Waarom de nieuwe Nederlandse YouTube-serie Ranking McCartney een absolute aanrader is voor liefhebbers van Paul McCartney

Merry Christmas, Beatle People! Tijd voor een nieuwe column! Het was een druk jaar voor me, met het researchen, schrijven en opnemen van het derde seizoen van de podcastserie De Laatste Dagen Van... Jullie weten ongetwijfeld dat we daar in 2020 met het Fab4Cast-team mee startten. De afgelopen twee jaren werkten we er in verschillende teamsamenstellingen aan. Na John Lennon en Freddie Mercury was nu soulzanger Marvin Gaye aan de beurt. Opnieuw een gigantisch project, waar ik als schrijver, podcaster en muziekliefhebber veel van geleerd en enorm van genoten heb. Dit jaar met Fab4Casters Wibo en Michiel. En zeker ook met sounddesigner Alex van der Lugt en voice-overs Hans Schiffers en One'sy Muller. Het heeft m'n muzikale horizon ook weer enorm verbreed. Mocht je zin hebben om te luisteren, dan vind je De Laatste Dagen Van... Marvin Gaye op de site van NPO Radio 5, maar ook op alle grote podcastplatforms als Spotify en Apple Podcasts. En daar kom je natuurlijk ook de eerste twee seizoenen tegen, als je deze Kerst eens lekker wilt gaan zitten voor (of wandelen met) onze series over John Lennon en Freddie Mercury. Bedankt voor alle mooie berichten die ons al bereikt hebben. Fijn dat jullie meeluisteren en mee-ontdekken.

Nieuwe YouTube-serie over Paul McCartney
En voor wie het allemaal nog niet genoeg is.... Er is mooi nieuws voor Nederlandse Beatles- en Paul McCartney-fans, want een paar weken geleden is de geweldige YouTube-serie 'Ranking McCartney' van start gegaan, die met kennis, kunde, liefde en passie gemaakt wordt door McCartney-liefhebber Erik Winkelman. Ik wil het haast een 'must see' noemen voor iedereen die verknocht is aan het rijke solo-oeuvre van Paul McCartney (en Wings). In de serie spreekt Erik steeds met een nieuwe gast over één McCartney-album. Ieder maken ze daarbij een eigen 'ranking' van de nummers, die ze vervolgens vergelijken. Verder zie je tijdens het gesprek verschillende mini-documentaires over de totstandkoming van die ene McCartney- of Wings-plaat, of van hele specifieke onderwerpen die betrekking hebben op dat album. Bijvoorbeeld over Thrillington, woordloze vocalen, Rupert The Bear of de Moog. Meestal met prachtig archiefmateriaal. Regelmatig zie ik beelden die ik zelf nog niet kende. Laten we eerst even kijken hoe Erik de serie onlangs zelf aankondigde: 

Erik is goed op dreef!
Bij het schrijven van deze column staat de teller met Ranking McCartney-afleveringen inmiddels op vijf! Erik is goed op dreef. En dat vind ik bewonderenswaardig, want ik weet inmiddels hoeveel tijd en aandacht er gaat zitten in het maken van content die het lezen, luisteren of kijken waard is. Maar Erik Winkelman pakt het gedegen, creatief en doortastend aan. Zo voerde hij al geanimeerde gesprekken met Michiel Tjepkema (Fab4Cast) over London Town, met Yorick van Norden over Flaming Pie, met Stijn Fens over Tug Of War, met Bertolf over RAM en met Stephanie Struijk over Chaos and Creation In The Backyard (foto). Stuk voor stuk ontzettend leuke afleveringen, boordevol muziek, feitjes en 'persoonlijke liefde' voor het solowerk van McCartney. Ik besloot Erik eens wat meer te vragen over zijn interessante initiatief!

Erik Winkelman en Stephanie Struijk in gesprek over
het McCartney-album Chaos And Creation In The Backyard

Hoi Erik, hoe kwam je op het idee om deze creatieve interviewserie te maken? Is 'ranking' een hot item of wilde je dit al langer doen?
"Met veel plezier kijk ik naar verschillende McCartney-kanalen. Bijvoorbeeld 2Legs van Tom Hunyady en Andy Nicholes, Macca In The Attic van Sam Whiles én de kanalen van Joe Mayo en Andrew Dixon. Of 'ranking' hot is, weet ik niet. Het leek me gewoon een handige kapstok om het interview aan te hangen."

Podcasten is wel hot. Waarom kies jij juist voor video's?
"Het leek me leuk een mix te maken van de programma's die ik zelf volg. Ik wilde dat in een vorm gieten die ik zelf tof zou vinden om te bekijken: met beeld, geluid, interviews, extra informatie, zelf mini-documentaires maken en die weer toevoegen aan de interviews. Ranking McCartney is, denk ik, interessant genoeg zonder beeld, maar de toegevoegde foto's en filmbeelden maken het wel een stuk boeiender, vind ik."

Heb je al veel reactie ontvangen? Misschien wel bijzondere of opvallende?
"Sporadisch wat reacties, maar meer views dan ik verwacht had. Tot nu toe heb ik wel enorm positieve reacties gehad. Kijkers die een podcast verwachten en blij verrast zijn door het vele extra materiaal dat te zien en te horen is in de afleveringen. Ik ging er al een beetje vanuit dat ik niet veel reacties zou krijgen. Zelf reageer ik ook sporadisch op YouTube-video's die ik mooi vind."

Erik Winkelman op 30 oktober 2022 in een Ranking McCartney-sessie
met Jan Cees ter Brugge (rechts) tijdens de Beat Meet in Leiden
(fotografie: Ramón Dorenbos)

Eind oktober was je bij de BeatMeet in Leiden. Tijdens de verzamelaarsbeurs deed je ook enkele Ranking McCartney-sessies met gasten en een livepubliek. Hoe was dat?
"Tof! Grappig om te merken hoe de meningen over bepaalde nummers zo uiteen kunnen lopen. En...hoe snel je met onbekenden in een passievol gesprek over muziek kunt belanden."


Ben je zelf door de Ranking McCartney-interviews ook anders naar bepaalde albums of (niet)favoriete nummers gaan luisteren? 
"Zeker. RAM was niet één van mijn lievelingsalbums. Nu wel. Het ranken was zó moeilijk met deze plaat. Stuk voor stuk zijn het uiterst fijne nummers met een fijne sound. Chaos And Creation daarentegen.... Ik dacht altijd dat ik het een top-album vond, maar nu ik het aandachtig heb beluisterd en een ranking maakte, viel me iets op: dat ik veel nummers van deze plaat helemaal niet zo boeiend vind."

Wat is je doel? Alle McCartney-albums behandelen, of alleen een selectie?
"Ik wil graag alle McCartney-albums behandelen, met uitzondering van bepaalde live- en verzamelalbums. Dat moet ook wel lukken, denk ik. Elke plaat heeft zijn eigen charme en zijn eigen fans."


Wie staat er nog op je verlanglijstje om te interviewen voor een Ranking-aflevering?
"Ik weet dat Robert ten Brink een McCartney-fan is. Lijkt me ook een superaardige vent. Ik heb geprobeerd hem te bereiken. Nog zonder succes. Misschien moet ik maar eens doen alsof ik liefde tekort kom....wie weet reageert 'ie dan.... Andere droomgasten zijn Leo Blokhuis, Rob Stenders, Frits Spits, Simone Walraven en Hans Schiffers. De 'Paul is dood-aflevering' van de Get Back-radioserie heeft destijds grote indruk op me gemaakt. Prachtig!"

Wat maakt de video's zo leuk? Waarom moeten mensen beslist gaan kijken?
"Elke aflevering is een eerbetoon aan één album. Het is erg bijzonder om de gasten zo gepassioneerd en stralend over liedjes te horen vertellen. De liefde voor McCartney spát ervan af! Ook als je geen fan bent, is het nog steeds erg mooi om te zien."

Je vindt Ranking McCartney op YouTube, waar je je ook kunt abonneren op de serie. Bij elke nieuwe aflevering krijg je een seintje. Dat gebeurt ook als je de Ranking McCartney-pagina volgt op Facebook. Van harte aanbevolen! Zeker de kerstaflevering die op 24 december, vanaf 13.00 uur online staat.

Was Monkberry Moon Delight Macca's beste vocale prestatie? (bij de 78ste verjaardag van Paul McCartney)

Deze week werd Paul McCartney 78 jaar. Hij wandelt zo langzamerhand naar de 80. Zelfs op deze respectabele leeftijd blijft hij nog altijd dat jongensachtige houden, vinden jullie ook niet? Of komt dat door de manier waarop wij Macca willen blijven zien? Omdat we nooit en te nimmer afscheid van hem willen nemen? Hoe dan ook, ik wilde Paul deze week natuurlijk eren met een column en zocht daarbij naar een origineel nummer uit zijn immense repertoire. Daarbij kwam ik uit op het speelse, originele en eigenlijk knotsgekke Monkberry Moon Delight.

Hate it or love it?

Hoeveel mensen, die zoetgevooisde liedjes als Yesterday, Hey Jude en Ebony & Ivory wereldwijd meeneuriën met de radio, kennen eigenlijk die rare, gekke en speelse kant van Paul McCartney? Misschien zijn het alleen de fans, die al zijn platen uitpluizen en vaak ook McCartneys eerste albums na het uiteenvallen van The Beatles koesteren. Zou kunnen. Op één van vroege McCartney-albums, het magistrale RAM uit 1971, vinden we Monkberry Moon Delight. Een titel die klinkt als een klok, maar ook wat vervreemdend en raadselachtig aanvoelt. Net als het nummer zelf. Zou het zo'n "hate it or love it-nummer" zijn? Toen ik het zelf ooit voor het eerst hoorde, zakte mijn mond langzaam open van verbazing, waarna mijn glimlach steeds breder werd. Wat-was-dit?

De milkshakes van Linda waren favoriet

Eerst maar eens even de feiten, voor wie ze nog niet kent. Hoe kwam Paul aan de originele titel van zijn nummer? Het antwoord op die vraag is terug te vinden op BeatlesBible en in het interessante naslagwerk "Lennon and McCartney: Together Alone" (John Blaney). De McCartney-kinderen hadden het niet over melk als milk, maar als monk. Die benaming hielden Paul en Linda er in. Het bracht Paul op het idee om over de fantasie-milkshake Monkberry Moon Delight te zingen. McCartney-kenner Yorick van Norden schreef me dat Paul in het blad Club Sandwich in 1994 bovendien vertelde dat Linda met haar Amerikaanse achtergrond erg goed was in het maken van milkshakes en dat de familie er er gek op was. Maar er was meer dat Paul inspireerde. Namelijk een ander nummer over een fantasie-drankje: Love Potion No. 9, dat in 1959 door de Amerikaanse soul-harmony groep The Clovers werd opgenomen. [video]

McCartney had een knoop in zijn maag

De titel was er, de inspiratie ook, maar nu moest er nog een tekst komen. McCartney koos hierbij om te spelen met surrealistische en vervreemdende woordcombinaties en associaties. We waren en zijn dat niet zo van hem gewend, eerder van woordkunstenaar John Lennon (Lucy In The Sky With Diamonds, Glass Onion, Come Together). Maar goed, speelde Paul zomaar met gekke woorden en zinnen of had hij toch wat te melden met Monkberry Moon Delight? Volgens Yorick is het goed denkbaar dat hij in de zomer van 1970 in Schotland, de voor hem depressieve periode waarin hij het nummer schreef, zijn worstelingen verstopte. Namelijk die met het uiteengaan van The Beatles en de beslissing om het juridische gevecht met manager Allen Klein te voeren. In Life van april 1971 zegt Paul in een interview "I had a knot in my stomach all Summer". Die "knot" vinden we letterlijk terug in Monkberry Moon Delight:

So I stood with a knot in my stomach

And I gazed at that terrible sight

Ongetwijfeld zullen we daarover nog uitgebreid lezen in het boek dat Yorick momenteel over het complete oeuvre van Paul McCartney schrijft. Een naslagwerk dat bij voorbaat al een plek in elke Bealtesboekenkast verdient. Al is het alleen maar om de geweldige hoeveelheid liefde en research die Yorick inmiddels in zijn schrijfproject gestopt heeft. 

Net niet over de grens

Eigenlijk is het niet de tekst, maar lijkt het vooral de door McCartney geleverde vocale prestatie die het nummer zo geliefd maakt bij vele fans. We weten dat Paul er regelmatig lol aan beleefde om zijn krachtige en rauwe Rock 'n' Roll-stem op te zetten (I'm Down, Oh! Darling) en bij Monkberry Moon Delight ging hij daarin nog net een stapje verder, bijna tegen het karikaturale aan, maar dan weer nét niet over de grens. Dat maakt Monkberry Moon Delight tot een intense luisterervaring, zeker als we die stem "los" horen. Ga er maar even voor zitten: [video]

Screamin' Jay maakte zijn eigen versie

Monkberry Moon Delight inspireerde bluesartiest Screamin' (what's in a name) Jay Hawkins in de seventies om zijn eigen versie van het nummer op te nemen. Daarbij bleef hij overigens aardig dicht bij het origineel. De cover viel overigens goed in de smaak bij McCartney, die het nummer voorafgaand aan zijn concerten in 1993 draaide. Ook stuitte ik op een hele interessante en krachtige cover van een Nederlands McCartney-project (Club Helmbreker), waarbij Yorick van Norden betrokken was. De moeite waard! [video]

"Eén van zijn subliemste vocale prestaties"

Onlangs vroeg ik een aantal McCartney-liefhebbers wat zij van dit (toch atypische) Macca-nummer vonden. Dat leverde onder andere deze reacties op: "Ik vind het geweldig, één van de beste stukken op RAM en één van de beste zangprestaties uit z'n carrière."(Yorick van Norden), "Een van zijn subliemste vocale prestaties." (Bertolf Lentink), "We hebben de losse tracks en dan is het van al die tracks genieten!! Hij geeft zich volkomen in dit nummer!" (Jan Cees ter Brugge), "Prachtig nummer! Het stemgeluid is, zoals anderen ook al schreven, fenomenaal. Ik vind de cover van Screaming Jay Hawkins trouwens ook waanzinnig." (Ron Bulters), "Als Monkberry Moon Delight langs komt, moet ik altijd lachen of glimlachen. Soms krijg ik er een soort pretparkachtige knoop van in mijn maag, net als Paul zelf in het tweede couplet." (Stefan Terpstra). Ramón Dorenbos zegt eerlijk dat het nummer voor hem voor 'Perfectie' staat, maar dat hij het niet altijd kan hebben. Dat geldt hier ook voor Huisgenoot J, die laatst vertwijfeld vroeg: "Wat is dit voor geschreeuw?"

Ik geloof dat ik de laatste jaren alleen maar meer ben gaan houden van dat knotsgekke Monkberry Moon Delight. Gefeliciteerd met je 78e, Macca.

Wanderlust: de bijzondere locaties waar Paul McCartney zijn albums opnam

Je hoort het wel vaker. Artiesten en bands reizen, op zoek naar inspiratie, af naar een ver of bijzonder oord om daar hun nieuwe album te schrijven en op te nemen. Schilders, schrijvers, musici....blijkbaar doet een 'change of scenery' wonderen voor het creatieve proces. De andere geuren en kleuren inspireren hen bij het maken van iets nieuws. Onlangs spraken Jan Cees, Michiel en Wibo in een uitzending van de Fab4Cast over de rusteloze aard van Paul McCartney. Daarmee zetten ze me aan het denken. Het klopt. Na het uiteengaan van The Beatles was Paul in de jaren '70 regelmatig op bijzondere locaties te vinden om zijn albums op te nemen. Daarmee sleepte hij zijn gezin de hele wereld over. Waar vinden we de McCartneys in die periode allemaal terug?

1973: Lagos, Nigeria

McCartney: gewoon thuis in Londen

Voor zijn eerste soloalbum, simpelweg McCartney getiteld, zocht Paul het juist heel dicht bij huis. Je zou kunnen zeggen dat hij aan de basis begon. In het diepste geheim werkte hij in zijn woning, om de hoek bij Abbey Road, met een eenvoudige viersporenrecorder aan zijn nieuwe album. Later gebruikte hij de Morgan Studio's, gelegen in Noordwest-Londen en de bekende EMI studio's aan Abbey Road om nog wat additionele opnamen te maken. Onder de schuilnaam Billy Martin, want hij wilde zijn soloproject zo lang mogelijk onder de radar houden.

Rond de jaarwisseling van '69/'70: thuis aan het werk

RAM: New York

De succesvolle opvolger, het inventieve en energieke RAM-album, werd voornamelijk in New York opgenomen. In oktober 1970 vlogen Paul en Linda en hun jonge dochters Heather en Mary naar The Big Apple. Daar nodigde McCartney een aantal studiomuzikanten in een schimmige loods uit om zogenaamd auditie te komen doen voor het inspelen van een jingle. Al snel kwamen Dave Spinozza (die later vervangen werd door Hugh McCracken) en drummer Denny Seiwell erachter dat ze mee zouden spelen op de nieuwe plaat van de ex-Beatle. 

New York: tijdens de sessies voor RAM

Band On The Run: op avontuur in Nigeria

Voor Wild Life en Red Rose Speedway koos Paul weer voor een aantal studio's in en rond zijn woonplaats Londen. Blijkbaar was de hang naar avontuur nog niet verdwenen, want in de zomer van 1973 voeg Paul een lijst op van alle EMI-studio's die er wereldwijd te vinden waren. Waar zullen we eens neerstrijken voor de nieuwe plaat, moet hij gedacht hebben. Zoekend in de lijst bleef zijn vinger steken bij Lagos in Nigeria. Dat klonk als een mooie exotische locatie die garant stond voor een ontspannen mix van opnemen en genieten van de mooie omgeving. Het pakte iets anders uit. Kort voor vertrek stapten twee van zijn toenmalige Wings-leden op en reisden Paul en Linda alleen af met Denny Laine, het bandlid dat de McCartneys gedurende de hele jaren '70 trouw zou blijven. De studio's bleken uiterst primitief en de omgeving niet al te veilig. Nigeria werd een spannend avontuur, maar de trip leverde wel één van de meest succesvolle albums uit Pauls carrière op: Band On The Run. In de [video] kun je meer zien over de totstandkoming van dat album:

Venus and Mars: van Nashville en Los Angeles naar New Orleans

Kort daarop woonden de McCartneys een tijdje in Nashville, op zoek naar nieuwe inspiratie. Deze periode zorgde voor een opmaat naar het volgende succesvolle album, Venus and Mars, dat in Londen, New Orleans en Los Angeles werd opgenomen. In deze periode was het McCartney gelukt zijn vriendschap met John Lennon weer nieuw leven in te blazen. Er zou zelfs sprake zijn van een muzikale reünie in New Orleans, maar zo ver kwam het net niet. In ieder geval inspireerde het verblijf in de VS Paul tot het maken van een gevarieerde en energieke plaat.

Op zoek naar inspiratie in Nashville

London Town: op een jacht in de Caraïben

Nadat Wings het album At The Speed Of Sound weer in de oude vertrouwde Abbey Road Studio's opnam, reisde de band in mei 1978 af naar de Virgin Islands om op een jacht (!) te werken aan het volgende album. Op de Fair Carol werd een geïmproviseerde opnamestudio ingericht. Ook hier ging het opnameproces niet van een leien dakje. Drummer Joe English en gitarist Jimmy McCulloch verlieten de band uiteindelijk. Ook moesten de sessies stilgelegd worden omdat Linda in alle rust moest kunnen bevallen van zoon James. In november maakten de McCartneys de plaat, met Denny Laine, in Londen af. Eind maart 1978 lag Londen Town (what's in a name) in de schappen. De plaat die eigenlijk Water Wings, zou hebben geheten. Maar tegen die tijd was Paul alweer klaar met zijn nautische avontuur. In deze [video] zien we Paul, jaren later, in gesprek met zijn dochter Mary. Daarbij komen hele leuke sfeerbeelden langs van de periode waarin het gezin op het jacht verbleef:

Back To The Egg: een middeleeuws kasteel in Kent

In september 1978 selecteerde Paul opnieuw een bijzondere locatie om op te gaan nemen. Na wat voobereidend werk in Schotland werd de mobiele EMI-apparatuur neergezet in Lympne Castle in Kent. Het kasteel, waarvan de oudste bebouwing uit de 11e eeuw dateert, werd het decor voor de plaat Back To The Egg. Met drummer Steve Holley en extra gitarist Laurence Juber in de gelederen, zag het laatste Wings-album het levenslicht. Aanvullende opnamen werden in Londen gemaakt. Wie het leuk vindt om te horen hoe deze plaat tot stand kwam, kan hier genieten van deel 1 en deel 2 van dat McCartney-avontuur.

Paul in 1978 bij Lympne Castle

Einde aan een idylle

Gedurende zijn carrière zou Paul vaker gebruik maken van bijzondere opnamelocaties, waaronder de AIR Studio's die producer George Martin op het tropische eiland Montserrat bouwde. Een plek waar ook The Police, The Rolling Stones, Dire Straits en Duran Duran neerstreken om muziek op te nemen. Helaas maakte orkaan Hugo in 1989 een einde aan die idylle. Het was ongetwijfeld de mooiste plek waar Paul ooit opnam. Vreemd genoeg horen we de exotische sferen niet terug op de albums Tug of War en Pipes of Peace die daar grotendeels werden vastgelegd. Het één heeft dan blijkbaar niet altijd iets met het ander te maken. Mijn vraag aan jullie: op welke McCartney-nummers horen of voelen jullie de sfeer van de plek waar ze opgenomen zijn?

Lennon en McCartney in de jaren zeventig: deel 1 (1970-1975)

Na het uiteengaan van The Beatles restte John Lennon en Paul McCartney nog ruim tien jaar. Een periode waarin ze opnieuw een weg met elkaar moesten zien te vinden. De vanzelfsprekendheid van hun contact was, met het uiteenvallen van The Beatles, volledig verdwenen. Na vijftien jaar vriendschap, geboren uit een gezamenlijke liefde voor rock 'n' roll, een gedeeld verdriet om het verlies van hun moeders en een gemeenschappelijke droom om beroemd te worden, moesten John Lennon en Paul McCartney zich een weg banen door het decennium dat voor hen lag. Hoe verhield het tweetal zich in de jaren zeventig tot elkaar?

John en Paul eind maart/begin april 1974 in Santa Monica:
 de laatste foto die van hen samen bekend is.

Verwijdering en achterdocht

Aan het begin van de jaren '70 was er vooral sprake van verwijdering en achterdocht tussen John en Paul. In de hele financiële en juridische nasleep van het Beatles-imperium stond John met George en Ringo aan zijn zijde lijnrecht tegenover Paul. De drie lieten hun zaken behartigen door Allen Klein, terwijl Paul ervoor koos zich juridisch te laten vertegenwoordigen door zijn schoonfamilie, de Eastmans. Hoewel de meeste kwesties door accountants en juristen boven de hoofden van The Beatles uitgevochten werden, was er in die periode geen sprake van een erg warme band tussen John en Paul. Communiceren deden de twee via de pers (die hen uiteraard graag opjutte), hun liedjes en brieven.

Een pittige brief (circa 1971) van John en Yoko aan Paul en Linda: Don't give
me that Auntie Gin shit about 'in five years I'll look back as a different person.'

Lennon voelde zich zeer aangesproken door een liedje van McCartney

Op zijn album Ram, dat in mei 1971 verscheen, opende McCartney met het nummer Too Many People. We horen Paul zinnen zingen als: Too many hungry people losing weight en Too many people preaching practices. Hoewel Paul nooit heeft bevestigd of ontkend dat hij zich in het nummer rechtstreeks tot John richtte, was Lennon furieus en voelde hij zich zeer aangesproken. Op zijn eetstoornis en op zijn politieke campagnes. Lees de tekst mee en oordeel zelf: [filmpje]

Giftige tegenaanval op het album Imagine

John dook die zomer de studio in en schreef een furieuze tekst over McCartney, die niets aan de verbeelding overliet. In het bijzijn van George Harrison (die als medeplichtige de gitaarpartijen inspeelde), Yoko Ono die steeds fellere tekstregels aandroeg en Ringo Starr, die op een gegeven moment zei Jongens, zo is het genoeg, werd How Do You Sleep geboren. Hier was geen enkele twijfel over de intenties van Lennon om McCartney keihard te raken. In de clip zien we John Lennon, George Harrison en de overige bandleden terwijl ze het nummer inspelen. Een stevig stuk venijn, dat in schril contrast staat met de idealistische titeltrack Imagine van het album waarop het verscheen: [filmpje]

So Sgt. Pepper took you by surprise

You better see right through that mother's eyes

Those freaks was right when they said you was dead

The one mistake you made was in your head

Ah, how do you sleep

Ah, how do you sleep at night?

You live with straights who tell you, you was king

Jump when your momma tell you anything

The only thing you done was yesterday

And since you're gone you're just another day

Ah, how do you sleep

Ah, how do you sleep at night?

McCartney vond het allemaal ontzettend naar
In de pers grapte Paul McCartney dat hij juist prima sliep, sinds hij op het platteland woonde. Toch was hij wel degelijk geraakt door de precisieaanval van Lennon: Het was echt ontzettend naar. Ik vond het vooral heel triest. We waren echt heel hechte vrienden geweest sinds we een jaar of zestien waren, vertelde Paul, die ook moest toezien hoe John hem op de achterzijde van zijn Imagine-album parodieerde:

Een zacht antwoord
Pauls zachte poging tot verzoening volgde krap twee maanden later met het nummer Dear Friend op het Wings-album Wild Life. [filmpje]

Dear friend, what's the time?

Is this really the borderline?

Does it really mean so much to you?

Are you afraid or is it true?

Dear friend, throw the wine

I'm in love with a friend of mine

Really truly, young and newly wed

Are you a fool or is it true?

Are you afraid or is it true?

Een etentje en een wapenstilstand
Begin 1972 gebruikte John, inmiddels verhuisd naar New York, journalist Ray Connolly om een persoonlijke brief af te leveren bij de voordeur van 7 Cavendish Avenue. Jim McCartney, die op dat moment bij zoon Paul in Londen logeerde, pakte de brief aan. Laat je hier niet in meezuigen, jongen, zou vader McCartney de journalist hebben gezegd. Eind januari vlogen Paul en Linda naar New York en waren ze op uitnodiging van de Lennons te gast in hun toenmalige appartement aan Bank Street. Er werd gegeten en bijgepraat. Lennon en McCartney spraken af dat ze elkaar niet meer zouden bekritiseren in de pers en via liedjes. Hun wegen scheidden zich weer. Paul werkte intensief aan zijn carrière met Wings en John stortte zich in New York in het politieke activisme.


Lachend en musicerend
In maart 1974 kwamen Lennon en McCartney elkaar in Los Angeles tegen. Ze werden lachend en vriendschappelijk kletsend backstage in het Hollywood Palladium gezien, tijdens de uitreiking van de Grammy Awards. John was duidelijker milder gestemd over Paul en zijn muzikale prestaties. Hij noemde Band On The Run een geweldig nummer én album. In het verlengde van die ontmoeting bezochten Paul en Linda John op 28 maart in Santa Monica. John leefde inmiddels gescheiden van Yoko en bewoonde met maitresse May Pang een huis dicht bij het strand. Op deze gedenkwaardige dag maakten Lennon en McCartney nog één keer samen muziek. Achter de gesloten deuren van een naburige studio vond een jamsessie plaats, die onder invloed van de nodige verdovende middelen, dramatisch klonk. In het bijzijn van artiesten als Stevie Wonder en Harry Nilsson speelden John en Paul krakkemikkige versies van klassiekers als Lucille en Stand By Me, waarbij McCartney achter de drums zat: [filmpje]

Paul bracht John een belangrijke boodschap van Yoko
Vier dagen later zocht Paul John opnieuw op in zijn strandhuis. Terwijl John nog sliep, wekte Paul hem met een medley van oude Beatles-hits op de piano die in de woonkamer stond. Ook nam Paul John apart, met een boodschap van Yoko. Ze was bereid John terug te nemen, maar hij zou haar hart opnieuw moeten veroveren en in ieder geval eerst weer (apart) in New York moeten komen wonen.

Ringo en Paul achter de piano in Johns strandhuis in Santa Monica, 1974

Paul kroop opnieuw achter Johns piano
John knoopte de woorden in zijn oren en verkaste later dat jaar, weliswaar nog samen met May Pang, naar een apartement in East 52nd Street, New York City. May Pang schreef daarover: We waren nog geen uur in ons nieuwe appartement toen de telefoon ging. Het eerste telefoontje was van Paul. We hadden Paul en Linda in Los Angeles verteld dat ze, na onze verhuizing, altijd naar de Dakota konden bellen om ons nieuwe nummer te achterhalen. Ook omschreef ze hoe Paul en Linda al snel op bezoek kwamen en er een kleine reünie met Johns oudste zoon Julian ontstond, die op dat moment even bij zijn vader logeerde. Bij die ontmoeting nam Paul plaats achter de piano en begon te spelen. Volgens Pang in de hoop dat John zich aan zou sluiten of dat er een muzikale samenwerking zou ontstaan. Maar John hield zijn mond en staarde neutraal voor zich uit, blijkbaar nog niet toe aan een nieuw Lennon-McCartney-moment.

In de jaren die volgden zouden nog een aantal opmerkelijke ontmoetingen tussen John en Paul plaatsvinden, ver buiten het zicht van de pers. Daarover lees je volgende week meer!

Volgende week deel 2: 1975-1980

Heart Of The Country: de inventiviteit van Paul McCartney

Voor sommige McCartney-liedjes heb ik ronduit een zwak. Een groot zwak zelfs. Het zijn doorgaans niet de hits, niet de nummers die iedereen kan meeneuriën, laat staan de liedjes die regelmatig voorbijkomen op de radio. Nee, bij van die speciale nummers heb ik het over de verborgen pareltjes die op Pauls albums terecht kwamen en die niet echt bekend zijn geworden bij het grote publiek. De nummers die hij schijnbaar moeiteloos schreef, als tussendoortje, maar waarvan je zou wensen dat je ze zelf had bedacht.

Zittend op de drempel van de boerderij

Deze week wil ik er graag eens zo'n relatief onbekend McCartney-nummer bij pakken. De die hard-fans kennen het natuurlijk, maar voor anderen die meelezen is het misschien een aardige kennismaking. De één noemt het een niemendalletje, de ander vindt het aanstekelijk en knap bedacht. Het heeft iets van allebei en daarom is het toch weer zo'n echte McCartney-vondst: Heart Of The Country. Paul zal het nummer ergens in '70 hebben geschreven, ongetwijfeld op zijn akoestische gitaar. Ik stel me hem voor, zittend op de drempel van zijn Schotse boerderij, gitaar op schoot. Het liedje gaat dan ook een beetje over de plek die hij al in 1966 kocht:

I look high

I look low

I'm lookin' everywhere I go

Lookin' for a home 

In the heart of the country

Minder belasting, meer privacy

Het huis dat de McCartneys in Campbeltown Schotland bewoonden, gaf hen meer privacy dan de stadse woning in Noord-Londen aan Cavendish Avenue, waarover ik onlangs schreef. Het was trouwens op aanraden van zijn financieel adviseur dat McCartney midden jaren '60 opnieuw in de buidel tastte om in vastgoed te investeren. Stukken slimmer dan het geld aan de belasting te betalen. Ook zijn toenmalige verloofde Jane Asher spoorde Paul aan om een plek te zoeken die hem (hen) echt rust bood tijdens de hectische jaren van de Beatlemania. Het afgelegen dorp op het schiereiland Kintyre bleek een uitstekend toevluchtsoord.

Paul en de paparazzi

Jane zou er niet vaak met Paul op High Park Farm komen. Het was Linda, met wie Paul uiteindelijk trouwde, die zich als een vis in het water voelde in de primitieve omstandigheden van de vervallen boerderij. Het huis lag buiten het dorp en de Schotse dorpelingen behandelden de McCartneys als gewone buren. Slechts een enkele keer wist een brutale reporter door te dringen tot de afgelegen boerderij van de ex-Beatle, hetgeen niet op veel sympathie van McCartney kon rekenen. In onderstaand filmpje zien we een poging, waarbij Paul met hond Martha van afstand gefilmd werd. Intimiderend, als je gewoon rust zoekt: [filmpje]

Peis en vree

Maar dit waren uitzonderingen. Meestal was het peis en vree op High Park Farm, bij de Mull of Kintyre waar het gezin zo graag verbleef. De Schotse hooglanden inspireerden Paul dan ook tot het schrijven van vele liedjes, waaronder Heart Of The Country. Wanneer ik het liedje hoor, zie ik de beelden voor me:

Want horse, I want sheep

I want to get me good night's sleep

Livin' in a home 

In the heart of the country

Schapen scheren in Schotland

Inventiviteit en muzikaliteit

Paul nam Heart Of The Country of 16 november 1970 in New York op. Daarbij kreeg hij hulp van twee sessiemuzikanten, Hugh McCracken op gitaar en Denny Seiwell op drums. Laatstgenoemde werd door Paul gestrikt voor de eerste versie van zijn band Wings. In The Big Apple, waar Lennon toen overigens nog niet was neergestreken, legde Paul met een aantal sessiemuzikanten de basis voor wat één van zijn meest geliefde solo-albums zou worden: RAM. Een knappe en afwisselende set nummers waar de inventiviteit en muzikaliteit van afspat. Na al die jaren klinkt de langspeler nog steeds heel fris. Het vrolijke Heart Of The Country past prima op de plaat.

De RAM-sessies in New York, eind 1970

Wie kan het mee (scat)zingen?

Heart Of The Country ligt goed in het gehoor en zit ogenschijnlijk eenvoudig in elkaar, maar schijn bedriegt. Roling Stone Magazine gaf het nummer de 26ste positie in de lijst met beste post-Beatles-songs van McCartney. Ook de prestigieuze All Music-website prijst McCartney met het imaginative and gorgeous arrangement dat Heart Of The Country kreeg. Zelf vind ik het één van de leukste en innemende nummers die hij schreef. Na het voornamelijk op gitaar gespeelde couplet, met een aantal mineur-akkoorden, switcht het gevoel in het refrein ineens naar een majeur-sfeer. De bas wordt stevig aangezet en het refrein gaat vervolgens over in een jazzy-sfeer met none-akkoord en een zeer interessant stukje scat-singing. Dit is één van de charmantste onderdelen van het vrolijke deuntje. Zoals we van McCartney gewend zijn, introduceert hij weer eens een lange melodielijn, die uitnodigt tot meezingen. Tot je 'm onder de knie hebt. Zeg eens eerlijk, wie kan hem helemaal meeneuriën? [filmpje]