Welke wonderlijke combinatie van factoren zorgde voor het eerste succes van The Beatles in Amerika?

Dit weekend is het 55 jaar geleden dat The Beatles landden op JFK Airport in New York. Op 7 februari 1964 zetten vier jongens uit een Noord-Engelse havenstad, waarvan de jongste nog 21 moest worden, voet op Amerikaanse bodem. Zonder dat ze daar zelf al te veel invloed op hadden uitgeoefend, was hun roem hen al vooruitgesneld. Een wonderlijke combinatie van factoren werkte als een katalysator voor het eerste succes van The Beatles in Amerika. Welke factoren waren dat en hoe versterkten ze elkaar?

The Beatles arriveren in New York

De groei van televisie
Sinds de Tweede Wereldoorlog had televisie een enorme groei doorgemaakt in Amerika. Van een aanvankelijk novum transformeerde het televisietoestel in de huiskamer of de publieke ruimte gestaag tot de meest populaire vorm van entertainment. Op de drie commerciële zenders die het enorme land rijk was, hadden ten tijde van 1963 de wekelijkse entertainmentprogramma's hun intrede gedaan. Zo werden de Amerikanen voor het eerst geconfronteerd met een president die, opgegroeid in de twintigste eeuw, televisie als massamedium in kon zetten. Via televisie kon de opkomst van John F. Kennedy, na de eerste twee problematische jaren van zijn presidentschap, uiteindelijk bekeken worden als een mix van theater en politiek. De charismatische president wist die balans perfect te bewaren, bijgestaan door zijn beeldschone vrouw en met twee jonge kinderen die door de gangen van het Witte Huis dartelden.

De radio voor onderweg
Tegen de tijd dat de Kennedy's aan de macht waren, had het fenomeen televisie de Amerikaanse entertainmentindustrie al op zijn kop gezet. Gingen in 1948 nog 90 miljoen Amerikanen wekelijks naar de bioscoop, in 1961 was dat al gereduceerd tot 25 miljoen filmbezoekers. Ook het aantal radiostations daalde. Om te overleven, maakten radiostations de switch van serieuze kost naar lokaal en regionaal entertainment. Radio werd het medium waarop vooral heel veel platen werden gedraaid. Deze vorm van radio was goedkoop om te maken en bovendien zeer aantrekkelijk voor adverteerders, die hun reclameboodschappen per station, afgaand op het repertoire, prima op het profiel van de luisteraars konden afstemmen. Vanaf de jaren '50 werden auto's vrijwel standaard uitgerust met een radio. Zo werd de televisie het favoriete medium voor thuis en luisterden Amerikanen naar de radio als ze onderweg waren.

De macht van de dj's
Door het nieuwe profiel van de radio werd de invloed van discjockeys groter. Waar muziekuitgeverijen altijd hadden bepaald welke nieuwe muziek op de markt kwam, waren het de dj's geworden die de platen van hun voorkeur, al dan niet gebaseerd op trends, razendsnel op de radio konden laten horen. De dj's bepaalden voortaan wat de Amerikanen hoorden. Een trend die je haast kunt vergelijken met wat ons tegenwoordig door streamingdiensten al sturend wordt voorgeschoteld. In het Amerika van vóór The Beatles hadden de hitlijsten inmiddels ook hun intrede gedaan. Die lijsten waren aanvankelijk niet puur gebaseerd op harde verkoopcijfers, maar fungeerden als een graadmeter van wat populair was of zou worden. Een selectief aantal platenzaken en radiozenders fungeerde als graadmeter voor de samenstelling van de lijsten, die afgedrukt werden in magazines als Billboard en Cashbox. New York had trouwens verreweg de grootste en meest invloedrijke radiomarkt, met drie grote stations: WMCA, WINS en WABC.

Alan Livingston & The Fab Four

Ed Sullivans vlucht was vertraagd
Zo zag het Amerikaanse massamedialandschap er eind 1963 uit toen Capitol-directeur Alan J. Livingston en Beatlesmanager Brian Epstein met elkaar in contact kwamen. Hoewel eerdere Beatlesnummers Amerikaanse platenbazen niet konden bekoren, zag men wél iets in I Want To Hold Your Hand. Livingston wilde de Beatlessingle half januari 1964 uitbrengen, gevolgd door een album, dat prima getimed kon worden met het op handen zijnde optreden van The Beatles in de populaire Ed Sullivan Show. Eind oktober had Ed Sullivan, op doorreis gestrand in Londen, verbijsterd kennisgemaakt met het fenomeen Beatlemania. Door zijn vertraagde vlucht was de tv-presentator op Heathrow Airport getuige van een groep uitzinnige fans die The Beatles opwachtten van hun thuiskomst uit Zweden. Op 11 november 1963 liet Sullivan zich door de naar New York gereisde Brain Epstein overhalen de Britse band voor zijn televisieshow te boeken.

Brian Epstein

Pruiken voor het Capitol-personeel
Met Capitol Records kwam Epstein overeen dat er 40.000 dollar werd vrijgemaakt voor een grote publiciteitscampagne die het Amerikaanse bedje van de band moest spreiden. In de planning stonden paginagrote advertenties in Billboard en Cashbox, een half miljoen stickers met de tekst 'The Beatles are coming!' en een gelegenheidskrant getiteld 'The National Record News'. De krantenkop werd zorgvuldig geformuleerd: 'Beatlemania Sweeps U.S.' Het salespersoneel van Capitol kreeg te horen dat er Beatlespruiken in de maak waren die bij voorkeur tijdens het werk gedragen moesten worden. Tenslotte fabriceerde Capitol een uitgebreide presskit die naar radiostations in het hele land gezonden zou worden. Met de Amerikaanse platenmaatschappij aan boord, werden de plannen voor de verovering van Amerika uiterst precies gesmeed en getimed. Alsof het een legerinvasie zou betreffen.

Ed Sullivan met Beatles-pruik

11 dagen voor de moord
Wat Epstein als kwartiermaker in New York begin november niet kon beseffen, was dat het land 11 dagen later compleet op zijn kop gezet zou worden door een moord. Een moord die alles zou veranderen en die van enorme invloed zou zijn op het collectieve denken en handelen van de Amerikanen in de maanden die zouden volgen.


Jack Paar troefde Ed Sullivan af
Inmiddels was het 10 december en liet het CBS Evening News een clipje zien van The Beatles die in Engeland optraden. De bijbehorende Beatlemania kwam daarbij ook in beeld. Een oplettende radio-dj in Washington D.C. was geprikkeld door wat hij zag. Via een stewardess wist de man een Parlophone-exemplaar van I Want To Hold Your Hand in handen te krijgen. Het nummer dat in Amerika nog moest verschijnen. De radioman begon de single intensief te draaien, hetgeen veel positieve reacties door zijn luisteraars opleverde. Al snel draaiden radiostations in Chicago en St. Louis tape-kopieën van de single. Inmiddels was duidelijk geworden dat de Amerikanen na de Kerst konden intekenen op de Capitol-release van I Want To Hold You Hand. Televisiehost Jack Paar, de grote concurrent van Ed Sullivan liet in januari in zijn eigen tv-show een Engels clipje van She Loves You zien [bekijk in de video hoe hij op dat moment terugkijkt]. Hoewel die single tot dan toe nog niet in de Amerikaanse hitlijsten had gestaan, nam de interesse voor The Beatles in rap tempo toe. Capitol moest opschalen en zelfs singles bij een concurrerende fabriek laten persen.

Nep-interviews met dj's
Het versneld uitgebrachte Amerikaanse album Meet The Beatles vloog over de toonbank en de single I Want To Hold Your Hand was vrijwel constant op de Amerikaanse radio te horen. Het hek was inmiddels aardig van de dam. Radiostations grossierden in Beatlesprijsvragen en verbonden hun naam en jingle aan The Beatles ('WA-Beatle-C'). Als een soort 'fake news avant la lettre' hielden dj's nep-interviews met The Beatles, gebaseerd op slim gemonteerde quotes die hen door Capitol waren toegestuurd. Begin februari 1964 ontving het station WABC 3000 Beatles-gerelateerde brieven per dag.

Een bluffende Brian Epstein
Brian Epstein had tegen Capitol gebluft dat I Want To Hold Your Hand geschreven was met de Amerikaanse markt in het achterhoofd. Dat The Beatles het nummer gebaseerd hadden op het 12 maten-Motown-patroon waar de Amerikaanse oren, bewust of onbewust, aan gewend waren. De explosieve start met het refrein, via het verhalende couplet naar het rustige in mineur gezongen And when I touch you I feel happy inside, bleek de aandacht van de Amerikanen prima vast te houden. Bovendien pakte het thema van het nummer goed uit voor de wat preutse Amerikanen. Ging het vasthouden van de hand over een romantisch verlangen, of misschien gewoon over troost of bemoediging? De Amerikanen konden er alle kanten mee op en dat kwam The Beatles niet slecht uit.

Collectieve rouw
Zoals gezegd had Brian Epstein in november '63 niet kunnen vermoeden dat de moord op J.F. Kennedy het denken en handelen van de Amerikanen volledig op zijn kop zou zetten. Het volk rouwde eind '63 en begin '64 nog volop. De Amerikanen hadden de moord collectief op tv gezien en rouwde ook gezamenlijk via alle programma's die in die periode werden uitgezonden. Volgens Amerikaanse psychologen hakte de dood van Kennedy er met name bij de jonge generatie in. Jongeren zouden bijzonder gehecht zijn geraakt aan hun president en zijn dood zou voelen alsof zij een familielid waren verloren. Kennedy was immers onophoudelijk te zien geweest in de Amerikaanse huiskamers. Hij was een vaderfiguur, een ster, een symbolische kampioen.

In de Kerstvakantie kwamen The Beatles bovendrijven
In dat drama dat Amerika in zijn greep hield, doken The Beatles via de massamedia langzaam op. Via korte artikelen, tv-fragmenten en liedjes die steeds frequenter op de radio te horen waren. Bij Amerikaanse ouders krulde een voorzichtige glimlach om de lippen bij het zien van de foto's van vier langharige Britse jongens. In de Kerstvakantie, waarin men veel tijd had om naar de radio te luisteren, was I Want To Hold Your Hand elk uur te horen, vaker dan het nieuws en het weerbericht. Toen de lp Meet The Beatles in de winkels lag, wilde iedereen, uit een soort nieuwe collectieve hang naar een positief gevoel, die plaat hebben. De Amerikanen hadden gezamenlijk gerouwd om hun president, nu wilden ze gezamenlijk de nieuwe band uit Engeland omarmen.

Paul McCartney: They've got their own groups
In de derde week van januari zaten The Beatles in een Parijs hotel. Terwijl zij die week met hun optredens vochten tegen de onverschilligheid van het chauvinistische Franse publiek, was de boodschap uit Amerika loud & clear: I Wanna Hold Your Hand stond op nummer 1 in de States. Een moment dat de vier Beatles nooit in hun leven zouden vergeten. Net als het vertrek naar New York, in de ochtend van 7 februari1964. Op weg naar het land van hun muzikale helden. Er was weinig sprake van hoogmoed. Eerder was er onzekerheid: They've got their own groups. What are we going to give them that they don't already have, sprak Paul McCartney. Wat hij niet wist was dat The Beatles Amerika al in hun achterzak hadden. Twee avonden later stemden 70 miljoen Amerikanen af op de Ed Sullivan Show. Het was de grootste hoeveelheid mensen die tot dan toe naar een commerciële televisieuitzending had gekeken. De Amerikanen vergaten hun verdriet en omarmden The Beatles. Vier jongens uit Liverpool die niet alleen hun talent maar ook de bijzondere loop van de geschiedenis volledig aan hun zijde hadden.

Hoe John, Cynthia, George en Pattie Beatlemania ontvluchtten op Tahiti

Schreef ik vorige week nog over de vakantieavonturen van de piepjonge George Harrison en Paul McCartney, deze week blijven we in zomerse sferen en gaan we opnieuw met twee Beatles op vakantie. Het mag wel even wat lichtvoetiger hè, deze weken!


Veel veranderd
Hoe veel kan er veranderen in vijf, zes jaar tijd? Voor The Beatles gold: alles. Inmiddels hoefden The Fab 4 niet meer, zoals de liftende Paul en George destijds, bibberend van de kou op de tribune van de plaatselijke voetbalclub te slapen. Of te verregenen in een tentje op het erf van een Welshe familie. In 1964 waren The Beatles wereldsterren. Hun overvolle agenda's lieten nauwelijks ruimte om daar van bij te komen. Vakanties waren er maar nauwelijks, maar werden wél gepland. Door manager Brian Epstein. Die trok bewust het duo Lennon en McCartney uit elkaar en stuurde John met George op vakantie en Paul met Ringo.

Uitgezwaaid op Hawaii

Op 2 mei 1964 vlogen John en Cynthia met George en Pattie via Amsterdam naar Hawaii. Twee dagen na aankomst op het paradijselijke eiland volgde een vlucht naar hun uiteindelijke bestemming: Papeete in Tahiti. Hier zien we het stel afscheid nemen van de fans en de pers op Hawaii. We horen George nog vragen of de pers hen met rust wil laten: [filmpje]

Tijd voor vakantie
De twee Beatles werden zo'n beetje naar de meest afgelegen eilanden ter wereld gestuurd, midden in de stille oceaan, ten noordoosten van Nieuw-Zeeland. Zouden ze daar in ruim drie weken kunnen bijkomen van wat de afgelopen maanden hen gebracht hadden? Hun eerste nummer 1-hit met I Want To Hold Your Hand in de VS, hun glorieuze landing op 7 februari op JFK Airport in New York, de eerste Amerikaanse concerten en het optreden in de Ed Sullivan Show. In maart stroomden de boekingen uit Australië, Nederland, Denemarken, Hong Kong en Zweden binnen. Tegelijkertijd werkte de groep aan een nieuw album en een film. Op 4 april stonden The Beatles op nummer 1, 2, 3, 4, 5, 31, 41, 58, 65, 68 en 79 in de Amerikaanse Hot 100 Chart. Het was een gekkenhuis, het werd kortom tijd voor vakantie.

George tussen de tropische planten

Reizen met een schuilnaam
Terwijl Paul en Jane met Ringo en Maureen naar St. Thomas, één van de Britse Virgin Islands, vlogen, zetten John en George voet aan wal op het tropische Tahiti. George had zijn kersverse vriendin Pattie Boyd bij zich. Het stel had elkaar leren kennen tijdens de filmopnames van A Hard Day's Night. Boyd was net 20 en vanuit haar modellenwerk in de orkaan terechtgekomen die Beatlemania heette. Een plek die Cynthia Lennon, Johns eerste vrouw al akelig vertrouwd was. In haar memoires vertelt Pattie dat het stel in Tahiti onder schuilnamen geboekt waren, John en Cynthia waren Mr. & Mrs. Leslie. George was Mr. Hargreaves en zij Miss Bond. Na aankomst werd het viertal naar Papeete gereden om daar aan boord te gaan van een oude vissersboot. Het plan was om te gaan varen tussen de vele eilanden in de Stille Zuidzee.

Cynthia en John op Tahiti

Tropische storm op volle zee
Eenmaal op zee sloeg het weer om en belandde de boot, met een crew van 6 locals aan boord, in een tropische storm. Het viertal moest plat op het dek liggen, toekijkend hoe de crew de enorme golven probeerde te trotseren. Na een uur ging de storm liggen en viel iedereen uitgeput in slaap. De volgende ochtend legde het schip aan in de baai van één van de prachtige eilanden in de omgeving. Pattie vertelt in haar autobiografie dat ze er genoten van de witte stranden en de palmen. Het stel bracht de tijd door met snorkelen, zonnen, lezen en gitaarspelen. John Lennon schreef teksten voor zijn boek A Spaniard In The Works, geïnspireerd door de boeken van Arthur Conan Doyles Sherlock Holmes die aan boord lagen. Het resulteerde in zijn korte verhaal The Singularge Experience of Miss Anne Duffield met ene Shamrock Womlbs in de hoofdrol. In het manuscript lezen we het gebruikelijke creatieve onzin-Engels van John Lennon:

Manuscript van The Singularge Experience of Miss Anne Duffield 

Lennon als missionaris
Wanneer de boot weer koers zette richting een volgend eiland, schoten dolfijnen langszij. Op één van de eilanden zouden John en George, met de zwarte pruiken waarmee de dames incognito hadden gereisd een 8mm-filmpje hebben gemaakt over een missionaris. Lennon komt daarbij uit de zee lopen om de plaatselijke inboorlingen te bekeren. Zou dat filmpje nog bestaan of zich in één van de privécollecties van The Beatles bevinden? In ieder geval is er een foto bekend van de verklede Harrison en Lennon:

Prachtige beelden
We kunnen blij zijn met het feit dat de vakantievierders een 8mm-camera bij zich hadden. Hiermee werden prachtige beelden van de trip vastgelegd. Ik kan er met een warm gevoel naar kijken: vier jonge mensen die de wereld aan hun voeten hebben liggen en plezier maken op een boot. De ernst van het leven nog ver te zoeken, de zomer onbezorgd: [filmpje]

Number nine: hoe het getal 9 overal opdook in het leven van John Lennon

Het is deze week alweer 36 jaar geleden dat John Lennon in New York werd doodgeschoten, realiseerde ik me. Op maandagavond 8 december 1980 werd John, na terugkomst uit de opnamestudio, opgewacht door Mark David Chapman en neergeschoten bij de ingang van het Dakota Building. Lennon overleed kort daarna in het Roosevelt Hospital aan de zware wonden die de kogels hem toe hadden gebracht. Een gedachte waar we als muziekliefhebbers en Beatles-fans nog steeds maar moeilijk aan kunnen wennen.

Deze week dus natuurlijk een blog over John Lennon, maar dan niet over zijn dood. Ik wil graag stilstaan bij de bijzondere relatie die John had met het getal 9. Dat cijfer dook namelijk overal in zijn leven op en John kreeg er zodoende een speciale band mee. Een band die hij uiteindelijk zelf ook cultiveerde. Een overzicht dus van een aantal belangrijke 'number nines' in het leven van John Lennon!

John werd geboren op 9 oktober 1940

Het begon al direct goed. Op woensdag 9 oktober 1940 kwam John ter wereld in het Liverpool Maternity Hospital aan Oxford Street. Volgens Mark Lewisohns lijvige standaardwerk All These Years was dat wonderlijk genoeg ook nog eens om 6.30 uur 's avonds.

Johns eerste woonadres was op Newcastle Road, nummer 9

Voordat de jonge John uit huis werd geplaatst om bij zijn tante Mimi en oom George op Menlove Avenue een thuis te vinden, woonde hij bij zijn moeder Julia in haar ouderlijk huis op Newcastle Road, nummer 9. Tijdens onze Liverpool-trip reed taxichauffeur Jimmy ons langs dit huis. Hij vertelde dat het gerucht gaat dat Yoko Ono bezig is met de aankoop ervan. Wellicht wordt het ooit nog opengesteld voor belangstellenden of krijgt het een andere bijzondere bestemming.

9 februari & 9 november 1961: The Cavern en Brian Epstein

Het was op 9 februari 1961 dat John Lennon voor het eerst met The Beatles in de Cavern Club speelde. Het was een luncpauzeconcert dat tussen 13 en 14 uur plaatsvond. The Beatles verdienden in totaal 5 pond. En dat moest dan weer door vieren gedeeld worden. Het zou het begin van een lange reeks optredens worden in de muziekkelder aan Mathew Street. In datzelfde jaar daalde op 9 november Brian Epstein de trappen van de Cavern af. Omdat er in zijn platenzaak gevraagd werd naar een single van The Beatles, was hij nieuwsgierig geworden. De ontmoeting op die 9e november zou cruciaal blijken voor het verloop van Lennons leven.

Brian Epstein, in 1963 gefotografeerd in The Cavern

Op 9 februari 1964 veroverden The Beatles Amerika

Exact drie jaar na hun eerste optreden in de Cavern Club, waren The Beatles voor het eerst te zien op de Amerikaanse televisie. De Ed Sullivan Show werd die zondagavond door 73 miljoen mensen bekeken. Dit moment op 9 februari 1964 betekende de grote doorbraak voor de Fab 4.

John ontmoette Yoko Ono op....?

John heeft altijd beweerd dat hij op Yoko Ono ontmoette op 9 november 1966. Yoko Ono's expositie 'Unfinished Paintings' in de Indica Gallery in Londen vond plaats van 8 tot 18 november 1966 en John ging er de avond voor de opening kijken. Daar stond hij voor het eerst oog in oog met de kleine Japanse kunstenares die later zijn vrouw zou worden. Die ontmoeting moet dus op 7 november plaats hebben gevonden, en niet op de 9e zoals John in interviews vertelde. In 1969 liet John zijn naam van John Winston Lennon veranderen in John Ono Lennon. Samen met Yoko Ono Lennon bestonden de namen van John en Yoko vanaf dat moment uit 9 O's.

Affiche voor de expositie van Yoko in Londen

Revolution 9

In het voorjaar van 1968 werkten John en Yoko aan een avantgardistische collage van geluiden, die met de titel Revolution 9 op het White Album van The Beatles zou verschijnen. Het nummer bestond uit een groot aantal tape-loops, aangevuld met geluiden uit de archieven van EMI en eigen opnames. Op één van de tapes uit de EMI-archieven hoorde John een studiotechnicus zeggen This is EMI test series number nine. De woorden number nine werden in een tape-loop als intro van het nummer gebruikt. Gecombineerd met het pianothema, vormde dit fragment het wat onheilspellende begin van de geluidscollage op het witte dubbelalbum.

In de weer met taperecorders, 1968

#9 Dream

Zoals Paul McCartney ooit het nummer Yesterday droomde, kwam bij John Lennon het liedje #9 Dream tot hem in zijn slaap. Althans zo vertelde zijn toenmalige vriendin May Pang: This was one of John's favorite songs, because it literally came to him in a dream. He woke up and wrote down those words along with the melody. He had no idea what it meant, but he thought it sounded beautiful. Het borduurde voort op de demo So Long waar hij eerder dat jaar aan gewerkt had. #9 Dream kwam terecht op het album Walls & Bridges uit 1974. Op de hoes van die plaat, zien we een gedeelte van een tekening die John als 11-jarige jongen maakte. Op de oorspronkelijke tekening draagt de voetballer rugnummer 9.

De tekening die gebruikt werd voor de hoes van Walls & Bridges

Johns zoon Sean werd geboren op 9 oktober 1975

Ik heb het altijd een mooi toeval gevonden dat Sean Lennon, de zoon van John en Yoko, ter wereld kwam op Johns 35ste verjaardag. Vader en zoon op dezelfde dag jarig. En weer op die 9e. Laatst kwam ik er achter dat Sean een aantal weken te vroeg ter wereld kwam. Niet omdat daar een medische noodzaak voor was. Nee, omdat zijn ouders dat wilden. Volgens Japanse tradities zou het gunstig zijn wanneer het kind op de verjaardag van de vader ter wereld kwam. Yoko's bevalling werd dus zorgvuldig gepland en de kleine Sean zag op 9 oktober 1975 het levenslicht. 

John met Sean, oktober '75

Wat was de datum waarop John stierf..?

Dan zijn we weer bij de gebeurtenissen waarmee ik deze blog begon. Op de late avond van 8 december 1980 werd John neergeschoten voor zijn huis in New York. Reanimatie in het ziekenhuis mocht niet meer baten. John Lennon werd doodverklaard op 8 december 1980 om 23.15 uur in het Roosevelt Ziekenhuis in Manhattan, New York. Maar welke datum was het inmiddels in het land waar hij ruim veertig jaar daarvoor werd geboren?

I Got My Mind Set On You: het anonieme bezoek van George Harrison aan de Verenigde Staten

Er zijn grote en kleine verhalen rond The Beatles. Eén van die grote verhalen is natuurlijk de Beatles-invasie in Amerika. Op 7 februari 1964 landde de groep in New York. De rest van het verhaal kennen we: de gevatte interviews tijdens persconferenties, de Ed Sullivan-show, de concerten, de nummer 1-hits en de totale gekte. In korte tijd was Amerika in de ban van The Beatles. Het klinkt ook wel romantisch. Vier jongens uit een eenvoudige Noord-Engelse stad zetten voor het eerst voet op Amerikaans grondgebied en veroveren daarmee de wereld. Maar zo ging het niet helemaal.... Er is een heel aardig, klein verhaal, dat aan die grote invasie vooraf ging. Er was namelijk al één Beatle in Amerika geweest. Helemaal anoniem, op familiebezoek. Geen mens die daar aandacht aan schonk. Geen mens die hem herkende.

George Harrison in New York, 1963

Op familiebezoek bij zus Louise

Op maandag 16 september vlogen de 20-jarige George Harrison en zijn broer Peter naar de VS, ik vermoed naar New York. Het zou de eerste grote reis zijn die George in zijn leven maakte. Zijn oudere zus Louise was begin dat jaar naar de Mid-West geëmigreerd. Samen met haar Schotse man Gordon had ze zich gevestigd in het plaatsje Benton, Illinois. Een slaperig mijnwerkersstadje met ruim 7000 inwoners, in de driehoek Chicago, Nashville, Kansas City. Eigenlijk zou Ringo ook meegaan met dat familiebezoek van de Harrisons, maar hij koos op het laatste moment voor een tripje met Paul naar Griekenland. John en zijn vrouw Cynthia waren op uitgestelde huwelijksreis naar Parijs. Een korte break voor een band die keihard werkte aan de grote doorbraak.

Opvallende verschijning

Het schijnt dat de jonge George toch wel opviel tussen de Amerikanen. Zijn Liverpoolse accent, slanke postuur en zijn haardracht maakten hem tot een opvallende verschijning in Benton. Met recht een new kid in town, al wist werkelijk geen mens wie hij echt was. Je hoort het ze zeggen, de buurtbewoners: Oh, dat is het broertje van Louise, over uit Engeland. The Beatles waren in hun thuisland al best beroemd. Hun single From Me To You was al verschenen, maar die plaat was nog nergens in Amerika op de radio te horen geweest. Louise wilde daar als trotse zus wel graag verandering in brengen. Ze was al een tijdje bezig om de singles van The Beatles, die haar vanuit Liverpool toegestuurd werden, onder de aandacht van de plaatselijke en regionale radiostations te brengen. Er was echter nauwelijks interesse voor het onbekende bandje uit Engeland. Wie zei je? The Beatles? Het was de tijd waarin iedereen naar Frank Sinatra, Nat King Cole en Hank Williams luisterde.

George in Benton met zijn nichtje op de arm, naast zus Louise en broer Peter

Louise en haar verlegen broer

Maar Louise gaf niet zomaar op. Toen George in Benton arriveerde nam zijn zus hem dan ook mee naar een plaatselijk radiostation, waar hij zowaar geïnterviewd werd. Met een promotie-exemplaar van She Loves You onder de arm en een verlegen broer in haar kielzog lukte het Louise om aandacht te vragen voor dat bandje uit het verre Engeland. Het hele interview werd door Peter gefilmd. De 8mm-film bevindt zich in een privécollectie. Wie weet duikt hij ooit nog eens op in het publieke domein. Wat we wel kunnen zien is een erg leuk, kort filmfragment, van de jonge George en zijn zus, in de tuin van het huis aan 113 McCann Street, waar Louise en Gordon woonden. Een aandoenlijke snipper van een kleine familiereünie, voordat het leven van George totaal en voor altijd zou veranderen.

Muzikale souvenirs

In Benton kon George dus nog vrijuit over straat. Zo schafte hij in alle rust wat muzikale souvenirs aan. In een muziekwinkel in het nabij gelegen Mount Vernon kocht hij een Rickenbacker-gitaar waarvan hij de rode kleur liet overspuiten in zwart. Ook kocht George een aantal Amerikaanse singles. Eén van die platen zou hij veel later, in 1987, voor zijn solo-album Cloud Nine opnemen. Dat nummer, I Got My Mind Set On You, oorspronkelijk van James Ray, leverde George na jaren weer een grote hit op.

Was dit de Rickenbacker die George kocht?

The Elvis from England

Hoewel George en Peter het grootste deel van de tijd in het huis van hun zus verbleven, reed Louise nog wel met haar broer naar Eldorado, een wat grotere plaats in de regio. Daar had ze geregeld dat George een paar nummers mee mocht spelen met The Four Vests. Een plaatselijke band die enige bekendheid genoot. George werd aangekondigd als 'The Elvis from England' en zal als volledig onbekende gitarist en zanger met enige verbazing vanuit het publiek zijn bekeken.

New York

Op een dakterras in Manhattan, New York

Via een bezoek aan New York (de foto's vond ik in het boek Living In The Material World) keerden George en Peter op 3 oktober terug in Engeland, waar George weer een volgeplande agenda met The Beatles wachtte. Toen hij in februari 1964 met John, Paul en Ringo als idool van de vliegtuigtrap in New York afdaalde, toegegild door uitzinnige fans, lag het anonieme bezoek aan zijn zus amper vijf maanden achter hem. In Benton, Illinois zakten ongetwijfeld wat monden open, terwijl er naar The Ed Sullivan Show op televisie gekeken werd. Wacht eens even, was dat niet.....? Het kan snel gaan.