsnummer voor de musical. Het meerjarenproject moet eind 2020 resulteren in een première. We wachten in spanning af!

De McCartneys en het erfgoed van Linda

Deze zomer verscheen het enige soloalbum van Linda McCartney, getiteld Wide Prairie, in een nieuwe gelimiteerde opgave. De plaat bevat composities die Linda in de loop der jaren schreef en opnam. Samen met dochters Mary en Stella stelde Paul daarnaast een expositie samen met foto's van zijn overleden vrouw. Linda McCartney Retrospective is van 5 juli 2019 tot 12 januari 2020 te zien in Kelvingrove Art Gallery and Museum in Glasgow. Paul sprak rond de opening van de tentoonstelling enkele malen met de pers over Linda, haar werk en de manier waarop hij het verdriet rond haar dood moest verwerken. Beluister hier het gesprek dat Paul met Ricky Ross van BBC Schotland had. 

Grandude bij Waterstones
Wie inmiddels online een kaartje heeft bemachtigd, kan op 6 september vanaf 16.00 uur bij Waterstones (Picadilly Circus, Londen) aanwezig zijn bij het optreden van Paul McCartney. Het gaat eens niet om de muziek, maar over het kinderboek Hey Grandude dat Paul, geïnspireerd door zijn eigen kleinkinderen, schreef.

Above us only sky: hoe de Lennons het album Imagine maakten

Het belangrijkste nieuws uit het Lennon-kamp van deze zomer is wellicht dat de mooie documentaire Above Us Only Sky op dvd uitkomt. We zagen de docu een aantal maanden geleden al op televisie, maar ik kan me voorstellen dat het document, over de totstandkoming van het Imagine-album, een interessant item voor Beatlesverzamelaars is. Ik vond de documentaire mooi vormgegeven, zag beelden die ik nog niet kende en genoot van de interviews en de manier waarop uitgelegd werd hoe John en Yoko elkaar in creatief opzicht aanvulden en versterkten. [video-trailer]

The next generation

Ondertussen zit de volgende generatie ook niet stil. Stella McCartney lanceerde een kledinglijn die ze inspireerde op de Beatlestekenfilm Yellow Submarine, Julian Lennon schijnt een aan nieuw album te werken en deelde onlangs op social media dat hij daar ook Sean Lennon bij betrekt. In welke vorm en hoe uitgebreid dat is, kunnen we alleen maar afwachten. Dhani Harrison tourde met Jeff Lynne & ELO door Noord-Amerika en zorgde er met zijn vertolking van Handle With Care voor dat bij mij het kippenvel op de armen stond. Het was even of ik zijn vader hoorde zingen. Met dat mooie [filmpje] besluit ik de blog van deze week. Die Beatles en hun nazaten waren echt niet bij te houden deze zomer. 

Oh My Love: hoe John Lennon en George Harrison weer samenwerkten op het Imagine-album

Hij is alweer even uit, de immense Imagine-box die ter ere van John Lennons 78ste geboortedag verscheen. Wat dat betreft hebben we een boel te smullen dit najaar. Met McCartney's nieuwe album Egypt Station al in de achterzak én uitzicht op de Anniversary Edition van The Beatles'  White Album (november), zijn de echte verzamelaars nog vóór Sint en Kerst platzak. Ik niet trouwens, want ik kan de verleiding goed weerstaan deze, zij het prachtige, boxen aan te schaffen. Ik ben vooral een verzamelaar van Beatlesboeken en toch eerder te verleiden voor een spectaculair naslagwerk, dan voor zo'n cd-box. De nieuwe Lewisohn (al moeten we daar tot na 2020 geduld voor hebben) koop ik direct, blind, instant, ongezien. Dat neemt niet weg dat ik wel enorm geniet van al deze releases én de bijzondere tracks die ze bevatten. Ze online beluisteren gaat dus zeker gebeuren. Deze week sta ik stil bij één van de mooiste tracks van het album Imagine.

John Lennon tijdens de Imagine-sessies

De Imagine-box zoals 'ie inmiddels te koop is.

Een thuisdemo die eigenlijk een heel ander lied laat horen

In de tweede helft van 1968 (preciezer weet ik het niet, iemand van jullie wel?) nam John een thuisdemo op van Oh My Love, een nummer dat hij geschreven had voor zijn nieuwe liefde Yoko Ono. Op deze vroege versie van wat een heel teder nummer zou worden, horen we John op gitaar een nog wat recht-toe-recht-aan ritme slaan. Ook de tekst wijkt nog wat af: Oh my love, for the first time in my life, my heart was wide open. Na deze beginmelodie, die we later herkenbaar op het Imagine-album terug zullen horen, volgt een geheel ander thema. Jazzy, een beetje latin qua akkoordkeuze en melodie. Een passage die zou sneuvelen, net als de tekst: ....and it shivered each time, and I shiver, felt my baby shivering too. And I felt that shiver all the time. Althans dat is het enige dat ik denk te verstaan. Er is vast iemand die Lennons zinnen beter kan ontcijferen. Het gaat namelijk nog wel even door, onder andere over a strong heartbeat. Wie hoort er meer? Aan het eind van de demo horen we John nog zeggen: It's just a bit hard you know, to go through it all. [video]

Zong Lennon ook voor zijn ongeboren kind?

Toen kreeg ik een ingeving. In november 1968 kreeg Yoko een miskraam van het eerste kind dat ze van John verwachtte. Kort daarvoor nam het stel nog het geluid op van het hartje van het ongeboren jochie, dat in februari ter wereld had moeten komen. Die hartslag kwam overigens terecht op het experimentele album Life With The Lions dat Lennon en Ono in 1969 uitbrachten. Zou Lennon met zijn uitgebreide tekst over a strong heartbeat en zijn opmerking aan het eind van demo inderdaad aan deze verdrietige gebeurtenis gerefereerd hebben? Verbeter me gerust als dit een onzinnige theorie is. Feit is wel dat praktisch het hele nummer, minus de eerste twee regels, overboord ging en Lennon, met hulp van Ono (die officieel als coauteur genoemd wordt) opnieuw aan Oh My Love begon.

John met George, thuis op Tittenhurst Park

Fly on the wall

Oh My Love dook in de zomer van 1971 weer op, toen John druk doende was zijn album Imagine op te nemen. De plaat werd in twee periodes opgenomen. Lennon legde in februari It's So Hard en I Don't Want To Be A Soldier vast in de Londense Abbey Road Studio's. De sessies kregen een vervolg op 23 juni, in Lennons eigen Ascot Studio's op zijn landgoed Tittenhurst Park. De plek die we ook kennen van de videoclip die er van Imagine geschoten werd. Ik kan je trouwens aanraden om deze podcast van Fab4Cast te luisteren. Daarin vertellen Wibo Dijksma, Michiel Tjepkema en Jan Cees ter Brugge je precies hoe deze lp ontstond. Als een fly on the wall luister je mee.


George Harrison deed ook mee
Tijdens een jamsessie in New York, eerder dat jaar, had Lennon trouwens zijn voormalige bandmaatje Harrison weer eens gesproken en hem uitgenodigd mee te spelen op de nieuwe plaat. Harrison stemde in en regelde telefonisch dat Klaus Voormann zich zou aansluiten om de baspartijen op zich te nemen. Met Alan White en Jim Keltner (drums) en toetsenvirtuoos Nicky Hopkins in de gelederen ontstond er een droombezetting. Harrison speelde uiteindelijk zelfs op de helft van de plaat mee.

vlnr: Klaus Voormann, John Lennon, Nicky Hopkins en ....?

Een vanzelsprekend muzikaal contact
Er is prachtig [filmmateriaal] waarop we zien hoe John George helpt zijn gitaar te stemmen en hem Oh My Love voor het eerst voorspeelt. Harrison heeft snel de structuur van het nummer in de gaten. Er worden niet al te veel woorden aan vuil gemaakt. Er gaat een grote vanzelfsprekendheid uit van hun muzikale contact. Mooi en toch ook wel ontroerend om te zien. Het filmpje met 10 minuten wat van je geduld, maar is elke seconde van het kijken waard. Nadat Lennon en Harrison Oh My Love hebben doorgespeeld, verschijnt producer Phil Spector in beeld. We zien Mal Evans, die meekijkt, en er volgt overleg over de manier waarop het nummer het mooist tot zijn recht komt bij een opname. Nicky Hopkins is ook aanwezig en vanaf 7 minuut 43 horen we hem ineens ook meespelen, waarbij het arrangement direct naar een hoger plan getild wordt.

Moment van verstilling
In latere opnames heeft George inmiddels een Gibson Les Paul om, waarmee het intro speelt. Uit de beelden blijkt hoe subtiel zijn gitaarspel is. Precies passend bij de compositie. Hoewel Oh My Love bij het grote publiek niet één van Lennons bekendste nummers is, was het in muziekkringen een gewilde song om te coveren. Onder andere Cilla Black en Jackson Browne zetten het nummer op de plaat. Op Imagine dat, ondanks wat de titel doet vermoeden, beslist geen album vol ballads is, vormt Oh My Love een moment van verstilling tussen het uitgesproken Gimme Some Truth en How Do You Sleep. Dat laatste nummer schreef Lennon om McCartney eens stevig mee op de vingers te tikken. Een groter contrast met Oh My Love is eigenlijk niet denkbaar. Veel plezier met de Imagine-box, als je hem gaat aanschaffen of al in de kast hebt staan. Laat me weten hoe je hem vindt.

De White Album-aankondiging, het kinderboek van Paul McCartney en de heruitgave van Wild Life en Red Rose Speedway

Om maar met de deur in huis te vallen: het is werkelijk niet meer bij te houden wat er deze weken allemaal rond The Beatles gebeurt. Welke andere band, die al bijna 50 jaar niet meer bestaat, is bijna dagelijks in het nieuws? Ik kan het je niet vertellen. Deze week werden we opnieuw verrast met kersvers Beatlesnieuws.

Number 9, number 9....

Inmiddels is duidelijk dat de spectaculaire jubileumeditie van The White Album op 9 november zal verschijnen. Op deze November Number 9 kunnen we kiezen uit een 3 CD-deluxe edition, een box met maarliefst 7 CD's, een dubbel-LP én een 4 LP-set. Daarbij lijkt de 7 CD-box natuurlijk de meest aantrekkelijke aanschaf. Want wat gaan we daar een enorme hoeveelheid materiaal op terugvinden. Eindelijk komen de Esher Demo's officieel uit: de pasgeschreven nummers die The Beatles in mei 1968, vlak na hun thuiskomst uit India, bij George Harrison thuis in Esher op een taperecorder inspeelden. Alsof je aan de wieg van The White Album staat. Die demo's zijn onlosmakelijk met The White Album verbonden en het is historisch volledig correct om ze eindelijk toe te voegen aan deze nieuwe release.

Preview van de 7 CD-box

50 tracks onuitgebracht materiaal

Met onder andere die Esher-tapes krijgen we, in de meest luxe editie van de jubileumbox, 50 onuitgebrachte tracks uitgeserveerd. Natuurlijk, er circuleerde de afgelopen decennia al het nodige off the record, maar er valt voldoende te ontdekken op de nieuwe box, waarvan het materiaal ook nog eens prachtig geremixed is. Kijk even mee naar de [clip] die de spectaculaire release aankondigt:

Op de jubileumuitgave van The White Album valt genoeg te ontdekken

Rolling Stone Magazine lichtte al een tipje van de sluier op. Zo horen we straks George Harrison en Ringo Starr een duet zingen op Long, Long, Long en zijn we getuige van hoe alle Beatles samen, met John Lennon tokkelend op gitaar, Good Night inzetten. Tsjonge, die track heb ik nog nooit gehoord. Helaas krijgen we nu weer net níet die Good Night-versie die door Lennon zelf als voorbeeld voor Ringo werd ingezongen. Ook die opname moet er geweest zijn. Zou men zoiets achterhouden of is deze versie van Lennons compositie écht jammerlijk verloren gegaan? Misschien krijgen we daar ooit nog een antwoord op. We horen George Harrison dan wél weer de mist ingaan op take 27 van While My Guitar Gently Weeps. Dat wordt een ruigere versie die we inmiddels van de plaat kennen. Lees het volledige artikel voor alle details. Onlangs vertelden Giles (de zoon van) Martin en Sam Okell over het remixen van The White Album. Een klus die zij een stuk ingewikkelder vonden dan het werk aan Sgt. Pepper:

De nieuwe mix van Back In The USSR

Wat moet het allemaal gaan kosten? De meest uitgebreide set zal waarschijnlijk voor een bedrag tussen de € 125 en € 145 aan te schaffen zijn. Daar krijg je dan ook nog een boek bij. Koop 'm bij de onafhankelijke platenzaak, wel zo sympathiek! Ben je ondertussen alvast benieuwd naar de 2018-mix van Back To The USSR, zet dan je hoofdtelefoon op en [beluister hem]:

Hey Grandude!

Er was meer nieuws. Van een heel andere orde is het kinderboek dat Paul McCartney deze week aankondigde. We kennen McCartney's grote liefde voor Rupert Bear, een Engelse stripfiguur die zelfs al uit de jaren '20 van de vorige eeuw stamt. Macca verwerkte Rupert onder andere in de [clip] van We All Stand Together. 

Nu komt Paul dan zelf met een kinderboek op de proppen. Inmiddels zelf opa van 8 kleinkinderen, leek het hem aardig een boek uit te brengen dat zich speciaal richt op grootvaders en hun kleinkinderen. In McCartney's uitgave staat Grandude, zoals Paul zélf door zijn kleinkinderen genoemd wordt, centraal. Paul schreef het boek, dat pas volgend jaar september verschijnt, zelf en laat zijn hoofdpersoon, samen met vier kleinkinderen, allerlei magische avonturen beleven. We kregen deze week een korte toelichting van Macca himself: 

Drie nieuwe Wings-albums in de Archive Collection

En dan was er ook nog ineens de, zij het officieuze, aankondiging dat er twee nieuwe 'delen' van de Paul McCartney Archive Collection verschijnen. De afgelopen jaren brengt McCartney van tijd tot tijd zeer verzorgde boxsets uit van zijn albums. Geremixed, met outtakes, demo's of ander materiaal én voorzien van een boek. Op 7 december aanstaande verschijnen zijn eerste twee Wings-albums in zo'n luxe editie: Wild Life (1971) en Red Rose Speedway (1973). Daarnaast wordt gefluisterd dat juist het laatste Wings-kunststukje Back To The Egg (1979) de Archive Collection in 2019 zal aanvullen. Het meest aannemelijk is dat dat een duo-release wordt met London Town (1978).

Wat gaan jullie aanschaffen?

Als we de balans opmaken, dan kunnen we, los van McCartneys recente album Egypt Station, naar de winkel voor de Imagine-box van John Lennon, de White Album-box van The Beatles, en de twee Archive-boxen van McCartney. Hebben we het ooit zo bont meegemaakt? Ik ben benieuwd of jullie één of meer van deze uitgaven gaan aanschaffen en welke dat dan wordt (of worden). Jongens, we gaan nog eens blut aan die Beatles.