Primrose Hill: hoe Sean en James deze maand met hun eigen Lennon-McCartney-compositie op de proppen kwamen

Toegegeven, de titel van deze column klinkt als het meest recente AI-experiment rond The Beatles. Anno 2024 is het namelijk mogelijk om een algoritme het werk te laten doen: schrijf een liedje met de kenmerken van een compositie door John Lennon en Paul McCartney. Toch was er geen sprake van AI, bij de release van een nieuwe Lennon-McCartney-compositie Primrose Hill, eerder deze maand. Sean Lennon (1975) en James McCartney (1977), beiden de jongste zonen van hun beroemde vaders, sloegen de handen ineen en schreven samen een nummer. Da's óók Lennon-McCartney natuurlijk. En best wel bijzonder. 

Het juk van The Beatles
Of het nummer Primrose Hill bijzonder genoemd mag worden, daar wil ik zometeen nog iets over schrijven, maar eerst even over twee 'Beatleszonen', een benaming die bijbels klinkt. En daarin zit precies de uitdaging waar deze twee mannen al een leven lang mee dealen. Ga er maar aan staan: de zoon van een Beatle zijn. Wegen geld en priviliges, zoals het hebben van een wereldberoemde achternaam uiteindelijk op tegen torenhoge verwachtingen en keiharde kritieken? Of de eeuwige twijfel of je écht op waarde geschat wordt als de persoon en de artiest die je zélf graag wilt zijn? Dat een deel van die aanzienlijke groep Beatleszonen hier de afgelopen jaren last van heeft gehad, is overduidelijk. Wie de interviews keek en social media-posts volgde, zag soms vertwijfeling, tranen (Sean Lennon) en volharding om zélf iemand te willen zijn. De Beatlesdochters, met Mary en Stella McCartney als meest prominente voorbeelden, lijken aanzienlijk doortastender hun eigen creatieve weg te hebben gevonden. Met groot succes, kunnen we wel zeggen.

Mary, James, Paul en Stella McCartney

Introvert en verlegen
Ze zijn geen jonge jongens meer, Beatleszonen Sean en James, beiden al op weg naar de 50. Samen klommen ze dus in de pen om hun eerste nummer te schrijven. Ze zijn inmiddels wat ouder, wijzer, staan steviger in hun schoenen. Misschien hebben ze zich beter kunnen verzoenen met hun lot, als de eeuwige 'zoon van'. Van Sean weet ik dat zeker, als ik zie hoe hij zich inmiddels heeft ontfermd over de creatieve nalatenschap van zijn vader. Bij James heb ik nog twijfels. Het beeld dat ik van hem heb: een introverte, verlegen en 'zoekende' man. Iemand die een enorme knauw opliep door het overlijden van zijn moeder en die in niets lijkt op zijn extraverte, doortastende en mediagenieke vader en zussen. Ik heb altijd een beetje met James te doen. Je zou zo'n jongen, met zijn introverte en verlegen aard (twee mooie eigenschappen overigens) eigenlijk een waardevol leven buiten de schijnwerpers gunnen. Als redacteur bij een uitgeverij, als verpleegkundige in een verzorgingshuis, als hovenier op Friar Park, als psycholoog in de jeugdzorg. Noem maar op. Toch probeert ook James van tijd tot tijd zijn weg in de muziekwereld te vinden. 

Betere zangstem
Natuurlijk valt de appel niet ver van de boom (no pun intended). James speelde mee op een aantal albums van zijn vader (Flaming Pie, Driving Rain). Zo is hij met zijn elektrische gitaarsolo prominent aanwezig op zijn vaders prachtige Heaven On A Sunday. Moeder Linda kreeg hulp van James op haar, posthuum verschenen, album Wide Prairie. Zelf bracht hij twee soloalbums uit: Me (2013) en The Blackberry Train (2016). Helemaal niet onaardig, maar ik moet toegeven dat ook ik me schuldig maak aan het luisteren met "te veel verwachtingen". Niet omdat James zichzelf niet zou mogen zijn, maar omdat ik hem toch ook een aantal van die muzikale eigenschappen van zijn vader zou gunnen. En dan op de eerste plaats een veel betere zangstem, waarmee hij zijn eigen liedjes de wereld in kan slingeren. Maar voor James blijft het tot nu toe ploeteren in de marge, zeker in vergelijking met het elan waarmee iemand als Sean Lennon zichzelf zo authentiek en autonoom aan de wereld presenteert.

Primrose Hill
Hoe moeten we Primrose Hill, de eerste Sean Lennon-James McCartney-compositie, dan tenslotte zien? Als een hulplijn van Sean aan zijn 'Beatles-neefje', om hem steviger in het zadel te helpen? De invloed van Lennon is zeker te horen, in de dromerige, maar ook wel wat vlakke compositie die door het repeterende karakter van het getokkelde akkoordenschema wat aan Dear Prudence doet denken (Pats! Ik geef mezelf direct een tik over de vingers: ook ík kan de vergelijking met The Beatles blijkbaar niet weerstaan.). Primrose Rill is niet onaardig, maar de naald blijft ook wel wat in dezelfde groef hangen. En ja, ik weet heus dat Dear Prudence wél een ander akkoordenschema heeft. Maar goed, het mag gezegd worden: Primrose Hill klinkt aangenamer dan veel van het werk dat James alleen schreef en uitbracht. Misschien moeten Lennon en McCartney toch wat vaker bij elkaar gaan zitten, met een gitaar op schoot. Al was het alleen al voor de gezelligheid. En klein beetje for history's sake.

Heather: haar verborgen leven als adoptiedochter van Paul McCartney (deel 2)

Heather McCartney. Vorige week stond de oudste dochter van Paul en Linda al centraal in de column. Als bijna zesjarig meisje verhuisde ze eind 1968 met moeder Linda vanuit New York naar de Londense stadswoning van Paul McCartney. De Beatle trouwde haar moeder Linda en nam haar, Heather, als dochter aan. Hij adopteerde haar zelfs. Vorige week kon je lezen hoe Heather getuige was van de Get Back/Let It Be-sessies van The Beatles en hoe ze opgroeide in Noord-Londen en Schotland. In een warm en liefdevol gezin, maar naar de buitenwereld toe worstelend met haar beroemde achternaam, haar Amerikaanse accent en haar identiteit. Deze week gaat het intrigerende levensverhaal van Heather McCartney verder.


Verhuizing van Londen naar Peasmarsh
Al in 1973 hadden de McCartneys een boerderij met land in Peasmarsh, vlakbij Rye in Oost-Sussex gekocht. Het leek hen prettig om, naast hun boerderij in Schotland, een huis op het platteland in de relatieve nabijheid van Londen te hebben. Het gezin was er regelmatig te vinden en Paul kocht méér grond om in absolute anonimiteit te kunnen wonen, platen op te nemen (in de nabijgelegen privéstudio) en te ontspannen. Er kwamen paardenstallen en Paul ontwierp een nieuw, betrekkelijk eenvoudig, gezinshuis dat de vervallen boerderij als woonhuis moest vervangen. In 1978 verruilde het gezin de woning in Noord-Londen (die overigens wel aangehouden werd) definitief voor het landelijke Peasmarsh.

Naar een gewone openbare middelbare school 
Voor Heather, die inmiddels de oudste was in het gezin met Mary, Stella en baby James, was de verhuizing een positieve zet. Op haar particuliere school in Noord-Londen had ze niet kunnen aarden. In het Zuidoosten van Engeland zochten haar ouders een gewone, openbare middelbare school voor haar: de Thomas Peacocke School in Rye. Thuis, op het landgoed, had ze haar paarden en kon ze zich bezighouden met de verzorging van de dieren die de McCartneys altijd in grote hoeveelheden om zich heen verzamelden. Heather bleef de teruggetrokken dromer, die niet goed kon meekomen op school. Na de middelbare school bleek verder studeren geen optie en werkte Heather liever in de horeca of als dierenverzorgster. Ze ontwikkelde, net als moeder Linda, een grote liefde voor de natuur.


Winnende foto van drummer Steve Gadd
Het was Linda die haar oudste dochter aanspoorde om haar creatieve kant verder te ontdekken. Heather besloot een studie fotografie aan het London College of Printing te gaan volgen. In 1981 won ze een prijs voor haar portret van de legendarische drummer Steve Gadd, geschoten tijdens de opnamesessies voor het McCartney-album Tug of War op het eiland Montserrat. Heather werkte aansluitend bij een foto-atelier in Londen. Ook haar foto Waterfall won een aanmoedigingsprijs.

Steve Gadd en Paul McCartney
(dit is een foto van Linda)

Hersteld contact met Mel See
De immer onzekere Heather voelde haar zelfvertrouwen groeien en startte aan de Kunstacademie, waar ze ook een enorm talent voor pottenbakken en het ontwerpen van aardewerken objecten bleek te hebben. Toch bleef ze worstelen met haar identiteit en haar plek in de wereld. Heather werd, met een depressie, enige tijd opgenomen in een kliniek in Zuid-Engeland. Het lukt haar om weer op te krabbelen. In 1988 besloot Heather, na een vakantie in het inmiddels vierde aangekochte McCartney-familiehuis in Tucson, Arizona, om achter te blijven in de Verenigde Staten. Haar biologische vader, Mel See, woonde even verderop. Hij was inmiddels niet meer zo veel op reis en stond er voor open het contact met zijn dochter te herstellen. Heather woonde een tijd bij haar vader (of in zijn nabijheid) en zijn nieuwe vrouw Beverly.

Nieuwe horizon in Arizona en Mexico
Tijdens een reis naar Mexico leerde Heather van haar vader (antropoloog en geoloog) veel over de inheemse volken van het land. Het deed haar besluiten een tijd bij de Huichol- en Tarahumara-stam te gaan wonen. Ze vertrok. Met 200 dollar op zak, op weg naar een primitief leven, met mensen die niet hun oren spitsten bij het horen van haar beroemde achternaam. Dat bestaan beviel haar goed, zou ze later vertellen. Ook was ze Paul en Linda dankbaar dat ze haar eigen weg in het leven mocht zoeken. Volgens Beverly, de tweede vrouw van haar vader, leek het of Heather altijd op de vlucht was, zo las ik in de McCartney-biografie van Philip Norman. Zo gebruikte Heather een schuilnaam en raakte ze  eens in paniek toen ze bij de bank, bij een geldopname, de bon per ongeluk ondertekende met haar echte achternaam: McCartney. Het heeft iets hartverscheurend triests in zich.


Verlies van beide ouders
Ondanks haar mentale problemen, keerde Heather begin jaren '90 geïnspireerd terug naar Engeland, waar ze de cottage op het familielandgoed in Peasmarsh betrok. Heather begon met het ontwerpen en vervaardigen van aardewerk en keramiek, waarin ze de felle kleuren en etnische patronen uit Mexico verwerkte. Altijd was moeder Linda dichtbij, als een zorgzame en stabiele factor op de achtergrond. Voor Heather was het, net als voor de rest van het gezin, een enorm drama toen Linda ongeneeslijk ziek werd verklaard. De cottage op het landgoed werd uit voorzorg op Heathers naam gezet. Het zou een plek worden die niemand haar kon afnemen. Het verlies van haar moeder bleek onafwendbaar. Linda stierf op 17 april 1998 aan de gevolgen van borstkanker. Heather vertelde later dat ze zelf geen enkele reden meer zag om nog verder te willen leven. Een tweede klap volgde toen haar biologische vader Mel See in 2000 zelfmoord pleegde. Binnen twee jaar was Heather haar ouders kwijtgeraakt.

Toch een beetje in de publieke belangstelling
Gelukkig was Paul er nog, net als Mary, Stella en James. De banden tussen Heather en het gezin waarin ze opgroeide waren en bleven warm. Over haar moeder zei ze in 1999 tegen de Britse pers: "She was a brilliant single mother," doelend op haar eerste jaren met Linda in New York. Uiteindelijk koos Heather toch kort voor de publieke belangstelling, toen ze zich liet overhalen een servieslijn te lanceren, getiteld The Heather McCartney Houseware Collection. Bij de lancering liet ze zich, onzeker als altijd, vergezellen door haar beroemde vader. Door de firma Wedgwood werd ze uitgeroepen tot "One of Britain's Most Exciting Talents". Wat zal Heather gedacht hebben? Vermoedelijk dat ze weer eens op haar beroemde achternaam beoordeeld werd [video].

Het laatste kerstcadeau
57 jaar is Heather McCartney inmiddels. De leeftijd die haar eigen moeder niet mocht bereiken. Toch is ze op veel manieren haar evenbeeld. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook in haar bescheiden aard, haar liefde voor de natuur en haar talenten. Heather noemde haar moeder, in één van haar zeldzame gesprekken met de pers, de centrale kracht in het gezin, een vrouw die altijd voor haar kinderen klaarstond, ondanks het hectische leven dat de McCartneys vaak leidden. Zelf blijft Heather het liefst op de achtergond. "I don't need to be with other people, unless they actually feel they want to be with me," vertelde ze de Daily Telegraph. Ongetwijfeld is moeder Linda vaak in haar gedachten. Net als het laatste kerstcadeau van haar moeder dat, in december 1998, ruim zeven maanden na Linda's overlijden, ingepakt op Heather wachtte: een exclusieve keramieken pot van Dame Lucie Rie, één van Heathers grote creatieve voorbeelden.

Heather: haar verborgen leven als adoptiedochter van Paul McCartney (deel 1)

Het jaar 2020 staat, wat The Beatles betreft, natuurlijk in het teken van het grote Let It Be-jubileum. Hoewel er nog geen officiële aankondigingen zijn gedaan, verwachten we een anniversary box en de remake van de film. Ook het bijbehorende boek lijkt opnieuw uitgebracht te worden. Veel moois om naar uit te kijken!

Kleine Heather dwaalde door Savile Row

Als kind bladerde ik door dat zwarte Get Back-boek. Ook ik bezat een exemplaar waarvan de pagina's los in de slecht gelijmde kaft lagen. Hebben jullie het ook nog liggen? Ik was destijds geïntrigeerd door het blonde meisje van een jaar of zes, dat op een aantal van de foto's opdook. Later leerde ik wie zij was: Heather, de dochter van Linda Eastman, toen nog de vriendin van Beatle Paul. Terwijl The Beatles in de Apple Studio's hun instrumenten stemden en inplugden, oude rock 'n' roll-stampers inzetten, Linda als een fly on the wall mooie foto's schoot, dwaalde kleine Heather in januari 1969 door het gebouw aan Savile Row. Daarmee werd ze onderdeel van de Beatlesgeschiedenis, zonder dat ze zich dat bewust was. Wat zou er eigenlijk van Heather geworden zijn, dacht ik deze week.

Heather met Paul tijdens de Get Back-sessies

Heather was de dochter van 'JoJo' uit Get Back

Heather Louise werd geboren op 31 december 1962, als dochter van Linda en Joseph Melville ('Mel')  See. Ze kwam ter wereld in Tucson, Arizona. Juist! De plek waarover Paul McCartney in het nummer Get Back zingt. De regels over JoJo zouden dan ook slaan op Heathers vader Mel. Althans, zo gaan de verhalen. Achttien maanden na haar geboorte scheidden Heathers ouders en nam moeder Linda het meisje mee (terug) naar New York. Linda kon er niet meer tegen dat Mel voor zijn werk als geoloog en antropoloog vrijwel constant van huis was. Toen Mel een jaar naar Afrika had gewild, weigerde Linda om hem met Heather te vergezellen.

Mel See, Heathers biologische vader

Heather met haar moeder in New York

Paul vroeg Heather telefonisch of ze met hem wilde trouwen
In het najaar van 1968 kreeg Linda een relatie met Paul McCartney. Heather kreeg er zodoende ineens een bonus-vader bij, zoals dat tegenwoordig heet. De eerste ontmoeting tussen Paul en Heather was een telefonische. Paul belde Heather in New York en vroeg het kleine meisje of ze met hem wilde trouwen. "Dat kan niet, je bent te oud," luidde het antwoord.  "Dan moet ik misschien maar met je moeder trouwen," vertrouwde Paul haar toe. Daarmee was het ijs gebroken. In oktober van dat jaar bracht Paul tien dagen bij Linda en Heather in New York door, in het piepkleine appartement dat moeder en dochter bewoonden. Daarna nam hij hen mee naar Londen, waar ze bij hem introkken aan Cavendish Avenue. Heathers biologische vader Mel gaf aan daar geen bezwaar tegen te hebben. Tegen zijn latere partner Beverly Wilk zou hij gezegd hebben dat Heather "als een McCartney een beter leven zal hebben," zo las ik in Paul McCartney, de biografie (Philip Norman). 

Linda, Paul, Heather en 'Uncle' Ringo

Adoptie
Kleine Heather wérd ook een McCartney, want Paul besloot haar officieel te adopteren. En zo had Paul ineens een gezin, waarmee hij afwisselend in Londen en op zijn Schotse boerderij woonde. Heather beschouwde Paul als haar vader en het contact met Mel verwaterde. Vader Mel deed weinig moeite om er in te investeren. Het gezin McCartney breidde zich vanaf tussen 1969 en 1977 uit met Mary, Stella en James. Heather was de volwaardige oudste dochter van de McCartneys, ruim zes jaar ouder dan halfzus Mary.

Augustus 1969: Paul, Linda en Heather met Mary

In een stapelbed in de tourbus door Europa
Eerder dan haar halfzusjes en -broertje zal Heather zich bewust zijn geworden van het bijzondere gezin waarvan ze deel uit was gaan maken en...waarmee ze regelmatig de wereld over reisde. De McCartneys gingen, als een ware hippie-familie, in de seventies altijd met het hele gezin op tournee. In de psychedelisch beschilderde Wings over Europe-tourbus deelde Heather een stapelbed met haar jongere zusje Mary. Tijdens de omvangrijke Wings over America-tour ging er voor Heather een privéleraar mee op reis, zodat ze bij zou blijven met haar schoolwerk.

Op tournee

Heather inspireerde Paul tot een punkrocknummer
In 1977 deed de punkrock zijn intrede in Engeland. Heather viel als een blok voor de muziek en liet haar ouders meeluisteren naar haar album van The Damned. Paul schreef vervolgens, geïnspireerd door de nieuwe muziekstroming, het nummer Boil Crisis voor Heather [video, demo]

Gepest met haar Amerikaanse accent
Zijn oudste dochter had het, op haar beurt niet makkelijk. In het gezin voelde ze zich even geliefd als de andere kinderen, maar op school had ze last van haar achternaam, maakte ze moeilijk contact met andere kinderen en kon ze niet goed meekomen. Heather was introvert en werd gepest met haar Amerikaanse accent. Ze had niets met de privéschool waar ze in Noord-Londen naartoe moest. Het liefst was ze op zichzelf en hield ze zich bezig met het verzorgen van dieren. In haar veel jongere broer James (1977) zouden dezelfde karaktertrekken terugkomen, anders dan bij de kordate en efficiënte Mary (fotografe, kookboekenschrijfster en beheerder van het McCartney-fotoarchief) en de extraverte en ambitieuze Stella (modeontwerpster en directeur van haar wereldwijde imperium).

vlnr: Stella, James, Paul, Linda, Mary (voorgrond) en Heather

Het leven zou nog heel wat voor Heather McCartney in petto hebben. Het werd geen gemakkelijke, maar wel een bijzondere en creatieve reis, kan ik alvast verklappen. Graag neem ik jullie volgende week verder mee in de voetsporen van Heather McCartney!

The Lovely Linda McCartney

Een paar weken geleden schreef ik dat Paul en Linda McCartney zich in het najaar van 1969 met hun kinderen een tijd terugtrokken op het Schotse platteland. De vervallen boerderij in Campbelltown vormde het toevluchtsoord voor de McCartneys in de periode waarin The Beatles als band uit elkaar vielen. Paul had even tijd nodig om tot zichzelf te komen nadat John Lennon had aangegeven dat hij de stekker uit The Beatles wilde trekken. De immer optimistische McCartney zag er even geen gat meer in. Daarbij maakten de grote hoeveelheden whiskey die hij dagelijks tot zich nam, het er ook niet veel beter op. Het was Linda die Paul er door sleepte en aanspoorde verder te gaan met zijn leven. Eén van de bloglezers liet me weten dat ze graag eens wat meer over Linda te weten wilde komen. Deze week dus een monumentje voor The Lovely Linda, zoals Paul zijn inmiddels overleden liefde bezong.

Linda en één van haar favoriete Appaloosa-paarden

Een eerste ontmoeting in de Bag O'Nails Club

Paul liep Linda Eastman op 17 mei 1967 tegen het lijf in de befaamde Bag O'Nails-club. Het Londense etablissement in Soho, om de hoek bij Regent Street was de favoriete hang-out van veel popsterren in de swinging sixties. De Amerikaanse fotografe, net in Londen gearriveerd, was er die avond met de leden van The Animals. Linda, die in Amerika bezig was een carrière op te bouwen als popfotografe, werkte aan een belangrijke opdracht. Ze mocht de fotografie verzorgen voor het boek Rock And Other Four Letter Words van journalist J. Marks. Paul nodigde haar die avond uit om zich aan te sluiten bij zijn stapgroepje en het gezelschap verplaatste zich naar een andere club, de Speakeasy. Niet lang daarna stond Linda foto's te maken tijdens de persbijeenkomst ter ere van de release van het nieuwe Beatlesalbum Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Maar wie was deze Linda Eastman, die een steeds hechtere band leek te ontwikkelen met Paul McCartney?

Linda en Paul tijdens één van hun eerste ontmoetingen, mei 1967

Linda was het onderwerp van een Amerikaanse hit uit 1947!

Linda werd op 24 september 1941 in New York City geboren uit Joodse ouders. Haar vader, die zich had opgewerkt tot topadvocaat, had zijn familienaam Epstein (!) laten veranderen in Eastman. Hij wilde in niets meer herinnerd worden aan zijn zware en armoedige kindertijd. De Eastmans behoorden tot de upperclass van New York City en Linda was het gewend dat schilders als Willem de Kooning en Mark Rothko regelmatig bij haar ouders over de vloer kwamen. Net als de componisten Harold Arlen en Jack Lawrence. Laatstgenoemde componeerde in 1947 zelfs het mierzoete liedje Linda voor haar! Het werd een hit. [filmpje]

Linda ging met JoJo naar Tucson Arizona

Linda was een dromer. Ze hield van dieren en de natuur en keek liever uit het raam dan in haar studieboeken. Bovendien was ze wars van uiterlijk vertoon. Na het behalen van haar High School-diploma verhuisde ze met haar toenmalige vriendje Joseph 'Mel' See mee naar zijn geboorteplaats Tucson, Arizona. Joseph stond later vermoedelijk model voor de man die in het Beatlesnummer Get Back bezongen wordt:

JoJo was a man who thought he was a loner

But he knew it wouldn't last

JoJo left his home in Tucson, Arizona

For some California grass

In Tucson startte Linda met een opleiding Kunstgeschiedenis. Kort nadat ze in 1962 haar moeder door een vliegtuigongeluk verloor, trad ze met Mel in het huwelijk. Het paar kreeg in 1963 een dochter, Heather. Linda's interesse voor natuurfotografie groeide, geïnspireerd als ze was door het indrukwekkende landschap van Arizona. Ze schreef zich in voor een fotografieopleiding en al snel verschenen haar foto's in magazines en gidsen. Echtgenoot Mel was voor zijn onderzoeken steeds vaker en langer van huis. Het huwelijk strandde. 

Linda met Heather

Terug naar New York

Linda pakte haar boeltje en nam Heather mee terug naar New York. Daar sprokkelde ze als persfotograaf haar inkomen bij elkaar. Ze weigerde om te teren op het fortuin van haar familie, die overigens niets te maken heeft met de Eastman Kodak-familie, zoals vaak ten onrechte wordt beweerd. Door haar vrienschap met popfotograaf David Dalton kreeg Linda de kans om bands als The Animals en The Rolling Stones te fotograferen. Haar carrière kreeg een impuls toen ze de vaste fotograaf werd van de Fillmore East, het belangrijkste poppodium van New York. Linda kreeg een groot aantal beroemdheden voor haar lens. Van Frank Zappa tot Simon & Garfunkel. Van Cream tot The Doors. Van Jimi Hendrix tot Janis Joplin. Haar stijl van fotograferen kenmerkte zich als onconventioneel. Net als haar eigen uiterlijk overigens. Linda deed geen moeite zich in welk keurslijf dan ook te persen. Ze droeg a-modieuze kleding en was niet het minst onder de indruk van de wereld van de glitter en de glamour. Het maakte haar een opvallende verschijning.

Linda fotografeerde Jimi Hendrix in 1968

De ontwapenende foto van Lennon en McCartney

Toen Linda dus door een speling van het lot in mei 1967 in Londen in gesprek raakte met Paul McCartney, leek dit een haast logische gebeurtenis in de carrière die haar min of meer overkwam. In 1966 had ze The Beatles overigens tijdens hun Amerikaanse tournee gefotografeerd, maar dat was als één van velen. Daarbij was er geen sprake geweest van een persoonlijke ontmoeting met de band. Die was er wel tijdens de perspresentatie van het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, op 19 mei 1967 in het huis van Brian Epstein. Linda raakte opnieuw in gesprek met Paul én maakte de ontwapenende foto van Lennon en McCartney die elkaar de hand schudden:

Linda zou in de nadagen van The Beatles nog vele bijzondere foto's van de band maken

Driemaal is scheepsrecht

Korte tijd na deze tweede ontmoeting met Paul vertrok Linda weer naar New York. Ze had Pauls telefoonnummer inmiddels in haar bezit, maar het kwam voorlopig niet meer van een weerzien. In het jaar dat daar op volgde overleed Brian Epstein, maakten The Beatles hun Magical Mystery Tour-film, reisden ze af naar India om te mediteren met de Maharishi en werd er gewerkt aan het White Double Album. Paul McCartney en zijn toenmalige verloofde Jane Asher deden er intussen alles aan om hun relatie te laten werken. Het bleek tevergeefs. In mei 1968 vloog Paul met John Lennon en een aantal assistenten naar New York om het Apple-label te lanceren. Tussen de fotografen in het Americana-hotel ontwaardde hij ineens weer de lange blonde gestalte die hem deed denken aan twee eerdere ontmoetingen in Londen, bijna een jaar geleden. Paul vroeg haar telefoonnummer en dat leidde tot een aantal ontmoetingen in de VS en Engeland die het begin van hun relatie markeerden. 

Linda en Paul met Heather op hun trouwdag

Anoniem op stap in New York

In oktober 1968 verbleef Paul 10 dagen bij Linda en Heather in New York. Voor het eerst kreeg hij de kans om redelijk anoniem kennis te maken met de plek waar hij als Beatle meerdere malen in het middelpunt van de belangstelling had gestaan. Tussen Paul en Linda's dochtertje Heather klikte het goed en uiteindelijk trokken Linda en Heather bij Paul in. Paul adopteerde Heather als zijn eigen dochter. In maart 1969 trouwde Linda met Paul en in augustus werd hun dochter Mary (vernoemd naar Pauls Mother Mary uit Let It Be) geboren. The Beatles vielen langzaam maar zeker uiteen en McCartney raapte zichzelf juist weer bijeen, geholpen door de standvastige en nuchtere Linda. In een heel leuk filmpje, geschoten op High Park Farm in Schotland, is het prille gezinsgeluk van de McCartneys te zien: [filmpje]

Een tuin vol verweesde dieren

Het was Paul die er na het uiteengaan van The Beatles op aandrong dat Linda een actieve muzikale rol zou spelen in zijn solocarrière. Linda leerde toetsen spelen en trad, al was het eerst tegen wil en dank, toe tot Wings. Door haar voorliefde voor Reggae-muziek inspireerde ze Paul tot het schrijven van een aantal nummers in dit genre. Het gezin McCartney groeide met de komst van Stella (1971) en James (1977). Linda en Paul namen hun kinderen mee de hele wereld over, tijdens de Wings-tournees. Toch was Linda het liefst thuis, op High Park Farm in Schotland, in de stadswoning aan Cavendish Avenue of op het landgoed bij Peasmarsh op het platteland van Londen, waar ze inmiddels een dierentuin vol verweesde dieren had aangelegd. Linda hield van koken, moestuinieren en bleef fotograferen. Haar foto's geven een mooi intiem inkijkje in het leven van haar hechte gezin. Er zijn interessante fotoboeken met haar werk verkrijgbaar.

Eén van Linda's vele originele familiefoto's, genomen op High Park Farm in Schotland

Gevecht tegen borstkanker

In de jaren '90 werd Linda steeds actiever als dierenrechteactiviste. Samen met haar goede vriendin Carla Lane schreef ze zelfs een aantal liedjes over het onderwerp. Als overtuigd vegetariër legde ze zich toe op het schrijven van een kookboek en het ontwikkelen van vleesvervangende producten. Geholpen door haar bekendheid gaf ze een enorme boost aan deze nieuwe markt. Het leven van de McCartneys stond echter stil toen in december 1995 borstkanker bij Linda werd ontdekt. Er volgde een zware periode waarin Linda chemokuren en zelfs een beenmergtransplantatie onderging. De ziekte leek overwonnen, maar sloeg begin 1998 opnieuw toe. Linda nam in april dat jaar afscheid van haar beste vrienden, waaronder Chrissie Hynde van The Pretenders en mede-activiste Carla Lane en vertrok met haar gezin naar de familieranch in Arizona. Op 15 april reed ze nog één keer met haar paard door het haar zo geliefde landschap. Ze verzwakte verder en bleef op bed liggen met Paul naast zich, samen wachtend op het einde. Op 17 april 1998 stierf Linda, temidden van haar gezin. Dat is deze week alweer 19 jaar geleden.

Eén van de laatste keren dat Linda gefotografeerd werd, tijdens een modeshow van dochter Stella

Groot gemis

Vanzelfsprekend waren Paul en de kinderen kapot van haar dood. Tot op de dag vandaag uiten de McCartney-kinderen hun liefde en gemis voor hun bijzondere moeder in interviews of via hun social media-kanalen. Stella McCartney vertelde ooit hoe zeer haar eigenzinnige moeder (die vaak twee verschillende sokken droeg) haar nog steeds beïnvloedt als mode-ontwerpster. Mary werd net als moeder, fotografe en ontwikkelde ook een liefde voor vegetarisch koken. De stille en wat onzekere James worstelde jarenlang met het verlies van zijn moeder. Heather leidt een teruggetrokken bestaan in de VS. Bij het naderen van haar sterfdag zijn in ieder geval Stella en Mary naar het familiehuis in Arizona gereisd, om hun moeder te herdenken. Beide McCartney-dochters delen deze week opvallend veel foto's van het woestijnlandschap via hun social media-kanalen. Hun stille missie is duidelijk. Althans voor wie goed oplet.

Een paard in de kerk

Paul eerde Linda op 10 juni (Londen) en 22 juni (New York) met twee indrukwekkende herdenkingsdiensten. Aanwezig waren onder andere Sir George Martin, George Harrison en Ringo Starr. Joanna Lumley las het gedicht Death Is Nothing At All, het Brodsky Kwartet speelde The Lovely Linda en een doedelzakspeler verzorgde een soloversie van Mull of Kintyre. Een groep studenten van het Liverpool Institute of Performing Arts bracht Blackbird. De bijeenkomst in New York werd bijgewoond door Linda's Amerikaanse familie. In de Riverside Church was zelfs Linda's favoriete paard bij de herdenkingsdienst aanwezig. Haar postuum verschenen album Wild Prairie, dat zich vooral focuste op haar liefde voor dieren en haar activisme, bereikte in Amerika slechts de middelste regionen van de album top-100. Het maakte niet uit, het was Linda's statement en haar enorme drang om de wereld een beetje beter te maken. 

De liedjes voor Linda

Linda inspireerde Paul enorm als componist. Zo verwees hij in zijn ultieme liefdeslied Maybe I'm Amazed regelrecht naar de kracht die zij hem rond het uiteengaan van The Beatles gaf. Paul richtte zich in het werkelijk magistrale nummer Dear Boy aan Linda's ex-man Melville See. My Love werd een grote hit en The Lovely Linda vormde de openingstrack van Pauls eerste soloalbum In Waterfalls zong Paul over de angst Linda te verliezen. Graag kom ik nog eens terug op deze liedjes. Ook op Linda als fotografe trouwens, want ik kan in deze blog onmogelijk alles laten zien en horen. Ik deel daarom vandaag het meest bijzondere nummer waarvoor Linda de inspiratie vormde. Samen met de beelden van het jonge McCartney-gezin, veelal gemaakt in Schotland, is het een zeer ontroerend monument voor de liefde tussen twee mensen [filmpje]:

Maybe I'm amazed at the way you love me all the time
Maybe I'm afraid of the way I love you
Maybe I'm amazed at the the way you pulled me out of time
And hung me on a line
Maybe I'm amazed at the way I really need you

Maybe I'm a man and maybe I'm a lonely man
Who's in the middle of something
That he doesn't really understand
Maybe I'm a man and maybe you're the only woman
Who could ever help me
Baby won't you help me understand

Maybe I'm a man and maybe I'm a lonely man

Who's in the middle of something
That he doesn't really understand
Maybe I'm a man and maybe you're the only woman
Who could ever help me
Baby won't you help me understand

Maybe I'm amazed at the way you're with me all the time
Maybe I'm afraid of the way I leave you
Maybe I'm amazed at the way you help me sing my song
Right me when I'm wrong
Maybe I'm amazed at the way I really need you

Hello, Goodbye: de ansichtkaarten van Ringo Starr

Het gaat goed met m'n blog en dat maakt me blij! Het aantal lezers groeit en ik ontvang mooie en fijne reacties op de blogposts. Hier op de blog, maar vooral via social media. Dat brengt me eigenlijk direct op het onderwerp van deze week. De invloed van social media op ons dagelijks leven intrigeert me namelijk mateloos. Al jaren eigenlijk. Voor- en nadelen zijn er te over. Vroeger konden we ons niet voorstellen hoe we nu via Facebook, Whatsapp, Instagram, Twitter en Snapchat met elkaar communiceren. 24/7. Het is snel, efficiënt, levert aantrekkelijke content op en het stelt ons in staat om op allerlei terreinen informatie uit te wisselen. We blijven op de hoogte van wat er gebeurt. Zowel van de wereld om ons heen, als van het wel en wee in onze familie- en vriendenkring.

Virtual Reality
Zelf heb ik al jaren een haat/liefde-verhouding met social media. Net als iedereen word ik er door aangetrokken en profiteer ik volop van de mogelijkheden die er zijn. Toch zie ik ook de andere kant: verkokering, afstomping, verslaving, het gebrek aan echt contact en het ontstaan van oppervlakkigheid. Ik ben benieuwd waar we over 5 jaar staan. Waarschijnlijk in een Virtual Reality-landschap, waar we elkaar als hologram ontmoeten.... We zullen zien!

Omfietsen voor de brievenbus

Gaan jullie er nog wel eens voor zitten om een ansichtkaart te schrijven? Voor een verjaardag, als vakantiegroet, bij ziekte, of zomaar voor de lol? Wij doen dat hier thuis nog best vaak. Ook zijn we gek op het krijgen van kaartjes. Ze vinden een plekje op het dressoir of in de boekenkast, rechtop staand tegen de boekenruggen. Je kijkt er naar, met een glimlach. Je denkt nog eens aan de persoon die de moeite nam de kaart uit te zoeken, te schrijven, de postzegel te plakken en een stukje om te fietsen voor de brievenbus.

Everybody loves Ringo

Op de eettafel heb ik een ontzettend leuk boekje liggen. Het heet Postcards From the Boys en ik kocht het in een boekwinkel in het Engelse Canterbury. De uitgave bevat afbeeldingen van 51 ansichtkaarten (voor- en achterzijde) uit de collectie van Ringo Starr. Ze zijn afkomstig van John, Paul en George en hun gezinnen. Veel ansichten dateren van de periode na het uiteengaan van The Beatles. De vriendschappen tussen de ex-Beatles waren sommige jaren heel hecht, dan weer koel, om vervolgens weer op te laaien. Maar altijd was daar Ringo, als vaste factor, die met iedereen door één deur kon. Dat blijkt uit de vrolijke, hilarische en soms ook ontroerende post die hij van John, Paul en George ontving. Ik laat hier een paar bijzondere kaarten zien. Het is moeilijk kiezen. Voor nog geen tientje bestel je boekje trouwens tweedehands via Bol.com. Misschien is het ook nog wel te krijgen via je plaatselijke boekhandel.

Postcards From the Boys

De maat vol

Tijdens de opnames van het Witte Dubbelalbum, vond Ringo dat hij niet goed meer drumde. Extra onzeker werd hij tijdens de theepauzes, als Paul plaatsnam op de drumkruk. De spreekwoordelijke maat was voor hem op een gegeven moment vol. Ringo verliet de studio, ging op vakantie (en Paul speelde drumpartij van Back In The USSR in). Dit is één van de kaarten die Ringo namens de band ontving, geschreven door Paul, in dit geval een half jaar later, maar als verlate opsteker na het incident. Bij terugkomst van zijn vakantie vond The Greatest Drummer in the World zijn drumstel versierd met bloemen terug. Door George.

Paul aan Ringo

Heart of Glass

In 1979 was Blondie het helemaal. Ringo's carrière daarentegen liep niet zo lekker. Via één van de laatste kaarten die Ringo van John vanuit New York moet hebben ontvangen, kreeg hij de gouden tip van zijn oud-bandmaatje: 'Blondie's Heart of Glass is the type of stuff y'all should do, great and simple'. Met andere woorden: neem deze plaat op en je hebt weer een hit. 'With female vocal harmony disco-natch!' luidde de aanvullende schriftelijke instructie. 'I know, this ain't simple, I know,' besluit John de kaart.

John aan Ringo

The Cure & James McCartney

Om terug te komen op de titel van deze blog: ik vind Hello, Goodbye zeker niet het meest boeiende Beatles-nummer dat er bestaat, al moet ik toegeven dat er wel leuke bas- en gitaarloopjes in zitten. Ook is het akelig aanstekelijk en zou je het stiekem zelf wel geschreven willen hebben.

Voor het recent verschenen album The Art of McCartney coverde The Cure Hello Goodbye. Het leverde toch weer een frisse versie op. Te gast, op toetsen: James McCartney. Je weet wel, de zoon van.