Egypt Station: waarom Paul McCartney er met zijn nieuwe album nog steeds toe doet

Stilstand is achteruitgang. Zou dat het motto van Paul McCartney zijn? Vandaag verschijnt zijn nieuwe album, met de exotische titel Egypt Station. Zijn 17e reguliere plaat sinds het uiteengaan van The Beatles. Tenminste, als je 5 klassieke albums, 7 uitstapjes in de soundtrack- en ambient-hoek, 8 live-platen en 4 officiële compilaties buiten beschouwing laat. Anders vinken we namelijk nu zijn 42e officiële release af. We waren best wel weer toe aan een nieuwe McCartney, na NEW dat in 2013 verscheen. 76 is Macca inmiddels. Waar zou hij mee op de proppen komen, vroeg me ik deze week af. Het resultaat overtrof mijn stoutste verwachtingen. Dat we dit nog mogen meemaken!

Egypt Station als imaginair vertrekpunt

Vooruitgesneld door drie zelfverzekerde singles en een aantal goede reviews (gemiddeld 4 sterren) ligt Egypt Station vandaag in de analoge en digitale schappen. Macca hint naar de conceptalbums van vroeger. We worden de plaat namelijk ingetrokken en uitgeduwd met stationsgeluiden. De gecontroleerde chaos doet een beetje denken aan het rumour waarmee Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band start. McCartney, de man die overduidelijk iets heeft met bussen en treinen, baseerde de titel van zijn nieuwe plaat op een schilderij dat hij ooit maakte. Egypt Station, een imaginaire plek van waaruit Macca de luisteraar graag mee op reis neemt langs de meest recente nummers die hij componeerde.

In ieder geval had McCartney ons allemaal aan de praat

Van de drie singles die de afgelopen weken al als voorbode verschenen, lijkt alleen de melodisch krachtige ballad I Don't Know een eerlijke afspiegeling van wat het volledige album te bieden heeft. Namelijk een geweldige luisterervaring. Het weliswaar kekke Come On To Me en uitdagende, maar vrij overgeproduceerde Fuh You vielen goed op in de media. In het eerste geval door de meezingsessie bij James Corden in de auto en in het tweede door de bijzondere titel. Eentje die, zo bleek later, uitgelegd moet worden als For You. Wat dachten we wel niet? De grap was er niet minder om en moet welhaast geïnspireerd zijn op King of Fuh van Brute Force. Destijds de 8ste single die op het Apple-label van The Beatles verscheen. In ieder geval had McCartney ons allemaal aan de praat. Sterk staaltje PR. Was 'ie altijd al goed in.

De luisteraar blijft z'n oren spitsen

Van de drie uithangborden voor Egypt Station zat de subtiliteit en beste luisterervaring dus toch wel in I Don't Know en wie zijn album met zo'n ballad durft te openen, is zeker van zijn zaak. Wat volgt mag toch wel een zeer aangename verzameling Macca-tracks genoemd worden. Want wát levert McCartney met Egypt Station een sterk album af. Van de achterwaards klinkende gitaren en soundscapes op Ceasar Rock, tot solide songwriting op Dominoes (voor mij één van de hoogtepunten van het album. Let op dat omhoog lopende baslijntje. Classic McCartney!) en Hand in Hand. Van het vernuftige Back In Brazil (dat thematisch iets doet denken aan She's Leaving Home) tot de toegift Hunt You Down/Naked/C-Link. Geen dubbelnummer hier, maar drie opeenvolgende thema's. Het speelplezier spat er van af. De luisteraar blijft z'n oren spitsen. Glimlachend horen we McCartney her en der met zijn mond weer kleine percussiegeluidjes maken. Een charmante hint naar wat we van hem gewend zijn. Zijn inventieve arrangementen houden onze aandacht vast. Bravo!

Aanklacht tegen Trump

En dan is er met Despite Repeated Warnings de overduidelijke aanklacht tegen Donald Trump. We hoeven er niet omheen te draaien, want dat doet McCartney ook niet. Niemand noemt namen, maar de tekst zegt genoeg. Paul protesteert zoals dat iemand van zijn statuur past. The captain won't be listening to what's been said - What can we do to stop this foolish man going through? - He's got his own agenda and so he'll go - How can me we stop him, grab the keys and lock him up. McCartney maakt er een mini-symfonie van 7 minuten van, waarmee hij ons telkens een nieuw muzikaal thema voorschotelt, ons als luisteraars op het puntje van onze stoel houdt. Wat zouden de rednecks in de VS hier trouwens van vinden? Of hadden die McCartney met zijn vegetarisme al lang afgezworen?

Speelsheid
De vraag of Paul McCartney's muziek er anno 2018 nog steeds toe doet, hoeft niet eens gesteld te worden. Egypt Station is een compositorisch sterk album geworden, met inventieve arrangementen, de speelsheid die ons terug doet denken aan het vroege solowerk en zelfs een vleug politiek activisme. Een popplaat die blijft boeien, is mijn voorspelling. Daarbij nemen we de soms wat geforceerde eigentijdse productietechnieken maar voor lief. De plaat had die benadering niet eens nodig. Afspelen, dat album. Op de repeat! En beluister vooral ook de interessante albumbespreking van Fab4Cast. Wát een cadeau krijgen we hier nog van Sir Paul. McCartneys trein is vertrokken en dendert in volle vaart voort. Stilstand is achteruitgang. We zijn nog lang niet van deze man af. Godzijdank.

Hoe Paul McCartney deze week terugkeerde naar Abbey Road en The Cavern

Macca is weer helemaal hip & happening deze weken. Een nieuwe single die verrassend fijn in je hoofd blijft hangen, de Carpool Karaoke, de aankondiging van het nieuwe album Egypt Station dat dit najaar verschijnt, een Europese concertagenda die zich langzaam begint te vullen... Er valt genoeg te beleven. Het fijnste nieuws van de afgelopen week waren Macca's bezoekjes aan Abbey Road en Liverpool. Dat leverde mooie beelden op. En enthousiaste verslagen van de mensen die er bij waren.

Hoe secret zijn die secret gigs?

Een paar weken geleden kondigde het management van McCartney aan dat er een paar secret gigs aan zaten te komen. Altijd spannend natuurlijk, waar zo'n ex-Beatle opduikt. Heel erg secret kun je zoiets niet houden trouwens. Deze week berichtte de bekende Londense Beatles-gids Richard Porter al dat er verdacht veel reuring op het pleintje voor de studio's ontstond. Hij deelde deze foto:

Terug naar Studio Two

Al snel werd duidelijk dat het om een Spotify Event ging. McCartney zou met zijn band een concert in de befaamde Studio Two gaan geven en daarbij mogelijk ook een aantal nummers van zijn nieuwe album gaan spelen. Spotify was aanwezig om beeld- en geluidsopnamen te maken. Daarbij was er een select publiek van een aantal prijswinnaars én een aantal genodigde 'celebs' aanwezig. Natuurlijk is het niet bijzonder dat McCartney weer eens in Studio Two was. Hij nam er de afgelopen jaren heel wat muziek op en gebruikte de bijzondere ruimte wel vaker als decor voor promotionele activiteiten. Toch was het wel even smullen.

De timing was prima. Vorige week nog waren er wegwerkzaamheden nodig aan Abbey Road.
Dat leverde natuurlijk weer leuke foto's op.
Het asfalt van de drukke doorgangsweg is inmiddels weer keurig hersteld.

Deze keer bleven de sandalen aan!

Net als in zijn dagen als Beatle, was McCartney relaxed wandelend vanaf zijn huis aan Cavendish Avenue, dat praktisch om de hoek ligt, naar Abbey Road gekomen. Ook in Londen is het summer in the city en loopt het kwik behoorlijk op. Paul was zodoende op sandalen, net als die op die warme zomerse dag in augustus 1969 toen de coverfoto van het Abbey Road-album geschoten werd. Destijds schopte hij zijn schoeisel uit om blootsvoets de zebra over te steken. Dat beeld kennen we allemaal. Afgelopen week hield Paul zijn sandalen aan en stak hij de zebra weer over. Een kleine en simpele handeling, die toch weer de nodige positieve emoties opriep. Natuurlijk weet McCartney dat zelf ook. Maar ja, om dan nu ineens 50 meter verderop over te steken....?  Dochter Mary (die net als mama Linda fotografe werd) wist natuurlijk precies wanneer papa present was en filmde het tafereeltje vanuit haar auto. Toch leuk! De vrolijke [beelden] werden al snel opgepakt door de media: 

Instagram-interview

Eenmaal binnen deed Paul een korte Q&A voor Instagram. Hij gaf antwoord op ingestuurde vragen. Daarbij noemde Paul I Don't Know als zijn favoriete track van het aanstaande album, ging hij kort in op het gebruik van originele instrumenten en op de samenzang die The Beatles steeds verder wisten te perfectioneren. Because noemde hij als ultiem voorbeeld:

Nieuwe nummers op de setlist

Later die dag volgde ook het concert. Studio Two is volgens mij niet klein (ik zou er zo graag nog eens zelf willen rondlopen), maar voor een concert-setting absoluut zeer intiem te noemen. Uit een verslag van één van de aanwezige prijswinnaars weten we alvast hoe die sessie er uitzag. Ook de setlist, met daarop inderdaad een aantal nieuwe nummers, kon natuurlijk niet lang geheim blijven:

Tranen in de ogen

Volgens één van de slechts 20 fans die bij het concert aanwezig mochten zijn, was het een bijzonder optreden. McCartney ging in de studio, tussen het publiek, achter de originele piano zitten waarop hij Lady Madonna in 1968 speelde. Nu zat hij daar opnieuw om het nummer op hetzelfde instrument in te zetten. Het was voor Paul ook de eerste keer sinds 1962 dat hij Love Me Do in Studio Two speelde. Zijn gedachten moeten ongetwijfeld terug zijn gegaan naar het moment waarop hij tussen diezelfde vier muren met John, George en Ringo, wellicht wat zenuwachtig, zijn eerste single opnam. Volgens ooggetuigen stond Paul met tranen in zijn ogen te spelen. Heel mooi vind ik dat. Ik denk niet dat je dat soort emoties kunt faken. McCartney zal met een oprecht gevoel van nostalgie hebben teruggedacht aan momenten die hem dierbaar zijn, misschien zichzelf ook wel steeds meer bewust van zijn eigen sterfelijkheid.

Een lang gesprek en wéér een secret gig....in Liverpool
Alsof het allemaal nog niet genoeg was, dook Paul woensdag en donderdag op in Liverpool. In een uitgebreide interviewsessie op het podium van het door hem operichte Liverpool Institute of Performing Arts (LIPA) beantwoordde hij op ontspannen wijze vragen uit het publiek en via Facebook. Over het schrijven van liedjes, het begeleiden van LIPA-studenten, zijn liefde voor kunst en zijn enorme bewondering voor John Lennon. De anekdotes vlogen in het rond, waaronder een herinnering hoe hij vroeger met John leraren van de middelbare school opbelde en in de maling nam. Herkenbaar voor velen, denk ik. Het is een heel leuk gesprek om terug te kijken. Aan het eind van het interview kondigde Paul aan dat hij de volgende dag ergens in Liverpool zou gaan optreden. Dat werd een zinderende set in The Cavern, waarvoor hij een select aantal tickets weggaf. Het leverde bijzondere taferelen op in Liverpool afgelopen donderdag. [video]

Oprecht plezier

Zo verraste Paul McCartney ons afgelopen week dus met een aantal mooie momenten. Natuurlijk prettig geregisseerd rond de promotie van zijn aanstaande album, maar toch ook weer met het oprechte plezier en de eerlijke emoties waarmee we Good Old Paul de laatste tijd weer aan de slag zien. What's next? Als het gaat om muzikale plekken uit zijn verleden, die hem dierbaar zijn, maak dan het rijtje met me af.....: Abbey Road, LIPA, The Cavern..... Ik kan maar één vervolg bedenken. Hamburg? Of wacht.....the rooftop in Londen? Het zal toch niet?