Hoe het nieuwe Get Back-boek al bij verschijnen in de schaduw stond van de Peter Jackson-documentaire én de Let It Be-Anniverary Box

De afgelopen weken kwam er een tsunami aan artikelen, podcasts, YouTube-filmpjes en social media-updates op ons af over de spectaculaire Get Back-documentaire van Peter Jackson. Dat is ook niet zo gek. Misschien was The Beatles Anthology uit de periode 1995-2003 wel het meest recente omvangrijke multimedia-project dat The Beatles uitbrachten. Over zoveel nieuw belangwekkend materiaal, dat nu met Get Back op ons afkwam, moet natuurlijk geschreven en gesproken worden. Net als destijds bij het Anthology-project verscheen in deze Get Back-periode een lijvig koffietafelboek dat de audio en video ondersteunde. Half oktober lag deze officiële Beatles-publicatie in de boekhandel.

Eindejaarslijstjes
Wie in de laatste maanden van het jaar jarig is, zoals ik, heeft geluk. Hoewel ik me altijd ongemakkelijk voel bij het krijgen van cadeautjes, zijn er in deze periode genoeg prachtige boeken (op aandringen van de gever) op het verjaardags-, sint- of kerstlijstje te plaatsen. It's the season. En ieder jaar verschijnt er wel iets waarmee je als Beatlesliefhebber je verzameling toch wel zou willen uitbreiden. Omdat men zo aandringt. En dus pakte ik eind oktober dankbaar de Engelstalige "heruitgave" van het Get Back-boek ("by The Beatles") uit. Ik was er blij mee!

In de schaduw van de box en de docu
Eigenlijk stond het 240 pagina's tellende boek al bij verschijnen in de schaduw van de Let It Be Anniversary cd/lp-box (waarvan de Super Deluxe Edition ook weer een ánder boek bevat). Die kwam namelijk ook half oktober uit. En de stroom van reviews over deze box ging naadloos over in de genoemde tsunami van nieuwsberichten en achtergrondartikelen over de Get Back-documentaire van Peter Jackson, die dan weer eind november verscheen. Wie alles tot zich wil nemen, komt ogen en oren tekort. Laat staan dat het allemaal al ingedaald is. Dit kunnen onze hongerige maar tere Beatles-harten toch niet allemaal in één keer verwerken?

De leesbril hoeft niet op
Daarom kwam ik er afgelopen week pas toe om het geweldige Get Back-boek open te slaan en door te bladeren. 240 glimmende pagina's, waarvan het grootste deel in full colour. De geur van drukinkt in m'n neus. Alles is royaal aan de uitgave. Van de omvang (25 x 30 cm) en het gewicht (bijna twee kilo) tot de lettergrootte en bladspiegel. De leesbril hoeft niet op. De foto's spatten van het papier. En over die foto's gesproken: op een paar oudere foto's in de inleiding na (Terence Spencer), zijn ze van de hand van Ethan Russel en Linda Eastman (destijds binnen drie maanden Mevrouw McCartney). Hun foto's staan afgedrukt in frames met rechte hoeken. De vele "stills" uit de film zijn te herkennen aan hun kaders met ronde hoeken.

Waar is Maureen?
Na het voorwoord (Peter Jackson) en de inleiding (Hanif Kureishi) volgen vier overzichtspagina's waarop de hoofdpersonen uit de documentaire op een rij geworden gezet. Opvallend is het dat Yoko Ono, Linda Eastman en haar dochter Heather wel met naam en foto in het overzicht staan, maar dat Maureen Starkey, die toch ook regelmatig in de documentaire te zien is, geen aparte vermelding krijgt. Of zou men alleen gekozen hebben voor de personages die we daadwerkelijk horen spreken in de documentaire en van wie er dus ook tekst in het boek werd afgedrukt?

Het oorspronkelijke Get Back-boek
dat in 1970 met het Let It Be-album verscheen

Wie was de stille Beatle?
Net als in de documentaire is het boek in drie zogenaamde "acts" verdeeld: Twickenham Film Studios (act one), Apple Studios (act two) en The Rooftop (act three). En net als korte nawoord ("What happened next?") werden deze teksten geschreven door John Harris. Binnen het drieluik staan de foto's en geselecteerde audiotranscripties per dag gerangschikt. Net als in het oorspronkelijke zwarte Get Back-boek, dat in 1970 (met slecht gelijmde rug) het Let It Be-album in een aantal landen in de "deluxe version" vergezelde. In de huidige transcripties en de documentaire valt op hoe weinig Ringo Starr zich met alle discussies en meligheid bemoeide. Wie was nu eigenlijk écht de stille Beatle, is de vraag die we kunnen stellen. Ook in dat opzicht dienen zich na 51 jaar nog steeds nieuwe inzichten aan.

Heather: haar verborgen leven als adoptiedochter van Paul McCartney (deel 2)

Heather McCartney. Vorige week stond de oudste dochter van Paul en Linda al centraal in de column. Als bijna zesjarig meisje verhuisde ze eind 1968 met moeder Linda vanuit New York naar de Londense stadswoning van Paul McCartney. De Beatle trouwde haar moeder Linda en nam haar, Heather, als dochter aan. Hij adopteerde haar zelfs. Vorige week kon je lezen hoe Heather getuige was van de Get Back/Let It Be-sessies van The Beatles en hoe ze opgroeide in Noord-Londen en Schotland. In een warm en liefdevol gezin, maar naar de buitenwereld toe worstelend met haar beroemde achternaam, haar Amerikaanse accent en haar identiteit. Deze week gaat het intrigerende levensverhaal van Heather McCartney verder.


Verhuizing van Londen naar Peasmarsh
Al in 1973 hadden de McCartneys een boerderij met land in Peasmarsh, vlakbij Rye in Oost-Sussex gekocht. Het leek hen prettig om, naast hun boerderij in Schotland, een huis op het platteland in de relatieve nabijheid van Londen te hebben. Het gezin was er regelmatig te vinden en Paul kocht méér grond om in absolute anonimiteit te kunnen wonen, platen op te nemen (in de nabijgelegen privéstudio) en te ontspannen. Er kwamen paardenstallen en Paul ontwierp een nieuw, betrekkelijk eenvoudig, gezinshuis dat de vervallen boerderij als woonhuis moest vervangen. In 1978 verruilde het gezin de woning in Noord-Londen (die overigens wel aangehouden werd) definitief voor het landelijke Peasmarsh.

Naar een gewone openbare middelbare school 
Voor Heather, die inmiddels de oudste was in het gezin met Mary, Stella en baby James, was de verhuizing een positieve zet. Op haar particuliere school in Noord-Londen had ze niet kunnen aarden. In het Zuidoosten van Engeland zochten haar ouders een gewone, openbare middelbare school voor haar: de Thomas Peacocke School in Rye. Thuis, op het landgoed, had ze haar paarden en kon ze zich bezighouden met de verzorging van de dieren die de McCartneys altijd in grote hoeveelheden om zich heen verzamelden. Heather bleef de teruggetrokken dromer, die niet goed kon meekomen op school. Na de middelbare school bleek verder studeren geen optie en werkte Heather liever in de horeca of als dierenverzorgster. Ze ontwikkelde, net als moeder Linda, een grote liefde voor de natuur.


Winnende foto van drummer Steve Gadd
Het was Linda die haar oudste dochter aanspoorde om haar creatieve kant verder te ontdekken. Heather besloot een studie fotografie aan het London College of Printing te gaan volgen. In 1981 won ze een prijs voor haar portret van de legendarische drummer Steve Gadd, geschoten tijdens de opnamesessies voor het McCartney-album Tug of War op het eiland Montserrat. Heather werkte aansluitend bij een foto-atelier in Londen. Ook haar foto Waterfall won een aanmoedigingsprijs.

Steve Gadd en Paul McCartney
(dit is een foto van Linda)

Hersteld contact met Mel See
De immer onzekere Heather voelde haar zelfvertrouwen groeien en startte aan de Kunstacademie, waar ze ook een enorm talent voor pottenbakken en het ontwerpen van aardewerken objecten bleek te hebben. Toch bleef ze worstelen met haar identiteit en haar plek in de wereld. Heather werd, met een depressie, enige tijd opgenomen in een kliniek in Zuid-Engeland. Het lukt haar om weer op te krabbelen. In 1988 besloot Heather, na een vakantie in het inmiddels vierde aangekochte McCartney-familiehuis in Tucson, Arizona, om achter te blijven in de Verenigde Staten. Haar biologische vader, Mel See, woonde even verderop. Hij was inmiddels niet meer zo veel op reis en stond er voor open het contact met zijn dochter te herstellen. Heather woonde een tijd bij haar vader (of in zijn nabijheid) en zijn nieuwe vrouw Beverly.

Nieuwe horizon in Arizona en Mexico
Tijdens een reis naar Mexico leerde Heather van haar vader (antropoloog en geoloog) veel over de inheemse volken van het land. Het deed haar besluiten een tijd bij de Huichol- en Tarahumara-stam te gaan wonen. Ze vertrok. Met 200 dollar op zak, op weg naar een primitief leven, met mensen die niet hun oren spitsten bij het horen van haar beroemde achternaam. Dat bestaan beviel haar goed, zou ze later vertellen. Ook was ze Paul en Linda dankbaar dat ze haar eigen weg in het leven mocht zoeken. Volgens Beverly, de tweede vrouw van haar vader, leek het of Heather altijd op de vlucht was, zo las ik in de McCartney-biografie van Philip Norman. Zo gebruikte Heather een schuilnaam en raakte ze  eens in paniek toen ze bij de bank, bij een geldopname, de bon per ongeluk ondertekende met haar echte achternaam: McCartney. Het heeft iets hartverscheurend triests in zich.


Verlies van beide ouders
Ondanks haar mentale problemen, keerde Heather begin jaren '90 geïnspireerd terug naar Engeland, waar ze de cottage op het familielandgoed in Peasmarsh betrok. Heather begon met het ontwerpen en vervaardigen van aardewerk en keramiek, waarin ze de felle kleuren en etnische patronen uit Mexico verwerkte. Altijd was moeder Linda dichtbij, als een zorgzame en stabiele factor op de achtergrond. Voor Heather was het, net als voor de rest van het gezin, een enorm drama toen Linda ongeneeslijk ziek werd verklaard. De cottage op het landgoed werd uit voorzorg op Heathers naam gezet. Het zou een plek worden die niemand haar kon afnemen. Het verlies van haar moeder bleek onafwendbaar. Linda stierf op 17 april 1998 aan de gevolgen van borstkanker. Heather vertelde later dat ze zelf geen enkele reden meer zag om nog verder te willen leven. Een tweede klap volgde toen haar biologische vader Mel See in 2000 zelfmoord pleegde. Binnen twee jaar was Heather haar ouders kwijtgeraakt.

Toch een beetje in de publieke belangstelling
Gelukkig was Paul er nog, net als Mary, Stella en James. De banden tussen Heather en het gezin waarin ze opgroeide waren en bleven warm. Over haar moeder zei ze in 1999 tegen de Britse pers: "She was a brilliant single mother," doelend op haar eerste jaren met Linda in New York. Uiteindelijk koos Heather toch kort voor de publieke belangstelling, toen ze zich liet overhalen een servieslijn te lanceren, getiteld The Heather McCartney Houseware Collection. Bij de lancering liet ze zich, onzeker als altijd, vergezellen door haar beroemde vader. Door de firma Wedgwood werd ze uitgeroepen tot "One of Britain's Most Exciting Talents". Wat zal Heather gedacht hebben? Vermoedelijk dat ze weer eens op haar beroemde achternaam beoordeeld werd [video].

Het laatste kerstcadeau
57 jaar is Heather McCartney inmiddels. De leeftijd die haar eigen moeder niet mocht bereiken. Toch is ze op veel manieren haar evenbeeld. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook in haar bescheiden aard, haar liefde voor de natuur en haar talenten. Heather noemde haar moeder, in één van haar zeldzame gesprekken met de pers, de centrale kracht in het gezin, een vrouw die altijd voor haar kinderen klaarstond, ondanks het hectische leven dat de McCartneys vaak leidden. Zelf blijft Heather het liefst op de achtergond. "I don't need to be with other people, unless they actually feel they want to be with me," vertelde ze de Daily Telegraph. Ongetwijfeld is moeder Linda vaak in haar gedachten. Net als het laatste kerstcadeau van haar moeder dat, in december 1998, ruim zeven maanden na Linda's overlijden, ingepakt op Heather wachtte: een exclusieve keramieken pot van Dame Lucie Rie, één van Heathers grote creatieve voorbeelden.

Heather: haar verborgen leven als adoptiedochter van Paul McCartney (deel 1)

Het jaar 2020 staat, wat The Beatles betreft, natuurlijk in het teken van het grote Let It Be-jubileum. Hoewel er nog geen officiële aankondigingen zijn gedaan, verwachten we een anniversary box en de remake van de film. Ook het bijbehorende boek lijkt opnieuw uitgebracht te worden. Veel moois om naar uit te kijken!

Kleine Heather dwaalde door Savile Row

Als kind bladerde ik door dat zwarte Get Back-boek. Ook ik bezat een exemplaar waarvan de pagina's los in de slecht gelijmde kaft lagen. Hebben jullie het ook nog liggen? Ik was destijds geïntrigeerd door het blonde meisje van een jaar of zes, dat op een aantal van de foto's opdook. Later leerde ik wie zij was: Heather, de dochter van Linda Eastman, toen nog de vriendin van Beatle Paul. Terwijl The Beatles in de Apple Studio's hun instrumenten stemden en inplugden, oude rock 'n' roll-stampers inzetten, Linda als een fly on the wall mooie foto's schoot, dwaalde kleine Heather in januari 1969 door het gebouw aan Savile Row. Daarmee werd ze onderdeel van de Beatlesgeschiedenis, zonder dat ze zich dat bewust was. Wat zou er eigenlijk van Heather geworden zijn, dacht ik deze week.

Heather met Paul tijdens de Get Back-sessies

Heather was de dochter van 'JoJo' uit Get Back

Heather Louise werd geboren op 31 december 1962, als dochter van Linda en Joseph Melville ('Mel')  See. Ze kwam ter wereld in Tucson, Arizona. Juist! De plek waarover Paul McCartney in het nummer Get Back zingt. De regels over JoJo zouden dan ook slaan op Heathers vader Mel. Althans, zo gaan de verhalen. Achttien maanden na haar geboorte scheidden Heathers ouders en nam moeder Linda het meisje mee (terug) naar New York. Linda kon er niet meer tegen dat Mel voor zijn werk als geoloog en antropoloog vrijwel constant van huis was. Toen Mel een jaar naar Afrika had gewild, weigerde Linda om hem met Heather te vergezellen.

Mel See, Heathers biologische vader

Heather met haar moeder in New York

Paul vroeg Heather telefonisch of ze met hem wilde trouwen
In het najaar van 1968 kreeg Linda een relatie met Paul McCartney. Heather kreeg er zodoende ineens een bonus-vader bij, zoals dat tegenwoordig heet. De eerste ontmoeting tussen Paul en Heather was een telefonische. Paul belde Heather in New York en vroeg het kleine meisje of ze met hem wilde trouwen. "Dat kan niet, je bent te oud," luidde het antwoord.  "Dan moet ik misschien maar met je moeder trouwen," vertrouwde Paul haar toe. Daarmee was het ijs gebroken. In oktober van dat jaar bracht Paul tien dagen bij Linda en Heather in New York door, in het piepkleine appartement dat moeder en dochter bewoonden. Daarna nam hij hen mee naar Londen, waar ze bij hem introkken aan Cavendish Avenue. Heathers biologische vader Mel gaf aan daar geen bezwaar tegen te hebben. Tegen zijn latere partner Beverly Wilk zou hij gezegd hebben dat Heather "als een McCartney een beter leven zal hebben," zo las ik in Paul McCartney, de biografie (Philip Norman). 

Linda, Paul, Heather en 'Uncle' Ringo

Adoptie
Kleine Heather wérd ook een McCartney, want Paul besloot haar officieel te adopteren. En zo had Paul ineens een gezin, waarmee hij afwisselend in Londen en op zijn Schotse boerderij woonde. Heather beschouwde Paul als haar vader en het contact met Mel verwaterde. Vader Mel deed weinig moeite om er in te investeren. Het gezin McCartney breidde zich vanaf tussen 1969 en 1977 uit met Mary, Stella en James. Heather was de volwaardige oudste dochter van de McCartneys, ruim zes jaar ouder dan halfzus Mary.

Augustus 1969: Paul, Linda en Heather met Mary

In een stapelbed in de tourbus door Europa
Eerder dan haar halfzusjes en -broertje zal Heather zich bewust zijn geworden van het bijzondere gezin waarvan ze deel uit was gaan maken en...waarmee ze regelmatig de wereld over reisde. De McCartneys gingen, als een ware hippie-familie, in de seventies altijd met het hele gezin op tournee. In de psychedelisch beschilderde Wings over Europe-tourbus deelde Heather een stapelbed met haar jongere zusje Mary. Tijdens de omvangrijke Wings over America-tour ging er voor Heather een privéleraar mee op reis, zodat ze bij zou blijven met haar schoolwerk.

Op tournee

Heather inspireerde Paul tot een punkrocknummer
In 1977 deed de punkrock zijn intrede in Engeland. Heather viel als een blok voor de muziek en liet haar ouders meeluisteren naar haar album van The Damned. Paul schreef vervolgens, geïnspireerd door de nieuwe muziekstroming, het nummer Boil Crisis voor Heather [video, demo]

Gepest met haar Amerikaanse accent
Zijn oudste dochter had het, op haar beurt niet makkelijk. In het gezin voelde ze zich even geliefd als de andere kinderen, maar op school had ze last van haar achternaam, maakte ze moeilijk contact met andere kinderen en kon ze niet goed meekomen. Heather was introvert en werd gepest met haar Amerikaanse accent. Ze had niets met de privéschool waar ze in Noord-Londen naartoe moest. Het liefst was ze op zichzelf en hield ze zich bezig met het verzorgen van dieren. In haar veel jongere broer James (1977) zouden dezelfde karaktertrekken terugkomen, anders dan bij de kordate en efficiënte Mary (fotografe, kookboekenschrijfster en beheerder van het McCartney-fotoarchief) en de extraverte en ambitieuze Stella (modeontwerpster en directeur van haar wereldwijde imperium).

vlnr: Stella, James, Paul, Linda, Mary (voorgrond) en Heather

Het leven zou nog heel wat voor Heather McCartney in petto hebben. Het werd geen gemakkelijke, maar wel een bijzondere en creatieve reis, kan ik alvast verklappen. Graag neem ik jullie volgende week verder mee in de voetsporen van Heather McCartney!

Let Em In: Paul McCartney en zijn gezin op bezoek in Deventer Boekenstad

Vaak heb ik me afgevraagd of The Beatles wel eens in Deventer, mijn geboorte- en woonplaats, zijn geweest. Best een grappige gedachte toch? Natuurlijk is het bekend dat drie van de vier Beatles in juni 1964 in Nederland arriveerden. Ringo Starr was ziek en werd vervangen door Jimmy Nichol. We kennen allemaal de zwartwit-beelden van John, Paul, George en...Jimmy in een rondvaartboot, varend over de Amsterdamse grachten. Gekte langs de kant, mensen die in het water sprongen, chaos in een land dat in veel opzichten nog de 'look and feel' van de jaren '50 had. We kennen de beelden van het tv-interview met The Beatles en het optreden in Blokker. Programmamaker en Beatlesfan Jan Cees ter Brugge schreef trouwens een erg leuk en goed boek over die doldwaze dagen in juni 1964.

Deventer als tussenstation?

Maar ja. Amsterdam is geen Deventer. Mijn vraag bleef hangen: waren The Beatles ooit in de stad van de koeken en de boeken, de stad waar ik ter wereld kwam? Al fantaserend, kwam de gedachte bij me op dat de band begin jaren '60, ver voor de grote doorbraak, diverse malen voor optredens van Liverpool op en neer reisde naar Hamburg. De eerste keer reden de jongens met hun bestelbus via Arnhem en Oosterbeek naar Duitsland. Ik blogde er laatst over. In het boek Tune In van Beatles-historicus Mark Lewishon, las ik dat sommige leden van de groep in die Hamburg-periode ook incidenteel terugreisden via het spoor. De trein. Welke route zou je nemen, wanneer je van Hamburg naar Hoek van Holland moet? Zou je dan over Deventer reizen? Het is een interessante gedachte dat er wel eens een Beatle met de trein de Deventer spoorbrug moet zijn overgestoken. Genietend van de mooie skyline van de stad, zittend op zijn versterker, op het balkon. Zou het....?

De Deventer skyline anno nu

Ken je die foto's van Paul McCartney in Deventer?

Ik deelde mijn gedachten een paar maanden geleden met Jan Cees ter Brugge en viel bijna van mijn stoel van verbazing toen ik zijn antwoordmail ontving. Of ik de foto's kende van Paul McCartneys bezoek aan Deventer? Ik knipperde verbaasd met mijn ogen en herlas zijn vraag. Paul McCartney in Deventer? Dus toch! Het voelde bijna alsof er een goedbewaard geheim met me gedeeld werd. Nog nooit had iemand me hierop geattendeerd. Maar het was toch echt zo. Paul McCartney was ooit een paar uur in mijn geboortestad. En dat terwijl ik, bijna tien maanden oud, waarschijnlijk lekker lag te slapen in mijn wieg. Een kilometer of drie verderop. In geen van de boeken die ik las over The Beatles, in geen enkele documentaire die ik zag, was ik ooit gewezen op deze kleine maar fijne gebeurtenis. Een prachtig verhaal, dat ik de afgelopen maanden bijna niet voor me kon houden, maar dat ik uitgerekend deze week ga vertellen. Omdat de gebeurtenissen precies veertig jaar geleden plaatsvonden. Mooier kan het niet.

Jan Cees ter Brugge verklapte mij het verhaal van Paul McCartney in Deventer

Zouden de betrokkenen nog in leven zijn?

Jan Cees stuurde me een aantal artikelen uit het Deventer Dagblad en een publicatie van de Beatlesfanclub om het verhaal te illustreren. Gelukkig hebben we de foto's nog, zou je in zo'n geval zeggen! Hij spoorde me aan contact te zoeken met de mensen die destijds betrokken waren geweest bij dat bezoek. Dat laatste vond ik te moeilijk om te doen. Ik voelde me er wat onzeker over. Veertig jaar geleden. Zouden deze mensen nog in leven zijn? Zouden ze, hoogbejaard, zitten te wachten op een telefoontje van een nieuwsgierig persoon? Ik liet het erbij, maar vind het wel heel leuk wat meer te vertellen over de dag waarop Paul McCartney in mijn geboortestad rondliep. En wie weet melden zich, door dit blogje, nog mensen die dit van dichtbij hebben meegemaakt.

Het Senzora-pand aan de Sluisstraat in Deventer, 
de plek waar het allemaal gebeurde.

Rechtstreeks van Schiphol naar Deventer

Op donderdag 19 augustus 1976 landde er een privévliegtuig op Schiphol. Aan boord waren Paul en Linda McCartney met hun dochters Heather, Mary en Stella (die we tegenwoordig kennen als één van 's werelds beroemdste modeontwerpers). Zoon James was nog niet geboren. Chauffeur en bodyguard Jan Slagt, die wel vaker in Nederland voor de McCartneys werkte, haalde hen van het vliegveld en reed het gezin rechtstreeks naar Deventer. Paul en Linda kwamen van hun boerderij in Schotland. Daar waren ze aan het bijkomen van de grote Wings over America-tournee die net was afgerond. Het stel was druk met diverse projecten, waaronder een boek met foto's van de hand van Linda, dat Linda's Pictures moest gaan heten. En....hoe kon het eigenlijk ook anders....dat boek werd gemaakt in Deventer Boekenstad! 

Paul in Deventer, met de kleine Stella aan zijn hand.
Rechts van hem: Linda met Mary. Achter hen loopt Heather (in het wit).

Paul McCartney wandelde door de Raambuurt

Drukkerij De Lange/Van Leer, één van de vele plaatselijke drukkerijen die voortkomen uit de lange drukkersgeschiedenis van de stad Deventer, had via haar Engelse verkoopafdeling, de opdracht voor het fotoboek weten te bemachtigen. In augustus 1976 waren de voorbereidingen van het overzichtswerk, met Linda's foto's, inmiddels vergevorderd. Zo ver dat de familie McCartney de proefdrukken in Deventer kon komen bekijken. Aan de Sluisstraat in de Deventer Raambuurt werden de McCartneys om kwart voor vijf 's middags opgewacht door een handjevol fans. Er was niet eens sprake van totale gekte bij het pand dat we in de stad nu als het Senzora-gebouw kennen. In Deventer waren net de opnames afgerond van de internationale bioscoopkraker A Bridge Too Far. De inwoners van de stad aan de IJssel waren de afgelopen maanden gewend geraakt aan bezoek van beroemdheden als Sean Connery, Michael Caine en Robert Redford. Evengoed had Paul McCartney het volgens het Deventer Dagblad druk met het uitdelen van handtekeningen.

Tijdens het bekijken van de proefdrukken dringen zich 
 heel wat mensen naar voren om het gezin uitleg te geven!

Ongedwongen sfeer

Na een korte ontvangst door directeur C.J. Boreel op het kantoor van de drukkerij, waarbij het gezin een aantal mooie boeken over Rembrandt en Van Gogh cadeau kreeg, mochten Paul, Linda en de kinderen een kijkje nemen in de werkplaats. Daar lagen de pagina's van de proefdruk van Linda's Pictures voor hen uitgestald. Het Deventer Dagblad schreef: 'In een ongedwongen sfeer wandelde het echtpaar door de drukkerij en bewonderde de manier waarop de medewerkers van De Lange/Van Leer het fotoboek van Linda drukten.' Het boek zou enkele maanden later, in oktober 1976, in een oplage van 25.000 exemplaren op de markt komen.

De familie McCartney na het verlaten van de drukkerij, op weg naar
de auto. Vermoedelijk op de Raambrug, naar het Pothoofd.

Een nachtje in Amsterdam in het huis van Ringo Starr

Na het bezoek aan de Deventer drukkerij, reed Jan Slagt de McCartneys naar Amsterdam. Volgens de chauffeur vertelde Linda enthousiast over de familieboerderij in Schotland. Ook werd er naar (toen nog) Hilversum 3 geluisterd, waar nota bene een programma werd uitgezonden over de traumatische ervaringen van The Beatles in Manila, tijdens hun laatste tournee in 1966. Op dat moment precies 10 jaar geleden. Paul sprak er in de auto over met oudste dochter Heather. In Amsterdam mocht Slagter het gezin afzetten bij een pand dat ofwel van Ringo Starr ofwel van een goede vriend van de drummer was. Ringo schijnt daar zelf wat geheimzinnig over te hebben gedaan, al weten intimi dat hij jaren in het bezit was van een Amsterdams grachtenpand. Paul had Ringo gevraagd of hij er met zijn gezin een nachtje mocht logeren. Ringo was akkoord en had de sleutels al in Schotland afgegeven. Slagter vertelde dat hij nog met het gezin op stap ging om wat boodschappen te doen. Er werd wat fruit en groente gekocht en het Engelse gezelschap kon rekenen op veel verbaasde blikken (zijn ze het, of zijn ze het niet?). Zowel 's avonds als de volgende ochtend werd Amsterdam uitgebreid bekeken. Jan Slagt leverde Paul, Linda en dochters tegen half twee 's middags weer af op Schiphol, vanwaar ze via Londen terugvlogen naar de boerderij in Schotland.

De McCartney-familie in 1976 in Schotland

Jan Cees liep Paul McCartney nét mis 

Mijn enorme dank gaat uit naar Jan Cees ter Brugge, die me bijpraatte over dit mooie verhaal. Misschien lukt het ooit nog enkele direct betrokkenen te spreken. Jan Cees en ik hebben trouwens een bijzondere connectie. Deventer is de plek waar we beiden geboren werden. Sterker nog, we hebben maar één straat van elkaar vandaan gewoond, al was dat in verschillende periodes. Ik was natuurlijk benieuwd of Jan Cees zélf nog wat meegekregen had van het bezoek van Paul McCartney aan Deventer. Eigenlijk had ik wel verwacht dat hij hem aan de Sluisstraat had staan opwachten. Nee, vertelde Jan Cees. Hij had Deventer zelf een maand daarvoor verlaten, om in Amsterdam te gaan studeren....zul je net zien.

Naschrift!
Deze blog kreeg op twee manieren een heel leuk staartje! Rudi Hofman van De Stentor nam contact met me op. Dat leverde een artikel op in de krant van 19 augustus 2016. Precies 40 jaar na dato.

En dat artikel leverde weer een mailtje op van Deventenaar Bert Dijkman, die sinds jonge leeftijd verknocht is aan The Beatles. Hij was erbij en schreef me: 'Ik was dertien en al groot fan. Stond bij de ingang, maar heb er geen klap van kunnen zien. Stukje rug, plukje haar. De fotograaf vond dat sneu en stuurde me later de foto's. Voor zover ik me kan herinneren was het een bliksembezoek, in en uit en wegwezen. Ze zijn zeker Deventer niet meer in geweest.' Ik mocht van Bert de foto's plaatsen die fotograaf Martin Hollering die middag schoot. Een geweldige aanvulling op het verhaal. Bert, bedankt!

Foto: Martin Hollering

Foto: Martin Hollering

Foto: Martin Hollering

Foto: Martin Hollering

Foto: Martin Hollering