Wat moet Paul McCartney gedacht hebben, toen hij in augustus 1979 in zijn studio op het platteland van Sussex aan het experimenteren sloeg met een kerstliedje? We weten natuurlijk allemaal dat de grootste kersthits ergens gedurende het jaar worden opgenomen. Echt niet onder de kerstboom, waar wij ze uiteindelijk horen. Het lijkt me trouwens nog niet zo eenvoudig om je als muzikant in kerstsferen te wanen, terwijl de mussen bij wijze van spreken van het dak vallen. Ook McCartney ging in de zomer de uitdaging aan en kwam in november 1979 op de proppen met Wonderful Christmastime, een nummer dat we de afgelopen weken zelfs weer even in zijn live-set tijdens de Freshen Up-tour zagen opduiken.
Speelse synthpop en het geluid van 1979
Voor McCartney was Wonderful Christmastime eigenlijk een toegift van de sessies voor zijn tweede echte soloalbum, McCartney II, die hij in juni en juli thuis in Engeland en Schotland hield. De plaat zou pas in mei 1980 verschijnen, nadat Paul in januari eerst in een hachelijk avontuur verzeild raakte in de Japanse gevangenis. Maar zo ver was het nog niet in de zomer van 1979, toen Macca er in zijn thuisstudio op los experimenteerde met synthesizers, keyboards en allerlei aanverwante elektronische snufjes. Geïnspireerd door New Wave en synthpop draaide Paul een speelse plaat in elkaar. Die speelsheid zette hij door in de kerstsingle, waarbij hij toch op een knappe manier het geluid van 1979 wist te combineren met de nostalgie die een kerstsingle ook uit moet stralen.
Paul McCartney in de zomer van 1979 in zijn thuisstudio
De Amerikanen hadden even tijd nodig
In Engeland kon men McCartneys vrolijke meezinger wel waarderen. Wonderful Christmastime, met op de B-zijde het al in 1975 opgenomen Rudolph The Red Nosed Reggae, bereikte de zesde plaats in de hitparade. In de VS moest Paul het met een zeer magere Top 100-notering doen. De plaat bleef steken op nummer 83. Nieuwe en veel hogere noteringen in de VS scoorde Paul in 1984 en 1996 met Wonderful Christmastime. Blijkbaar hadden de Amerikanen even tijd nodig het deuntje, dat best nog wel aardig in elkaar zit, te omarmen.
De video laat de leden van Wings zien
Hoewel Paul Wonderful Christmastime in zijn eentje opnam, verschenen de leden van Wings wel in de video die bij het nummer gemaakt werd. De vrolijke beelden werden geschoten in The Fountain Inn, een 16e-eeuwse pub in het dorpje Ashurst en in een theater in Eastbourne waar Wings repeteerde voor de tour van 1979. We zien de laatste line up van Wings, met Denny Laine, Laurence Juber en Steve Holley. De band zou ergens begin 1981 uit elkaar vallen. Voorgoed.
De 2016-versie klinkt nog steeds hartstikke goed
Hoewel de plaat alweer bijna 40 jaar oud is, klinkt hij heel wat minder gedateerd dan menig ander kerstnummer. Waar zit hem die frisheid in? In het ontbreken van een politieke of religieuze boodschap, misschien? Toch kan het natuurlijk altijd eigentijdser. Twee jaar geleden nam de populaire Amerikaanse talkshow-host Jimmy Fallon een coole nieuwe acapella-beat box-versie op, samen met de hiphop-groep The Roots en de cast van de animatiefilm Sing. Paul zingt zelf naar hartelust mee:
Lucratief liedje
Ik hoorde de plaat de afgelopen weken heel vaak. In de hal van Hogeschool Saxion, waar ik werk. Op de radio, in de Deventer winkelstraten. Er was geen ontkomen aan. Vond ik het erg? Eerlijk gezegd niet. Ik hoor het kleine, grappige liedje liever dan het het kerstgeweld van Mariah Carey of het gecroon van Michael Bublé. Maar over smaak valt niet te twisten natuurlijk. Wonderful Christmastime legde McCartney geen windeieren. Door coverversies en royalties verdient hij er jaarlijks nog steeds een slordige 400.000 dollar mee. Ik geloof dat ik mijn gitaar maar eens pak om ook wat te schrijven. Lieve lezers, ik wens jullie allemaal goede kerstdagen toe. Doe wat moet en geniet waar het kan. ;-)
Vorige week zaterdag mochten Jan Cees ter Brugge en ik tijdens de najaarseditie van Beat Meet in Leiden ons verhaal over The White Album vertellen aan de aanwezige bezoekers. Ik was nog nooit op de Beat Meet geweest. Het is een kleine maar fijne verzamelaarsbeurs die al sinds jaar en dag wordt georganiseerd door Franck Leenheer. Franck handelt in zeer bijzondere (Beatles)platen. Al snuffelend tussen de kramen met elpees, cd's, dvd's, boeken en andere memorabilia, moest ik terugdenken aan de tijd waarin mijn vader mij meenam naar de Meervaart in Amsterdam. Op de zaterdag voor Pasen vond daar de jaarlijkse Beatlesdag plaats. Even was ik weer een jaar of 14.
Afgelopen zaterdag met Jan Cees én The White Album (foto: Ramón Dorenbos)
Rondstruinen tussen al het moois
Mijn vader, die mij zelf zijn liefde voor The Beatles had doorgegeven, nam me mee naar de hoofdstad voor het jaarlijkse evenement. Mijn broer en neef gingen ook wel eens mee. Wat had ik een lieve, geduldige vader. Hij liet ons naar hartelust rondstruinen tussen een grote hoeveelheid boeken- en muziekkramen. We konden in allerlei zaaltjes naar Beatlesfilms kijken, in het theater aanschuiven bij interviews met gasten en genieten van de bandjes die er optraden. Ik dwaalde door de Meervaart, genietend van al het moois.
Denny Laine, Alistair Taylor en May Pang
Bijzonder was het om te luisteren naar gasten als Denny Laine en Laurence Juber, die met Paul McCartney in Wings speelden, Alistair Taylor die de assistent van Beatlesmanager Brian Epstein was en naar May Pang die met John Lennon zijn Lost Weekend beleefde. Wij waren als kinderen diep onder de indruk van zo'n dag. We hoefden ook niet per se iets te hebben of te kopen. Het ging vooral om het beleven en het samenzijn met al die andere liefhebbers. Er was nog geen internet en van social media hadden we nog nooit gehoord. Er was dus ook nog geen mogelijkheid om een grenzeloze hoeveelheid beelden en muziek tot je beschikking te hebben. Dus moest je het van dit soort dagen hebben. Ik kan mijn vader, die we helaas al 12 jaar moeten missen, er nog heel altijd heel dankbaar om zijn, dat hij ons naar The Beatles bracht.
Met Denny Laine
Denny Laine
Met Laurence Juber (Wings)
De blog als traditie op zondagochtend
Die herinneringen kwam dus boven, toen ik afgelopen zaterdag over de beurs wandelde en een aantal fijne gesprekken voerde met mensen die even bevlogen zijn over The Beatles als Jan Cees en ik. Terwijl ik genoot van het gitaarspel en de tweestemmige zang van Xavier Baudet en Andrew Vromans, raakte ik aan de praat met een aantal trouwe lezers van deze column. Het is traditie dat ik je verhaal op zondagochtend bij de koffie lees, vertelde iemand me. Sommigen waren zelfs speciaal voor ons White Album-college naar Leiden gekomen. Dat vond ik allemaal heel bijzonder om te horen. Ik vind dit dus een mooie aanleiding om iedereen eens heel hartelijk te bedanken voor het trouwe meelezen en voor de reacties en aanvullingen die ik regelmatig op de blog ontvang. Het doet me goed dat veel mensen plezier aan de verhalen beleven. Voor mij is dit een extra motivatie om verder te gaan met schrijven.
De Hamburg-aflevering heeft de reislust aangewakkerd
Het was trouwens ook erg leuk om te horen hoeveel mensen genoten hebben van de Hamburg-aflevering die ik samen met de heren van de Fab4Cast mocht maken. Sommigen hebben een bezoek aan Hamburg hoog op hun lijstje staan. En het gaat er ook echt van komen, begreep ik van een aantal lezers en luisteraars. Mooi, misschien hebben we jullie wel dat extra zetje gegeven op deze manier. Voor wie ons Hamburg-avontuur gemist heeft:
Alles is veranderd, behalve...
Die grote Beatlesdagen bestaan niet meer. De tijden zijn ook veranderd. We staan op een andere manier met elkaar in contact. Via internet is alles te bekijken en te bestellen. Via social media wisselen we onze ervaringen uit, stellen we elkaar vragen en geven we antwoorden, podcasten en schrijven we over wat ons bezighoudt. Wie kon destijds, in de Meervaart in Amsterdam, bedenken dat we ons in het nieuwe millennium op een hele nieuwe manier rond die Beatles zouden verenigen? Alles is veranderd, behalve onze liefde voor de Fab Four. En behalve de Beatles zelf. The Beatles zijn The Beatles zijn The Beatles gebleven. En hoe lang dat nog door zal gaan....? Ik kan het niet overzien.
Met May Pang....one handshake away van John Lennon. Let even niet op de mode en haardracht van eind jaren '80 hè ;-)
Alistair Taylor
Wat zijn jullie eigen herinneringen?
Als puber ben ik denk ik een jaar of vier aanwezig geweest, destijds bij die Beatlesdagen. Onder jullie zijn er vast velen die daar ook bij waren. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe die dagen ontstaan zijn, waar ze nog meer plaatsvonden, welke gasten er door de jaren heen zijn geweest. Ik was er zelf in de periode 1988-1991, tussen mijn 12e en 15e. Hoe zou het na die tijd allemaal zijn verder gegaan? Vertel me erover, en ook over jullie eigen herinneringen aan die tijd. Zou ik echt hartstikke leuk vinden om te lezen!
Paul McCartney mag van de vier Beatles toch echt wel de beste songsmid genoemd worden. Lennon en Harrison schreven als Beatle en in hun solocarrière adembenemende nummers. Krachtig, ontroerend, oprecht. Toch is het Paul die liedjes met een kop en een staart kon én kan schrijven. Hij blijft de man van de sterke melodieën, de handige 'haakjes' die in je hoofd blijven hangen. Liedjes waar je een strik om doet, met de woorden niets meer aan doen. McCartney, de man die ontzettend veel hits maar tegelijkertijd ook heel veel relatief onbekend gebleven pareltjes schreef. Eén van die pareltjes neurie ik heel vaak. Daarom wil ik het er graag eens over hebben. Ik weet zeker dat veel McCartney-fans er een speciaal plekje in hun hart voor hebben: Every Night. Ja mooi, hoor ik je al denken. Ken je het niet, lees en luister dan ook even mee.
The Beatles waren nauwelijks geïnteresseerd
In januari 1969 introduceerde Paul een nieuw nummer tijdens de Get Back-sessies die The Beatles hielden. Uiteindelijk kwamen uit die sessies het album en de filmLet it Be voort. Paul had een mooi, klein gitaarnummer geschreven, getiteld Every Night. Hij wilde het graag met The Beatles opnemen. Helemaal af was het nog niet. Luister even mee naar hoe de oerversie klonk. En...laat je vooral niet afschrikken, want het klonk in dit stadium nog echt nergens naar. The Beatles waren dan ook nauwelijks geïnteresseerd. Er werd wat meegepingeld, misschien wel uit beleefdheid. Op 21 en 24 januari experimenteerden The Fab 4 wat met Every Night. Daar bleef het bij. [filmpje]
Macca ging een maand naar Griekenland
Op 16 mei van dat jaar vlogen Paul en Linda McCartney voor een vakantie naar het eiland Corfu. Het stel verbleef een maand in de Griekse zon en nam even afstand van de steeds complexer wordende verhoudingen binnen The Beatles. Paul zal ongetwijfeld zijn akoestische gitaar mee hebben genomen, want tijdens die vakantie sleutelde hij verder aan Every Night. Toch bleef het nummer verder voorlopig op de plank liggen. Die zomer werkten The Beatles aan hun laatste album, Abbey Road, dat op 26 september 1969 verscheen. Zoals velen weten, kwam de elpee Let it Be daarna nog uit, maar die opnames dateerden al van begin '69. Toen John Lennon in september zei dat hij wel wilde kappen met The Beatles, sloeg die mededeling bij Paul McCartney echt in als een bom. Paul was verward, verdrietig en werd ook behoorlijk depressief. Hij vertrok met Linda en dochters Heather en de pasgeboren Mary naar zijn boerderij in Campbelltown in Schotland. Het was Linda die hem elke ochtend aanspoorde uit bed te komen, te stoppen met de grote hoeveelheden drank die hij was gaan innemen en vooral verder te gaan met zijn leven.
De McCartneys in Schotland, najaar 1969
Paul boekte de Abbey Road-studio's onder een schuilnaam
Het allerbeste medicijn bleek: liedjes schrijven en opnemen. En dat deed Paul, maar wel op zijn eigen manier. Het gezin keerde vlak voor Kerst terug naar de woning in St. John's Wood, om de hoek bij de EMI-studio's aan Abbey Road in Londen. Paul liet een Studer 4 sporen-recorder bij hem thuis installeren en begon in zijn eentje te schaven aan allerlei liedjes die hij, compleet en incompleet, nog rond had slingeren. Daar was ineens weer dat fijne kleine liedje Every Night. In februari nam Paul de opnames mee naar een kleine studio in Noord-Londen, waar hij de vier sporen overzette op acht sporen en verder ging met opnemen. Later die maand zette hij de sessies, onder de schuilnaam Billy Martin, voort in de Abbey Road studio's. Dat was de plek waar op 22 februari Every Night op de band werd gezet. Paul speelde zelf alle instrumenten.
Pauls soloplaat was een enorm contrast met het rijke geluid van het Abbey Road-album
In april 1970 verscheen Pauls eerste echte solo-album, simpel McCartney genaamd. De eenvoud van de naam dekte de lading van de plaat, die ook rechttoe-rechtaan klonk. Een eerlijke, eenvoudige elpee waarmee Paul terug ging naar de basis. De sound vormde een contrast met het rijke geluid van het album Abbey Road, waarvan de opnames inmiddels ruim een half jaar achter Paul lagen. Every Night, uitgevoerd door 'eenmansorkest McCartney' klonk inmiddels als volgt: [filmpje]
Een mooie kleine song, waarin de smaakvolle akoestische gitaarpartijen opvallen, evenals de mooie akkoordenwendingen, in het bijzonder bij de zinnen:
A F#m Bm
Every night I want to play out
F#7 B A G#m F#m E
And every night I want to do - oo - oo - oo - oo
Ze geven je echt het gevoel dat je van een mineur-feel naar majeur gaat en dat gebeurt feitelijk ook. Het is een wendig waarbij je de oren (onbewust) even spitst. Het aflopende "oo - oo" stukje is natuurlijk goed in het gehoor liggend. Typisch McCartney. Op dit punt zou je er al een strikje omheen willen doen. Klaar.
Paul, thuis in zijn eentje aan het werk, met de opnames van zijn soloalbum
Als een goede wijn die verder moet rijpen
Interessant genoeg evolueert Every Night nog verder. Je zou het kunnen vergelijken met een goede wijn die verder rijpt. Er ontstaat meer balans en diepte. Hoe ging dat in zijn werk bij Every Night? Paul herontdekte het nummer weer aan het eind van jaren '70. In november-december 1979 ging hij met zijn laatste line up van Wings op toernee door Engeland om het album Back To The Egg te promoten. En ineens stond Every Night weer op de setlist. Paul speelde het nummer in een iets lager tempo, waardoor het rust kreeg in het geneuriede stukje dat steeds als thema terugkeert. Ook horen we in deze versie voorzichtig al wat nieuwe achtergrondvocalen, gezongen door zijn bandleden. De energie is compleet anders dan die van de versie op het album McCartney, mede door het gitaarspel van sologitarist Laurence Juber. Een virtuoos, maar niet iemand die per se de feel van dit eenvoudige nummer aanvoelde.
Wings anno 1979: Laurence Juber, Steve Holley, Linda en Paul McCartney, Denny Laine
Every Night paste prima in het MTV Unplugged-concept
We maken een sprong in de tijd. In 1989 ontstond ineens de unplugged-rage. Muziekzender MTV nodigde artiesten uit hun hits met volledig akoestische instrumenten te komen spelen. McCartney gaf op 25 januari 1991 acte de présence met zijn huidige band. Materiaal genoeg. Paul speelde een mooie set, bestaand uit oude rockers en standards die hem als kind beïnvloedden, Beatlesnummers én liedjes uit het begin van zijn solocarrière. Bekijk en beluister hier het hele concert. Het is zeer de moeite waard. Van zijn album McCartney speelde hij maarliefst drie nummers, waaronder Every Night. Een leuk detail is dat de sessie op de kop af 22 jaar later plaatsvond dan het moment waarop Paul Every Night aan The Beatles voorspeelde. Hier komen we wat mij betreft op het punt dat het nummer áf is: een nog iets rustiger tempo, de volledig akoestische sound, verder uitgewerkte achtergrondzang, een promintere plek voor de piano. Die piano accentueert bovendien in het geneuriede stukje de overgang van het E- naar het A-akkoord door van de b naar de c naar de cis te klimmen. Steeds een halfje omhoog. Samen met de meerstemmige zang klinkt dat heerlijk, naar mijn smaak. Nog mooier wordt het wanneer Paul en band een stukje acapella inbouwen. Het nummer is nu helemaal af. Niets meer aan doen! [filmpje]
Een geliefd nummer om te coveren
In de loop der jaren hebben heel wat artiesten Every Night gecoverd. Richie Havens nam het in 1980 op voor zijn album Connections. Jamie Cullum leverde in 2014 het nummer aan voor het tribute-album The Art of McCartney. Ik ontdekte ook een hele degelijke coverversie van de Nederlandse singer-songwriter en Beatleskenner Yorick van Norden. Geniet even mee: [filmpje]
Paul McCartney speelde Every Night nog tijdens vele concerten van zijn tournees in het nieuwe millenium. Het nummer stond regelmatig op de setlist. Zo speelde Paul het in 2003, 2004 en 2012 live, in grote stadions. Nooit was het echter zo mooi en intiem als in de MTV-studio's in januari 1991.
Op zaterdag 19 januari 1980 sprong om 8 uur 's ochtends het licht aan in de Kosuge-gevangenis in het centrum van Tokio. Net als iedere ochtend. Gevangene nummer 22 riep Hai! (Ja) als antwoord op zijn nummer dat werd omgeroepen. In kleermakerszit nam hij vervolgens een appel in ontvangst. Vervolgens moest hij zijn cel van drie bij vier meter schoonmaken, voordat hij aan een ontbijt van uien-zeewiersoep mocht beginnen. De eenzame opsluiting werd tussen de middag onderbroken door een kom sojabonensoep. Na het serveren van een kom rijst ging 's avonds om acht uur het licht uit.
Paul wordt geboeid en meegenomen
Yesterday, please!
Er was dagelijks één moment waarop menselijk contact mogelijk was. In de loop van de ochtend mocht gevangene nummer 22, samen met de andere gedetineerden even 'luchten'. Er was tijd voor twee sigaretten. Men knikte elkaar goedendag. Vrijwel alle gevangenen spraken alleen Japans. Gevangene nummer 22 kende slehts de woorden konnichiwa (goedendag) en sayonara (tot ziens). Een paar cellen verderop zat een man wiens rug getatoëerd was met het embleem van de Japanse maffia. De man vroeg zich af waarom de Britse gevangene nummer 22 vast zat. Zelf zat hij zeven jaar. Voor moord. Via een tolk informeerde hij naar het lot van de Brit. 's Avonds, toen iedereen weer in zijn eigen cel zat, schreeuwde de maffioos twee woorden vanuit zijn onderkomen, in de hoop dat het gevangene nummer 22 zou bereiken: Yesterday please!! Vier cellen verder zette Paul McCartney acapella in: Yesterday, all my troubles seemed so far away. Een lied dat even toepasselijk als pijnlijk was. De bewakers luisterden mee. Gevangene nummer 22 zong daarom nog maar drie liedjes.Waarschijnlijk om zichzelf ook moed in te zingen. Zijn verzoek om gitaar werd resoluut geweigerd. Na zes dagen kwam er toestemming voor het ontvangen van bezoek. Linda McCartney mocht een half uur met haar man praten. Door een metalen rooster.
Promotiemateriaal van de tour die in het water viel
Demonstraties en contact met de Britse ambassade
Achter de schermen werd er druk gelobbied om Paul McCartney buiten de muren van het negentiende eeuwse gevangeniscomplex te krijgen. Bij de Budokanhal, waar hij met zijn band Wings zou optreden, werd voor Pauls vrijlating gedemonstreerd. Advocaat (en zwager) John Eastman was met spoed overgekomen uit New York. Het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken voerde koortsachtig overleg met de Japanse overheid. Na negen dagen werd de aanklacht tegen McCartney ingetrokken. De Japanners zaten behoorlijk in hun maag met de hele kwestie, die wereldwijd breed werd uitgemeten. Paul werd uiteindelijk vrijgelaten en moest met zijn gezin (dat al die tijd in het Okura-hotel had verbleven) onmiddelijk het land verlaten. Bij het ophalen van zijn persoonlijke bezittingen, bleek dat zijn trouwring gestolen was. Paul vroeg om een paperclip en schoof die om zijn vinger. Op deze beelden is te zien hoe het gezin op 25 januari opgelucht vertrekt vanaf de luchthaven. In het vliegtuig zien we Paul praten met een journalist. Deze week is dat 36 jaar geleden [filmpje]:
Paul wilde de wiet eigenlijk met John Lennon roken
Tegen de massaal toegestroomde pers verklaarde Paul dat het stom van hem was geweest om een zak marihuana mee te nemen in zijn bagage. In New York, waar hij vandaan was gekomen, werd het goedje in alle openheid gerookt. Hij had zelf nog wat over en vond het zonde om dat door het toilet te spoelen. Over zijn plannen om de wiet samen met John Lennon te roken, sprak hij niet. Daarover zometeen meer. Paul vertelde verder dat hij zich niet gerealiseerd dat hij er tien jaar gevangenisstraf mee had geriskeerd. Met zijn arrestatie dupeerde Paul niet alle zijn mede-bandleden en de Japanse concertpromotors. Hij liet ook duizenden Japanse fans tevergeefs wachten op zijn groots aangekondigde concerten. Zijn bandlid Denny Laine bracht datzelfde jaar een single en een album uit met de titel Japanese Tears. Daarmee verwees hij naar de door McCartney gefrustreerde Japanse tournee. Laine kon namelijk, net als zijn andere bandleden, naar zijn salaris fluiten.
Denny Laine haalde inspiratie uit het Japanse avontuur
In Amsterdam sprak Paul met de Nederlandse pers
De McCartneys landden een aantal uren op Schiphol en stapten over op een privévlucht naar Lydd in Kent. Op Schiphol was de pers ook toegestroomd. Kees Baars van het programma Countdown kreeg vrij uitgebreid de kans om met Paul te praten [filmpje]:
Japanese Jailbird en Frozen Jap
Voor zichzelf schreef Paul een verslag van zijn verblijf in de gevangenis. Hij kocht een drukpers en drukte het verhaal één keer af, als een soort kleine pocket, die hij opborg in zijn kluis. Japanese Jailbird noemde hij het. Misschien krijgen we dit bijzondere boekje ooit nog eens te lezen. Op zijn eerstvolgende album voegde Paul het instrumentale nummer Frozen Jap toe. Een liedje waar hij overigens al voor het gevangenisdebacle aan begonnen was.
George Harrison steunde Paul; Ringo liet hem zakken
Hoe zat het met de steun van de andere Beatles? Lieten zij nog iets van zich horen, toen hun ex-bandmaatje in zulke penibele omstandigheden zat? George Harrison en zijn vrouw stuurden Paul een boodschap terwijl hij gevangen zat: Denken met liefde aan jullie allemaal. Houd moed. Hoop je snel weer thuis te hebben. Ringo verklaarde alleen tegen de pers dat Paul pech had gehad. En de Lennons? Hoe reageerden die? Tsja, dat is een bijzonder verhaal.
De Harrisons omstreeks 1980
Had Yoko Ono iets te maken met de arrestatie?
We weten het absoluut niet zeker, maar er is een verhaal dat echt even verteld moet worden. In die periode had John Lennon een persoonlijk assistent in dienst, Fred Seaman genaamd. Fred zorgde dat Lennon zijn persoonlijk boodschappen kreeg, dat er klusjes in huis gedaan werden, begeleidde John op korte tripjes en was zodoende getuige van de dagelijkse beslommeringen in het huishouden dat zich in het New Yorkse Dakotagebouw afspeelde. In zijn boek The Last Days of John Lennon schrijft Fred over die bewuste periode in januari 1980. Hij vermeldt dat Paul McCartney een dag voor zijn vertrek naar Japan bij de Lennons langs had willen komen in New York. McCartney zou daarbij hebben gezegd dat hij geweldige marihuana had, die hij graag met John samen wilde roken. Zijn telefoontje naar Lennons appartement werd die dag onderschept door Yoko Ono. Uit het gesprek bleek dat Paul en zijn gezin de volgende dag zouden afreizen naar Japan en dat het plan was om in het presigieuze Okura-hotel te verblijven. In de presidentiële suite nog wel. Dat stuitte de Lennons tegen de borst. Pauls bezoek aan John werd door Yoko geweigerd.
26 november 1980: John en Yoko in traditionele Japanse kledij
Een vloek, een telefoontje of puur toeval?
John vernam via zijn vrouw van de plannen van Paul. John en Yoko waren boos dat de familie McCartney in 'hun' exclusieve Japanse hotelsuite zou verblijven. Yoko zou John gerustgesteld hebben. Ze schakelde John Green in, haar persoonlijke tarotkaartenlegger. Een soort priester. Yoko vroeg hem om een vloek over de McCartneys uit te spreken en te vermijden dat ze de hotelsuite zouden gebruiken. Seaman verklaarde dat de Lennons dagelijks via Yoko's Japanse bronnen op de hoogte werden gesteld van de verwikkelingen rond Pauls arrestatie. Zo zouden de Japanners getipt zijn dat McCartney drugs bij zich droeg. John geloofde er heilig in dat Yoko's vloek gewerkt had. Seaman had ernstige vermoedens dat Yoko, afkomstig uit een zeer invloedrijke Japanse familie, een telefoontje naar de Japanse douane had laten plegen. Zo zou één van Yoko's assistenten hem gezegd hebben: Isn't it funny, the way Paul got busted in Japan today? Especially after he called yesterday, asking if he could bring over some smoke? Lennon stuurde Seaman er in New York op uit om alle kranten te kopen die schreven over de kwestie. Tegen Seaman zou hij hebben gezegd: Weet je, het is zijn verdiende loon. Paul wilde de wereld laten zien dat hij nog steeds een beetje stout is. Het is nooit bewezen of opgehelderd hoe deze kwestie precies in elkaar zat. Een opmerkelijk verhaal is het wel.
John Lennon in 1980, met uiterst links Fred Seaman
De arrestatie was de genadeklap voor Wings
Pauls arrestatie was zo'n beetje de genadeklap voor zijn band Wings. Die winter had Paul in zijn thuisstudio hard gerepeteerd voor de elf concerten in Japan. Samen met Linda, Denny Laine, Steve Holley en Laurence Juber. Al was de Wings-magie van midden jaren '70 wel voorbij, deze relatief nieuwe line-up (waarin alleen nog Denny Laine vanuit de succesjaren was overgebleven) klonk hartstikke goed. Het nummer dat in huize McCartney doorgespeeld werd, zou ironisch genoeg nooit live in Japan uitgevoerd worden. De titel is veelzeggend, want uiteindelijk lukte het McCartney om tien jaar eenzame opsluiting in Japan te ontlopen. Sommige mensen hebben ook altijd geluk. [filmpje:]
Ken je dat? Je zit op de fiets en begint ineens zachtjes te neuriën of te zingen. Zonder dat je er bij nadenkt is er willekeurig een single uit de enorme jukebox van je geheugen met zo'n automatische beweging op de draaitafel gelegd. Voor je het weet, ben je bij het refrein. Bij mij is het vaak het liedje dat ik 's ochtends het eerste hoorde, op de wekkerradio. Ik vraag me wel eens af hoe zoiets werkt. Zijn je hersens heel erg ontvankelijk voor de eerste klanken van de dag? En blijven die klanken de hele dag bij je, om ergens op een onbewaakt moment weer aan de oppervlakte te komen? Naast zo'n liedje-van-de-dag neurie ik op de fiets graag oude standards. Tijdloze liedjes, niet onderhevig aan welke modegril dan ook. Raindrops on roses and whiskers on kittens... Fly me to the moon, let me play among the stars... Summertime, and the living is.... juist, iedereen kent ze.
De truttige kant van Paul McCartney?
Paul McCartney kreeg zijn liefde voor nostalgische muziek met de paplepel ingegoten. Zijn vader Jim was een muzikaal man. Hij leidde zijn orkest, Jim Mac's Band, en componeerde daarbij ook zelf.
Jim Mac's Band, het orkest van Pauls vader
Over vader Jim schreef ik al eens iets in een blog over Vaderdag. Vandaag wil ik focussen op een aantal liedjes, gecomponeerd en opgenomen door Paul, die zó uit The Great American Songbook afkomstig hadden kunnen zijn. Het was de zoete, noem het de wat truttige kant van Paul McCartney. In ieder geval de kant waar John Lennon zich altijd een beetje tegen afzette. Muziek voor je oude oma, vond Lennon het. Tegelijkertijd was hij jaloers op McCartney. Het lukte Lennon niet om goede melodieën te schrijven, die bij Paul blijkbaar moeiteloos leken te ontstaan. Over de nostalgie zingt Paul in Your Mother Should Know:
Let's all get up and dance to a song
That was a hit before your mother was born
Though she was born a long long time ago
Your mother should know, your mother should know
Maar goed, muziek voor je oude (o)ma dus. Tsja, zo zou je het kunnen zien. Toch toont het aan dat Paul McCartney in allerlei genres kan componeren. Een beetje de invloed van zijn vader, een vleugje showbusiness en de karaktertrek om zijn luisteraar te willen pleasen: het komt allemaal samen in het volgende lijstje. Ik neem je mee langs 5 uitgesproken nostalgische nummers van de hand van Paul McCartney. Bekend en minder bekend. Recent en minder recent. Ik hoop dat je de liedjes (filmpjes) kunt openen, als je mijn blog wekelijks automatisch in de mail ontvangt. Anders moet je even doorklikken naar de online versie.
1. When I'm Sixty-Four (1967)
Waarschijnlijk het bekendste liedje in dit lijstje. Paul schreef het al op 16e! Ik kan me bijna niet voorstellen dat je op zo'n leeftijd al vanuit dit perspectief kunt schrijven. Melodisch is het sterk. Het doet ook wel een beetje denken aan The Entertainer van Scott Joplin. Of ben ik de enige die dat hoort? When I'm Sixty-Four werd door The Beatles in hun jonge jaren al regelmatig als geinig pauzenummertje gespeeld. Dat deden ze wanneer de versterkers haperden en het publiek moest worden afgeleid. Op zijn 24ste zong Paul When I'm Sixty-Four in voor het album Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band. Het erg smaakvolle klarinetarrangement werd, hoe kan het ook anders, geschreven door George Martin. Op het liedje zijn twee klarinetten en een basklarinet te horen. Samen met de solozang wedijveren ze kunstig om de aandacht van de luisteraar.
2. Honey Pie (1968)
Het intro begint met een krakend effect van een 78-toerenplaat, die op zo'n ouderwetse platenspeler (met grote hoorn) ligt.
She was a working girl
North of England way
Now she's hit the big time
In the U.S.A.
And if she could only hear me
This is what I'd say....
Daarna komt het lied op tempo en waan je jezelf in lang vervlogen tijden. Honey Pie is één van mijn favorieten, ook vanwege de fijne tekst. Luister naar het zoete verhaal van de eenzame, in Engeland achtergebleven man, die zijn Honey Pie smeekt om terug te keren uit Hollywood. Of ze alsjeblieft haar carrière wil opgeven om weer bij hem te zijn. Honey Pie, you are driving me frantic, sail across the Atlantic, to be where you belong. Veel Beatles-nummers worden vanwege copyrights van YouTube verwijderd. Zo is Honey Pie lastig te vinden. Daarom schotel ik je een hele aardige coverversie voor, van Davide Maresca, die de sfeer van het nummer wel weet te vangen. Geen klarinetten, maar wel erg fijne nostalgische beelden. De boodschap komt wel over. Wie mij trouwens een filmpje met het origineel kan bezorgen, ben ik dankbaar!
3. You Gave Me The Answer (1976)
Ook in zijn Wings-periode greep Paul incidenteel terug op de stijl die hij inmiddels goed beheerste. Voor het album Venus and Mars componeerde hij You Gave Me The Answer. Tijdens de grote Wings-tournee van 1976/1977 stond het nummer op de setlist. Zittend achter de piano en begeleid door een lenige blazerssectie speelde McCartney het vrolijke deuntje bijna avond aan avond. Het nummer vormde een bijzonder intermezzo in zijn Rockshow.
4. Baby's Request (1979)
Het tempo gaat omlaag in deze jazzy nachtclub-ballad. Denk aan een schaars verlicht podium met een pianist/zanger, contrabassist en een drummer die de kwastjes kunstig bedient. Eind jaren '70 had Paul de samenstelling van Wings bijna volledig vervangen. Zo horen we hier in het intro het smaakvolle gitaarspel van Laurence Juber. De grote fout die Paul naar mijn smaak maakt, is de trombone-solo. Die had natuurlijk door een trombonist gespeeld moeten worden, en niet door een synthesizer. Ook de groten der aarden slaan de plank wel eens mis.
5. My Valentine (2012)
Paul schreef dit gevoelige liedje voor zijn vrouw Nancy Shevell. Nadat Paul zijn Lovely Linda in 1998 verloor aan borstkanker, hertrouwde hij enkele jaren later met Heather Mills. Dat was een kort en onsuccesvol huwelijk. De ware liefde lijkt inmiddels gevonden bij de steenrijke Nancy Shevell. Dat het beide partijen echt niet om het geld te doen was, is duidelijk. Voor zijn charmante bruid schreef Paul het subtiele My Valentine. De clip is werkelijk wonderschoon, met Natalie Portman en Johnny Depp in de hoofdrol. Wat heeft dit nummer een andere sfeer dan de voorgaande liedjes. Het is puur en verstild. Weg is de gimmick, weg de parodie. We horen een kwetsbare, maar ook gelouterde man, die na het nodige verdriet, op zijn 70ste de liefde weer kan bezingen.
