zaterdag 24 september 2022

Als muren konden zingen: Mary McCartney komt met documentaire over de Abbey Road Studio's

Als er één plek ter wereld is, waar ik het liefst een 'fly on the wall' was geweest, dan had ik gekozen voor de Abbey Road Studio's. Natuurlijk op de eerste plaats omdat ik er in de sixties The Beatles aan het werk had kunnen zien. Bijvoorbeeld bij het maken van Revolver, het album dat dit najaar in een spectaculaire box, opnieuw gemixed, uitgebracht wordt. Maar ook had ik de afgelopen decennia best mee willen maken hoe andere artiesten in de Abbey Road Studio's hun platen opnamen. Tot Yorick van Norden aan toe, die er afgelopen maand eindelijk zijn album mocht opnemen. Een project van de Haarlemse singer-songwriter en Beatleskenner dat door corona de afgelopen jaren enige vertraging had opgelopen. De studio's blijven een magische plek en inspiratiebron voor velen. En als de muren daadwerkelijk konden zingen wat dáár allemaal voor moois bedacht en opgenomen is, dan waren we één en al oor.

Zoveel voetstappen
Dat moet ook Mary McCartney gedacht hebben. Pauls dochter werd zelf geboren in de maand waarin The Beatles hun legendarische zebra-cover van het Abbey Road-album schoten. Ze is hoeder van het fotoarchief van de McCartney-familie en werkte de afgelopen tijd aan een documentaire over de studio's waar haar vader zoveel voetstappen heeft staan. Inderdaad, met de toepasselijke naam 'If These Walls Could Sing.' Net als het bejubelde Get Back-project van Peter Jackson, zal Mary's documentaire z'n weg vinden naar streamingsdienst Disney Plus. Misschien moet ik dan toch maar eens een abonnement nemen. Om Get Back terug te zien én om te zien hoe Mary het verhaal van de studio's in beeld heeft gebracht. Dat is haar trouwens wel toevertrouwd. Net als moeder Linda, ontwikkelde Mary zich tot een begenadigd fotograaf.



91 jaar geschiedenis
Je zou kunnen zeggen dat Mary praktisch opgroeide in de Abbey Road Studio's. Haar vroegste herinneringen dateren van de jaren '70, toen haar vader ook na het uiteengaan van The Beatles nog vaak in de studio's te vinden was. Paul McCartney liet Abbey Road nooit meer los. Mary leek daarom de uitgelezen kandidaat om deze nieuwe documentaire vorm te geven. Niet alleen om het werk van haar vader te belichten, maar ook om de verhalen te vertellen van vele andere musici die gebruik maakten van de studio's. Van Jimmy Page tot Kate Bush, van Shirley Bassey tot Noel Gallagher en van Pink Floyd tot Elton John. Het is mooi om de plek van The Beatles in de context van dat grote Abbey Road-verhaal te zien. De studio's kennen inmiddels een geschiedenis van 91 jaar, nadat Edgar Elgar er op 12 november 1931 voor het eerst een orkest dirigeerde. Ook daarvóór bestonden de oudste delen van de stadsvilla al (meer daarover lees je hier). Uit de documentaire blijkt hoe terughoudend men in de studio's is om iets te veranderen aan de muren en vloeren, uit angst voor het verliezen van de akoestiek in de ruimtes. Een interessant gegeven, vind ik. Hoe koester je je erfgoedfunctie en hoe blijf je ook bij de tijd, als moderne opnamestudio? Het zoeken naar die balans is het lot van de mensen die de studio's runnen.

 


Een plek die gaat over emoties
Overigens: met zo'n lange geschiedenis lijkt voor zo'n nieuwe documentaire een doorwrochte, chronologische aanpak een logische keus. Toch koos Mary McCartney een andere invalshoek. “I want to make it an emotional experience as a documentary, rather than doing all the historical points. I didn't want it to feel like a lesson," vertelde ze onlangs in een artikel dat in Vanity Fair verscheen. Het lijkt me een passende benadering om het verhaal van Abbey Road te vertellen. Het is bij uitstek een plek die gaat over emoties. Van de artiesten die er op auditie kwamen, enorme creatieve processen doormaakten en die er lief en leed doormaakten. Niet in de laatste plaats van The Beatles zelf. Abbey Road is ook nu nog een plek die veel doet met mensen. Dat hoeft niemand uit te leggen. Dus verheug ik me op die documentaire.



Met pony Jet over de zebra
Voor 'If These Walls Could Sing' raakte Mary zelf geïnspireerd door een foto uit 1977. Van haar ouders, die met hun pony Jet het beroemde zebrapad overstaken, op weg naar de studio. Een ongewoon gezicht, op een reguliere dag in downtown Londen. Maar de McCartney's waren soms ook een wat ongewone familie. En zo kon het voorkomen dat ze gewoon een pony mee op pad namen, vanuit de gezinswoning aan Cavendish Avenue, dicht bij Abbey Road (en nog steeds in het bezit van Paul McCartney). Mary over de liefde voor paarden van Linda: "We had horses, not in London, but she would get to have them visit for the day from the livery stable. And I remember her taking this horse, Jet, as they were crossing and seeing that picture and just thinking, "Oh my God. I mean, obviously I have to do this documentary." 



Jet liep daadwerkelijk de studio in

Hoewel de documentaire dus veel meer verhalen vertelt dan over Paul McCartney's muzikale voetstappen in Abbey Road, kunnen we Paul al even aan het woord horen. Over pony Jet, die de studio inliep en over wat Abbey Road nog steeds voor hem als plek betekent:



Boek
Wanneer de documentaire op Disney Plus verschijnt is mij, bij het schrijven van deze column, nog niet bekend. Maar de aankondigingen zijn vermoedelijk niet te missen. Bovendien komt er ook nog eens een prachtig boek uit, waarin de hele geschiedenis van Abbey Road op een rij is gezet. Geschreven door David Hepworth, met een voorwoord van Paul McCartney. Het is maar goed dat er weer veel lange, donkere winteravonden aankomen, om van al dit moois te gaan genieten!



PS: hebben jullie gezien dat ook deel 2 is verschenen van de Fab4Cast-reportage van de McCartney 80-concerten? Prachtig luistervoer, met veel akoestische pareltjes uit het oeuvre van McCartney. Onder andere gespeeld door Bertolf.

zaterdag 10 september 2022

De glorieuze week van Paul McCartney's 80ste verjaardag: terugblik op de verjaardagsconcerten en Glastonbury

Hallo beste, aardige en trouwe lezers. De zomer zit er op en BeatlesTalk is weer terug met nieuwe verhalen. Ik hoop dat jullie een fijne zomer hadden én dat we allemaal een beetje zijn bekomen van de gebeurtenissen rond Paul McCartney's 80ste verjaardig, die half juni zo mooi gevierd is. Eerst was er op 18 juni het concert in Het Patronaat in Haarlem, daarna de reeks van vier concerten met Strange Brew in Enschede, Amsterdam, Eindhoven en Rotterdam en....toen stond Macca zelf op 25 juni nog eens voor 175.000 man publiek te spelen op Glastonbury. Wat een roller coaster was het afgelopen juni.


Verjaardagsconcerten
Zijn jullie bij één van de verjaardagsconcerten voor McCartney geweest? Ik was er bij in Haarlem op 18 juni en in Enschede op de 21ste. Twee mooie avonden, elk heel verschillend van sfeer en karakter, maar even oprecht ingestoken waar het ging om de liefde voor de muziek van Paul McCartney. Het concert in Haarlem lag al in juni 2020 op de tekentafel. Initiatiefnemers Neil Russel, Alain Timmers en Martin van Rooden kwamen tot een shortlist van twintig McCartney-songs en stelden een band met muzikanten en solisten samen, die een originele fijnproeverslijst van het werk van McCartney zou gaan spelen. Precies op Pauls 80ste verjaardag. 

Impressie van het McCartney 80-concert in Haarlem (foto: Ramón Dorenbos)


Soms wat onevenwichtig, maar wel enthousiast
Met Jan van der Meij, Leon Klaasse en Merijn van Haaren (allen verbonden aan The Analagoues) -én niet te vergeten Yorick van Norden- stond er al een mooie basis aan McCartney-vertolkers op het podium. Maar ook Sandra van Nieuwland, Frank Kraaijeveld, Jaco van der Steen en Coen Bardelmeijer zorgden als solisten voor een afwisselend geluid in de vertolkingen van veel originele keuzes uit het repertoire van McCartney. De setlist leunde op een rode draad van alom geliefde (en sterke) albums, consequent uit Macca's solorepertoire. Originele keuzes vormden Every Night, Junk (prachtig gezongen door de Ierse Emma Murdoch, wat mij betreft het hoogtepunt van de avond), via Ram On, Uncle Albert/Admiral Halsey en Little Lamb/Dragonfly naar het stadiongevoel met Venus and Mars, Rock Show en Jet. Een avond die soms wat onevenwichtig was in de uitvoering van de complexe nummers, maar waar de goede intenties en de liefde voor McCartney van afspatte. Kon je er niet bij zijn, dan vind je het misschien nog leuk om de videoregistratie terug te kijken!



Yorick van Norden als linking pin
Amper bekomen van dit verjaardagsfeestje meldde ik me op 21 juni in het Wilmink Theater in Enschede, waar de aftrap plaatsvond van een nieuwe reeks van vier McCartney 80-concerten. Een hele andere show, een andere band, hoewel Yorick van Norden (tevens muzikaal coördinator van de avonden) de linking pin met Haarlem was. Op dit podium troffen we naast Yorick nog meer artiesten met een groot McCartney-hart, onder wie Bertolf Lentink, Roel van Velzen, Stephanie Struijk, Anne Soldaat, Lucas Hamming, Pablo van de Poel en Bas van Holt. En dan vergeet ik nog trompettist Eric Vloeimans en de uitstekende begeleidingsband, inclusief drie strijkers en Analogues-hoornist Allard Robert.

Concertgebouw: Stephanie Struijk en Bertolf (foto: Ramón Dorenbos)


Een volledig arrangement op één gitaar
De Strange Brew-concerten richtten zich op het totale repertoire van McCartney, dus kregen we als publiek een soort tig-gangendiner in een vijfsterren-restaurant voorgeschoteld. Een avond van louter hoogtepunten, met opnieuw een aantal zeer originele keuzes uit het werk van McCartney. De tweestemmige zang van Bertolf en Roel van Velzen bij My Brave Face, nog even voortgezet in een werkelijk adembenemende uitvoering van She's Leaving Home, waarbij Bertolf het volledige arrangement op één gitaar wist te vangen. En zo belandden we in de Champions League van de McCartney-tributes.


Kennis, liefde en virtuositeit
Andere hoogtepunten van deze vier avonden waren zeker de ronkende uitvoering van Listen To What The Man Said. Op Wings over America horen we McCartney "Take it away, Thaddeus" roepen, naar Thaddeus Richard, die een spetterende sopraansax-solo inzet. Dat werd nu "Take it away, Eric", waarna Eric Vloeimans op trompet de spotlights kreeg. Het waren ook die kleine grapjes en verwijzingen naar het verleden waaruit bleek dat de bandleden het oude werk van McCartney van haver tot gort kenden, de muziek als het ware ademden. En dat was ook de kracht van deze concertreeks. De kennis, de liefde, de virtuositeit. Natuurlijk werd het ook feest, met knallers als Hey Jude en Rock Show, maar de hoogtepunten zaten 'm in de ballads: het kwetsbaar gezongen Little Willow (Paul Bond) en de prachtige duetten die Stephanie Struijk zong met Bertolf (Martha My Dear), Van Velzen (Beautful Night). Even indringend en van grote schoonheid als haar uitvoering van Calico Skies, begeleid door het kwartet dat bestond uit drie violen en een hoorn. Ook hier is een speciale vermelding op zijn plaats voor muzikaal coördinator Yorick van Norden, die ook achter de schermen een grote rol speelde bij de totstandkoming van deze avonden. Beluister de reportage die Fab4Cast over deze avonden maakte.

 


Een koor van stemmen
De Grote McCartney sloot zijn feestweek zelf af op Glastonbury, waar hij als oudste headliner ooit op zaterdagavond 25 juni aantrad op de Main Stage. Tachtig jaar, maar nog stevig op zijn benen. De bekende twinkeling in zijn ogen, plezier makend met zijn band en zijn publiek. Zijn uitstraling wordt steeds zachter, natuurlijk is de stem broos, maar daar gaat het inmiddels helemaal niet meer over. Bij Paul McCartney gaat het om wat hij het publiek nog wil bieden, met alles dat hij nog in zich heeft. En bovendien wat het publiek hém nog wil teruggeven. Uitzinnigheid, verstilling, een koor van stemmen, dat hem droeg in Blackbird, Hey Jude en Let It Be. Op Twitter vatte Bertolf het na afloop treffend samen: "God is best wel genadig dat we Paul McCartney nog even mogen hebben." Daarmee is alles gezegd. Amen.

(foto: Ramón Dorenbos)



zaterdag 18 juni 2022

Een ode aan de Grote Paul McCartney, bij zijn tachtigste verjaardag

Om maar met de deur in huis te vallen: van harte gefeliciteerd met de 80ste verjaardag van Paul McCartney vandaag, lieve lezers! Het is een heuglijke dag. Niet alleen omdat Paul in goede gezondheid zijn negende (!) decennium aanbreekt, maar ook omdat wij daar getuigen van mogen zijn. Omdat wij leven in het McCartney-tijdperk. Het is niet zomaar iets. Besef dat goed: er wordt straks door komende generaties met afgunst naar ons gekeken. Hoeveel mensen hadden niet op een krukje in een hoek van een galerij aan de Amsterdamse Breestraat willen zitten, om toe te kijken hoe Rembrandt van Rijn zijn Nachtwacht schilderde? Of naast Johann Sebastian Bach, terwijl hij de eerste noten van de Matthäus Passion noteerde?


Nu zaten wij de afgelopen decennia meestal niet bij Paul McCartney aan de piano, als hij zijn zoveelste meesterwerk bedacht (helaas niet) maar waren we er het grootste deel van ons leven wel getuigen van hoe zijn uitzonderlijke carrière zich ontwikkelde. In de eeuw waarin de schrijvende pers, radio, televisie en social media in sneltreinvaart oprukten, was Paul McCartney nooit ver weg. En dus hielden we altijd een oogje in het zeil, vanaf het moment dat we als een blok gevallen waren voor de man en zijn muziek. En haalden we de gemiste jaren in door alles te lezen, luisteren en kijken waar we onze hand op konden leggen. Dat is aardig wat bij iemand als Paul McCartney.

En dus is Paul McCartney voor veel mensen gevoelsmatig familie geworden. Een avontuurlijke neef of een favoriete oom. Het is maar net hoe je hem wilt zien. In ieder geval iemand die er altijd bij is. Die precies het liedje aanreikt dat je nodig hebt. Als je op een zonnige zondagmiddag langs de velden fietst, maar ook als de ruitenwissers op een herfstige dinsdag bij het vallen van de avond de regen nauwelijks bij kunnen houden en je naar huis verlangt. Bij de blijdschap van nieuw leven, bij het afscheid van een vader. In het achteloos neuriën of fluiten van dat ene deuntje dat de hele dag in je hoofd blijft hangen.

We zagen, al was dat soms in retrospect, Paul de afgelopen decennia uitgroeien van een ambitieuze rock 'n' roller tot het grootste idool van de jaren zestig. Van een familieman tot een stadionrocker, van iemand die zijn belangrijkste muzikale partner (John) en zijn grote liefde (Linda) verloor tot de man die altijd weer een glimlach om zijn lippen toverde en dapper zijn duim naar een eindeloze stroom fotografen opstak. Van een eenvoudige Liverpoolse jongen, tot een grootstedelijke bohémien. Van een Schotse schapenboer tot een beminnelijke grootvader. Iemand die zijn haren niet meer verft, werkelijk niets meer te bewijzen heeft en volop geniet van de jaren die hem nog gegeven zijn. Het liefst in overvolle stadions, waar hij drie avonden achter elkaar hits zou kunnen spelen. Zonder ook maar één dubbeling in zijn setlist. En altijd met die guitige glimlach, die twinkeling in zijn ogen.

Paul McCartney is een uitzonderlijk mens. Voor ons precies de goede man, op het goede tijdstip. Iemand die ons nu al meer mooie melodieën heeft gegeven dan we ooit hadden kunnen dromen. Net als Rembrandt, die zijn achternaam niet meer nodig heeft. Net als Bach die het zonder zijn voornaam kan doen: zo gaat hij straks de geschiedenisboeken in als McCartney. De Grote McCartney uit Liverpool, die zijn muzikale stempel drukte op de tweede helft van de twintigste eeuw, en bovendien op de eerste helft van de enentwingste. En daar zijn wij getuigen van. Laten we er zo lang mogelijk van blijven genieten. Dat doet hij zelf ook. Leve Paul McCartney!

Beluister de speciale McCartney 80-aflevering van Fab4Cast en hoor de vele mooie bijdragen van luisteraars, die vertellen over 'hun McCartney-moment'.

BeatlesTalk verschijnt in de maanden juli en augustus niet als digitale nieuwsbrief, maar wel met columns uit het archief (via Facebook en Twitter). In september is BeatlesTalk terug!

zaterdag 4 juni 2022

Came The Lightening: Olivia Harrison komt met exclusieve uitgave ter nagedachtenis aan George

Wanneer ik 'tien minuten gratis winkelen' zou winnen, dan zou ik ze besteden in de webwinkel van Genesis Publications. De website van deze uitgever van exclusieve, bibliofiele uitgaven op het gebied van kunst en muziek, maakt me hebberig. Vooral vanwege de prachtige Beatlesuitgaven die er te vinden zijn (Living In The Material World, met recht). Al keek ik laatst ook likkebaardend naar het boek Cat Stevens: Back, Beyond 1971 over de periode waarin de singer-songwriter zijn drie muzikale meesterwerken uitbracht. Maar dit is een Beatlesblog, mensen. Dus attendeer ik jullie op iets Beatlesachtigs moois dat deze maand bij Genesis Publications verschijnt. Olivia Harrison publiceert Came The Lightening: 20 poems for George.

Olivia als auteur
Twintig gedichten, ruim twintig jaar na het overlijden van haar man. Olivia reflecteert met deze poëziebundel op haar leven met George, zo lees ik in de aankondiging. Mooi en interessant om dat twee decennia na zo'n verdrietig afscheid te doen, denk ik. Verdriet verdwijnt nooit, wanneer je een dierbare verliest, maar het verandert wel. En dus besloot Olivia Harrison haar gevoelens te verwoorden en met de wereld te delen. Al eerder was ze intensief betrokken bij het lijvige coffee table book 'Living In The Material World' dat in 2011, tien jaar na het overlijden van George, met de gelijknamige Martin Scorcese-documentaire verscheen. Net als bij de heruitgave van I Me Mine en het boek bij de jubileumbox van het album All Things Must Pass. Voor die laatste titel mocht ze onlangs een Grammy Award in ontvangst nemen. Ik vind het mooi dat Olivia zich steeds duidelijker als auteur en redacteur manifesteert. 



Twee edities
Came The Lightening verschijnt bij Genesis in twee edities: de Collector-editie (1000 genummerde en gesigneerde exemplaren, 125 pond/100 pond op voorinschrijving) en de Deluxe-editie (500 genummer en gesigneerde exemplaren, 315 pond/285 pond op voorinschrijving). Bij deze laatste uitgaven horen vier losse prints, een hartvormig symbool en een eikenhouten boekenlegger van het hout uit de tuin van Friar Park. Het klinkt toch allemaal weer zeer smaakvol, moet ik zeggen. 

Een overzicht van de Deluxe-editie van 
Came The Lightening


Martin, Klaus en Mary
Als we naar de preview van de inhoud van het boek kijken, valt op dat opnieuw Martin Scorcese bij de uitgave betrokken is. Hij verzorgde het voorwoord. Dan volgen twintig gedichten, afgewisseld door illustraties en foto's, waarin de natuur sterk vertegenwoordigd is. Het boek bevat onder andere foto's van Henry Grossman, Sue Flood en Mary McCartney. Heel fijn: ook good old Klaus Voormann kreeg met een illustratie een plek in het boek. De twintig gedichten zijn genummerd met Romeinse cijfers, zo laat de getoonde inhoudsopgave zien:



 

Beschikbaar vanaf september
Came The Lightening zal ongetwijfeld wereldwijd zijn weg vinden naar vele Beatles- en George Harrison-liefhebbers. De bundel is vanaf juni te bestellen en komt in september beschikbaar. Wat ik zo mooi vind aan de Harrisons: het is vaak lange tijd stil, maar áls ze met iets komen, is het smaakvol tot achter de komma.

zaterdag 21 mei 2022

Paul McCartney wordt volgende maand 80: dat gaan we in Nederland op verschillende manieren vieren!

Mening Beatles- en McCartney-fan zal het niet ontgaan: we stomen af op de 80ste verjaardag van Sir James Paul McCartney. En dat is niet zomaar iets. Dat mag en moet misschien wel gevierd worden. Ik ben benieuwd wat die 80ste verjaardag van onze Paul, die momenteel weer volop in de belangstelling staat door zijn Amerikaanse Got Back-tour, wereldwijd teweeg gaat brengen. In ieder geval borrelt het in ons kikkerlandje al van de plannen en de mooie initiatieven. Om te voorkomen dat jullie zeggen: "Had me nu eerder gewaarschuwd," leek het me daarom een goed idee om er een paar op een rij te zetten. Kun je altijd kijken of je dat feestje wilt meevieren.

Hoe een oproep tot een boek leidde
Mocht het je ontgaan zijn, bijvoorbeeld omdat je Fab4Cast niet op de socials volgt, dan vind je het misschien interessant om te weten dat John Stelck en Sven Kruizinga een prachtig boek hebben geschreven en vormgegeven, getiteld "McCartney 80X in het Nederlands". Dat project kwam zelfs voort uit een aflevering van Fab4Cast. Misschien kun je het wel een spin-off noemen, zoals Fab4Cast onlangs berichtte. Wat gebeurde er namelijk? In mei 2018 namen Wibo, Michiel en Jan Cees met (ver)taalvirtuozen Erik Bindervoet & Robbert-Jan Henkes Fab4Cast nummer 96 op over The Beatles in het Nederlands. Het werd een geanimeerde en interessante aflevering, waarin de heren vertelden over de manier waarop zij 214 Beatlesnummers vertaalden in het Nederlands. Wat waren hun uitdagingen? Hoe ontstonden goede vondsten? Singer-songwriter en Beatleskenner Yorick van Norden speelde en zong in de uitzending enkele vertaalde Beatlesnummers.

Auteurs John Stelck en Sven Kruizinga

Crowfundingsactie
Maar dat was niet alles, want Fab4Cast riep luisteraars op om zelf met een originele vertaling van Paul McCartneys eclectische songtekst van Monkberry Moon Delight, van het RAM-album uit 1971 te komen. Een ware uitdaging. Tot de mooiste inzendingen behoorde de tekst van John Stelck en Sven Kruizinga, die vervolgens zó de smaak te pakken kregen dat ze aan de slag gingen met méér McCartney-nummers. Inmiddels ligt er een boek, klaar, met maarliefst 80 vertalingen, ter ere van Pauls aanstaande verjaardagsjubileum. Fab4Cast mocht de pdf van het boek zien en het blijkt ook nog eens prachtig verzorgd opgemaakt te zijn, door John Stelck, die zelf vormgever is. Loek Weijts zorgde voor de illustraties. Tot nu toe konden de heren nog geen uitgever vinden en hebben ze een crowdfundingsactie opgezet om dit pareltje te doen verschijnen. Op deze pagina vind je een filmpje, waarin ze uitleg geven over hun project. 

Preview van McCartney 80X in het Nederlands

Hertalingen en veel verwijzingen naar Nederland
Zo maakten ze niet alleen vertalingen, maar ook voor een deel hertalingen, waarbij de sfeer of de klanken van het origineel voorop stonden, in plaats van de letterlijke inhoud. Veel teksten hebben een Nederlands thema. London Town werd Rotterdam en Mull of Kintyre Schiermonnikoog. Als je via het filmpje een blik op de inhoudsopgave werpt, heb je zin dat boek in je handen te hebben, door te bladeren en neuriënd en zachtjes (of hard!) zingend opnieuw kennis te maken met het repertoire van De Meester en de vondsten van de twee inventievelingen die hem vertaalden. Heb je zin in een voorproefje? Dan deel ik alvast de vertaling van Backseat of My Car. Natuurlijk nodig ik jullie uit de crowdfundingsactie te steunen. Op de site lees je hoe je mee kunt doen en één of meer exemplaren kunt bestellen. Warm aanbevolen, kijk maar eens naar de inhoudsopgave: 

En...stay tuned....want daarna vertel ik je over een paar fantastische verjaardagsconcerten die voor McCartney in voorbereiding zijn.


Achterbankje van mijn Daf
(The backseat of my car)

Scheur over de snelweg, schatje ik wil nu wel weg
Maar luister naar haar vaders plaat, maak het niet te laat
Wij zijn druk aan ’t vrije op ’t achterbankje van mijn Daf

(Zoekend naar een rit naar overal)
(Zoekend naar een rit in en uit de stad)
(Wandelen wat rond naar overal)
(Zoekend naar een rit in en uit)

Die rode neonlichten. Ja, Parijs kent zovele gezichten
Maar luister naar haar vaders lied, vrijen mag je niet
Wij zijn druk aan ’t rije op ’t achterbankje van mijn Daf
We waren maar aan ’t vrije op ’t achterbankje van mijn Daf
Toen wij stopten met rijden, was ’t laat dat was niet te vermijden
Maar luister naar haar vaders lied.

Echte liefde dat kan nooit stuk
(Oh, oh) Echte liefde dat kan nooit stuk
(Oh, oh) Echte liefde dat kan nooit stuk

Ja, Parijs kent zovele gezichten
Op ’t achterbankje van mijn Daf
(Oh, oh) Echte liefde dat kan nooit stuk (6x)
Nee, nee, nee
Echte liefde die kan nooit stuk


Concert in Het Patronaat
Als je niet alleen met een boek op de bank zachtjes voor je uit wilt zingen, dan kun je Macca's tachtigste verjaardag in juni uitbundig vieren bij één van de concerten die ter ere van hem georganiseerd worden. Op De Datum Zelf, 18 juni aanstaande, bundelen artiesten uit de regio Haarlem hun krachten in een fantastisch concert in Het Patronaat, getiteld Paul McCartney 80. Op de site van Het Patronaat vind je informatie over kaarten en de line-up, maar ik kan alvast schrijven dat artiesten als Leon Klaasse en Jan van der Meij (The Analogues), Yorick van Norden, Arnold Smits (Raggende Manne, Gotcha), Merijn van Haren (Navarone en soms ook van The Analogues), Sandra van Nieuwland en vele andere musici en solisten hun medewerking verlenen. Net als een batterij strijkers en blazers, passend bij de rijke sound die het repertoire van McCartney heeft. Het optreden is eenmalig en zelf ben ik ook van de partij om op deze bijzondere datum met zoveel McCartney-liefhebbers zijn leven en zijn muziek te vieren. 



Strange Brew trekt een week door Nederland met Macca's repertoire
Maar dat is nog niet alles, want het gelegenheidscollectief Strange Brew, verzorgt in juni een serie van maarliefst vier concerten, onder de noemer McCartney 80. Op 21 juni in Muziekcentrum Enschede, op 22 juni in het Concertgebouw in Amsterdam, 23 juni in Muziekgebouw Eindhoven en tenslotte op 24 juni in de Doelen in Rotterdam. Op de site, waar je ook doorgelinkt wordt naar de kaartverkoop, valt te lezen: "Strange Brew (met o.a. Anne Soldaat en Yorick van Norden) grijpt de 80e verjaardag van Paul McCartney aan om een avond lang zijn allerbeste muziek te spelen. Samen met Gijs Groenteman, Eric Vloeimans, Roel van Velzen, Lucas Hamming, Bertolf, Stephanie Struijk, Pablo van de Poel en Bas van Holt geven zij een muzikaal verjaardagsfeest dat zijn weerga niet kent. En terecht, wat als iemand het verdient is het Macca wel. Natuurlijk komen Hey Jude, Blackbird en Yesterday voorbij, maar ook zijn latere werk krijgt een belangrijke plek in de avond. Van zijn werk met Wings tot stukken van zijn meesterwerk RAM tot die ene favoriet die u misschien nog niet kent."


Ook dat belooft een fantastisch festijn te worden. Het Fab4Cast/BeatlesTalk-team gaat vanaf verschillende plekken in Nederland verslag doen van de McCartney 80-concerten. Misschien loop je ons nog wel tegen het lijf. Want als je in de gelegenheid bent, zorg dan vooral dat je bij één of meer van de optredens bent. Pak desnoods je Daf en "trap 'm aan", zoals wij hier in het Oosten zeggen.

zaterdag 7 mei 2022

Wie speelden de hoofdrol in Paul McCartneys Let 'Em In?

Midden jaren '70 ging Paul McCartney met zijn band Wings als een speer. Het trauma van de Beatles-breakup leek verwerkt, zijn relatie met John Lennon was in rustiger vaarwater gekomen en inmiddels lag de wereld opnieuw aan zijn voeten. Uit die succesperiode stamt het nummer Let 'Em In: de openingstrack van het album Wings At The Speed of Sound (maart 1976) en ook nog apart verschenen als single (juli 1976). Oorspronkelijk schreef Paul het nummer voor Ringo, die het uiteindelijk toch niet wilde hebben. Het is een statige, hoekige, maar ook aanstekelijke mars, waarin Paul diverse personen ten tonele voert. Over wie zingt Paul?


Sister Suzy
Hiermee refereert Paul aan zijn eigen Linda. In een interview vertelde hij dat Linda tijdens hun vakantie op Jamaica door veel locals Suzy genoemd werd. In 1977 bracht Wings onder het pseudoniem  "Suzy and the Red Stripes" de single Seaside Woman uit, geschreven door Linda. Ook Linda refereerde aan de vakantie in Jamaica, waarbij ze vertelde dat de locals doelden op een reggae-versie van het nummer Suzi Q. De "red stripes" sloegen op het Jamaicaanse bier: Red Stripe.




Brother John en Martin Luther

In zijn recent verschenen boek The Lyrics bevestigt Paul dat het hier gaat om John Lennon én om Linda's broer John Eastman. Al las ik ook eerder dat Paul over Brother John zei: "Whoever you want it to be really." Hoe dan ook, voor Paul was zijn zwager John ook nooit ver weg. 
Linda's vader en broer vertegenwoordigden als juridische krachtpatsers Paul tijdens het uiteengaan van The Beatles. Daarbij kozen de overige drie Beatles voor Allen Klein. Het volgende personage in Let 'Em In, Martin Luther, zou volgens sommige bronnen wel echt op John Lennon slaan, die binnen The Beatles door de andere drie plechtig John Martin Luther Lennon genoemd werd. Ik heb daar nooit breed iets over gelezen. Dus besloot ik aan te kloppen (hoe toepasselijk) bij Yorick van Norden, een groot McCartney-kenner die bovendien werkt aan een boek over het oeuvre van Macca. Yorick stuurde me dit stukje interview, waarvan ik de bron even schuldig moet blijven:

Question: “Right so Martin Luther was Martin Luther...”

Paul: “Yes it is actually Martin Luther knocking at my door, yes!”

Question: “Well of course he knocked on the door didn’t he....”

Paul: “Respect! Respect for Luther. Yes that’s... Martin Luther King.”


Paul met zijn schoonvader Lee en zwager John (rechts) Eastman


Phil and Don
Over identiteit van deze personen kan geen enkele twijfel bestaan. Het zijn Phil en (de afgelopen zomer ook overleden) Don Everly. Paul besloot zijn grote idolen te vereeuwingen in Let 'Em In. Toen de prille Beatles in 1958 het nummer All I Have To Do Is Dream hoorden, waren ze enorm onder de indruk. "When we heard it, it blew us away" vertelde McCartney daarover. Paul zou later het nummer On The Wings of A Nightingale voor zijn idolen schrijven. Het werd hun grote comeback-hit.

Deze foto van The Everly Brothers en The Beatles ging afgelopen
zomer veel rond, na het overlijden van Don Everly. Zelfs Ringo gebruikte 
hem op zijn social media. De foto is echter nep: het zijn twee
separate foto's van beide bands die tot één groepsfoto
samengevoegd werden.


Brother Michael en Auntie Gin
Met deze twee namen zijn we in de familie McCartney beland. Michael, ofwel Mike, is Pauls jongere broer, ook wel bekend als Mike McGear: fotograaf en muzikant. Pauls broer maakte fantastische foto's van Paul, John en George in hun jonge jaren. Van zijn hand verschenen verschillende geweldige fotoboeken over het Liverpool van de jaren 50 en 60. Met The Scaffold scoorde Mike hits als Lily The Pink en Thank You Very Much. Op zijn album McGear (1974) is de voltallige band Wings te horen. In The Lyrics oppert Paul dat "Michael" ook nog zou kunnen slaan op Michael Jackson, omdat hij The Jackson 5 had ontmoet op het release-feestje van het voorgaande album Venus and Mars. Hoe dan ook: Paul en zijn broer Mike moesten "tante" zeggen tegen het volgende personage in Let 'Em In. Auntie Gin (Jin) was één van Pauls  tantes. Een zus van zijn vader, om precies te zijn. Auntie Gin was verantwoordelijk voor het koppelen van Pauls ouders Jim en Mary. Na Mary's dood sprong Auntie Gin, samen met een aantal andere ooms en tantes bij om weduwnaar Jim wekelijks met het huishouden aan Forthlin Road te helpen. Ook vierde Paul zijn 21s
te verjaardag thuis bij Auntie Gin, die wat ruimer woonde in het bij Liverpool gelegen Huyton. Dit was het beruchte feestje waar een dronken en woedende John Lennon discjockey Bob Wooler tegen de grond sloeg, omdat Wooler hem confronteerde met zijn vermeende relatie met Brian Epstein.

Paul en Michael McCartney
 

Paul met zijn Auntie Gin

Uncle Ernie en Uncle Ian
De verwijzing naar Uncle Ernie in Let 'Em In is er eentje die iets meer verkapt is. Het gaat hier namelijk om Pauls goede vriend Keith Moon. De drummer van The Who speelde in 1975 in de filmversie van rockopera Tommy de rol van Uncle Ernie. Op 6 september 1978 dineerden Paul en Keith nog. Na een gezamenlijk bezoek aan de film The Buddy Holly Story overleed Keith Moon in de flat van Harry Nilsson in Londen. Tenslotte voert Paul nog een familielid op: Uncle Ian. Al was het feitelijk Pauls neef Ian, de zoon van Auntie Gin: 

"Ian, yes – that was my cousin Ian, who also (these are complicated things) is sometimes known as Ern, it’s all a great big melange really. But yes, my cousin Ian Harris, Auntie Gin’s son."

Keith, Linda en Paul

Met dank aan Yorick van Norden.


zaterdag 23 april 2022

Wat deed Sean Lennon vorige maand in Liverpool?

Hij is natuurlijk één van de vaandeldragers van het Beatlesimperium. Het lijkt erop dat hij zijn oude moeder defnitief is opgevolgd. Eind maart was Sean Lennon (46) in Liverpool om er het Yoko Ono Lennon Performance Center te openen. Zijn bezoek was niet groots aangekondigd, maar bleef zeker niet onopgemerkt. 


Mathew Street
Af en toe duikt Lennons jongste zoon op in de stad waar zijn vader ooit ter wereld kwam. Wie Seans social media in de gaten houdt, ziet wel eens een snapshot of een Insta-story voorbij komen. Van Strawberry Fields, van Menlove Avenue. Eind maart was dat van een knalgele, geparkeerde Magical Mystery Tour-toeristenbus op de Albert Dock, gevolgd door een foto van de ingang van The Cavern. Sean was duidelijk in town. Dat ontdekten ook een paar toeristen die nietsvermoedend door Mathew Street wandelden. Het leverde leuke situaties op: mensen die hem aanstaarden, iets vertrouwds zagen in zijn gelaatstrekken, zichzelf afvroegen of hij misschien niet...? "Are you famous?" vroeg iemand hem. "No I'm just related to some famous people," was Seans antwoord. "Well you look exactly like Ozzy Osbourne," verzekerde de man hem. Sean kon er wel om lachen, poseerde voor foto's en lijkt zijn identiteit en levensweg inmiddels te hebben aanvaard.

Sean Lennon poseert op 24 maart 2022 met toeristen in Mathew Street.
Foto via Mark Ashwworth.


Tung Auditorium
Toch liep de jongste Lennon-telg niet zomaar in Liverpool rond. Sean was er om uit naam van zijn moeder het Yoko Ono Lennon Centre te openen. Een centrum voor uitvoerende kunsten, gelieerd aan de University of Liverpool, met een state of the art concertzaal, The Tung Auditorium. De zaal met een capaciteit van 400 bezoekers dankt zijn naam aan het Chinese hout dat gebruikt werd om de ruimte een hoogwaardige akoestiek te geven. Yoko, inmiddels 89, was zelf niet bij de opening. Volgens Sean vormt haar leeftijd inmiddels een te groot risico om in Covid-tijd te reizen. Bovendien bestaat in het algemeen de indruk dat haar geestelijke vermogens het niet meer toelaten een officiële rol te vervullen bij dit soort evenementen. Sean had zijn moeder trouwens de afgelopen twee Covid-jaren in huis genomen, in zijn afgelegen boerderij in upstate New York, zo'n drie uur rijden van de stad, vertelde hij.

Sean bij de opening van The Tung Auditorium


Erkenning
Tijdens de openingsspeech benoemde Sean hoe belangrijk zijn moeder het vindt de nalatenschap van zijn vader in en rond Liverpool in stand te houden. Daar moet het theater, gesitueerd op de hoek van Grove Street en Oxford Street, de komende jaren aan bijdragen. Toen ik in 2015 en 2019 in Liverpool was, zag ik hoe bouw van de hal in volle gang was. "They say that behind every great man was a great woman," sprak Sean. "But my parents famously stood beside eah other as equals." Ook liet hij weten hoe belangrijk het voor hem was dat zijn moeder de laatste jaren steeds meer erkenning kreeg voor de bijzondere vrouw en artiest die ze is.


Zorg voor het Beatles-erfgoed
Die middag had Sean nog een aparte ontmoeting met zes studenten van The University of Liverpool die een master volgen op het gebied van The Beatles. Eén van hen was Steve Bradley, die al jaren een blog en podcast heeft over The Beatles en Liverpool. Uit zijn verslag van die middag, begreep ik dat Sean twee uur aanwezig was op de universiteit, waar hij een college bijwoonde en aansluitend uitgebreid met de studenten in gesprek ging. Bijvoorbeeld over zijn gevoelens bij de nieuwe Get Back-documentaire, zijn contacten met Peter Jackson tijdens het maakproces en de reden waarom zijn ouders in die periode onafscheidelijk waren. Volgens Sean was het juist John die Yoko permanent bij zich wilde hebben. Uit het gesprek bleek tevens dat Sean zich ten doel heeft gesteld zijn leven voor een belangrijk deel te wijden aan de zorg voor het Bealtes-erfgoed. Ook om nieuwe generaties daarmee in contact te brengen. Je vindt het complete verslag van de ontmoeting tussen Sean en de masterstudenten op de website van Steve Bradley. Beslist interessant om te lezen.

Sean in Ye Cracke,
de studentenkroeg van zijn vader.


Stuart en Yoko: alfa en omega
Tenslotte keken personeel en bezoekers van Ye Cracke verbaasd op, toen Sean er nog even naar binnen stapte voor een "pint". Het was de kroeg waar zijn vader als student menig biertje kwam drinken. Onder andere samen met Stuart Sutcliffe. Eerder die middag noemde master-docent Dr. Steve Mike Jones (University of Liverpool) juist Stuart Sutcliffe samen met Yoko Ono "the book-ends of Johns Beatles career". Twee kunstenaars. Het begon met Stuart, het eindigde met Yoko. De analyse kon op Seans goedkeuring rekenen. Net als het Guinness-bier in Ye Cracke, zo meldde de pub later trots op Facebook.