Waarom de nieuwe documentaire van May Pang over John Lennons Lost Weekend beslist de moeite waard is

Lieve lezers, de zomer van 2023 zit er weer (bijna) op en ik hoop dat jullie er van genoten hebben. Zelf had ik nog geen vakantie, maar werkte ik onder andere met ons team aan een nieuw seizoen van de podcastserie De Laatste Dagen Van... Wie onze 'feed' op Spotify volgt, heeft in de teaser kunnen horen welke artiest we dit jaar centraal zetten. Maar hier op BeatlesTalk is het natuurlijk Beatles wat de klok slaat. Vorige week startte Fab4Cast weer met de eerste aflevering en, traditiegetrouw, volgt een week daarna mijn blog. Dus is het tijd voor een nieuw seizoen met verse verhalen. Over het verleden én het heden, want ook nu nog gebeurt er zoveel op Beatlesgebied... Neem bijvoorbeeld de documentaire die May Pang dit jaar uitbracht: The Lost Weekend - A Love Story.

Steeds grotere rol
Dit jaar is het namelijk vijftig jaar geleden dat John Lennon en May Pang begonnen aan hun achttien maanden durende avontuur dat later als The Lost Weekend de boeken in zou gaan. Een liefdesrelatie die door Yoko Ono geregisseerd en gemanipuleerd werd, een waanzinnig verhaal en een heel bijzonder stukje Beatlesgeschiedenis. Zelf vind ik dat May Pang nog steeds onvoldoende serieus wordt genomen in de rol die zij in de laatste zeven jaar van het leven van John Lennon speelde. Ze kwam trouwens al in 1969 in contact met John en Yoko, toen ze vanuit Apple voor Allen Klein werkte. Niet veel later werd ze John en Yoko's persoonlijke assistent. May maakte de verhuizing van de Lennons naar New York mee, ondersteunde hen bij film- en muziekprojecten en kreeg door Yoko een steeds grotere rol in het leven van John toebedeeld. Eentje waar ze zelf overigens niet om vroeg. En juist dat maakt haar verhaal zo interessant, vind ik.

Een minderheid onder de minderheden
In de documentaire belicht May (1950) haar eigen jeugd, als kind van eerste generatie Chinese immigranten in New York. Ze groeide op in Spanish Harlem, maar was als kind van Chinese ouders een minderheid onder de Latijns-Amerikaanse en zwarte minderheden. Haar atheïstische vader en boeddhistische moeder stuurden haar naar een katholieke school, die gerund werd door nonnen. Als tiener zag ze hoe leeftijdgenoten zich onderdompelden in latino- en soulmuziek. Zelf raakte ze verslingerd aan Rock 'n' Roll en The Beatles. Op 19-jarige leeftijd meldde ze zich bij het Apple-kantoor in New York en kreeg ze een baan als secretaresse. Beatlesmanager Allen Klein koppelde haar aan John en Yoko. Dat gegeven zou haar leven voor altijd veranderen.

Warme woorden
Nadat ze de Lennons zowel in Londen (Tittenhurst) en New York al enige tijd geassisteerd had, wordt ze op een goede dag door Yoko aan John gekoppeld, met de opdracht om met hem uit te gaan en zijn metgezellin te worden. Een verbijsterde May stemde uiteindelijk in en ervoer hoe John haar het hof maakte. Het markeerde de start van een achttien maanden durende periode waarin de twee een relatie hadden. Terwijl ze afwisselend in New York en Los Angeles woonden, trok Yoko op afstand aan de touwtjes. De documentaire, verteld door May zelf, laat minutieus zien hoe de dynamiek tussen John, Yoko en haarzelf zich ontwikkelde. Net als de bijzondere, levenslange band die May opbouwde met Cynthia en Julian: Johns eerste vrouw en eerste zoon. Julian is dan ook te zien in de film, samen met May. Hij spreekt warme woorden over de vrouw die zijn vader tot een ander mens maakte. Onder Mays hoede werd John een opener, socialer en relaxter mens. Iemand die minder geïsoleerd in het leven stond dan in zijn eerste jaren met Yoko.

May, Julian en John

Snelle montage, mooie vormgeving

Voegt de docu iets toe dat May Pang al in eerdere boeken en interviews deelde? Mijn antwoord daarop is een volmondig ja. De ruim anderhalf uur durende film vertelt namelijk op een frisse, eigentijdse manier het liefdesverhaal van May en John, maar laat ook zeer nauwkeurig zien wat er tussen 1973 en 1975 gebeurde in Johns leven. Het grote pluspunt is de snelle montage, de mooie grafische vormgeving en de ongelofelijke hoeveelheid film-, foto- en audiomateriaal die rond The Lost Weekend zijn verzameld. Nog nooit zag ik deze periode zo goed in beeld gebracht.

Sterke vrouwen
Daarmee voegt de documentaire echt iets toe aan de Beatlesbibliotheek met verhalen. Ook maakt de film duidelijk dat John vooral op sterke vrouwen leunde in zijn leven en dat hij May aanvankelijk keihard liet vallen toen hij van Yoko in februari 1975 toestemming kreeg om terug te keren naar The Dakota. Toch weten weinig mensen dat John en May altijd contact hielden, elkaar van tijd tot tijd zagen en ook intiem bleven. Hun laatste telefoongesprek dateert van 25 mei 1980, toen John May vanuit Zuid-Afrika belde om te vragen wanneer ze elkaar weer konden zien. Daarna bleef het stil en moest May in december 1980 uit het nieuws vernemen dat er nooit een volgende ontmoeting zou komen. De documentaire heeft tot nu toe gedraaid op een aantal filmfestivals. In Amerika verschijnt hij op 13 oktober op dvd. Wie weet komt hij daarna breder beschikbaar via streamingsdiensten. Als je de kans krijgt, ga hem zien.

Luister naar de verhalen over John Lennons Lost Weekend die in deel 1 en deel 2 door Fab4Cast in kaart zijn gebracht. Je hoort Wibo, Jan Cees en Michiel daarbij ook in gesprek met May Pang.

John Lennons route van Primal Scream Therapy naar zijn goudeerlijke Plastic Ono Band-album

Uithuilen en opnieuw beginnen. Zo laat zich het jaar 1970 misschien wel het meest treffend omschrijven voor John Lennon en Yoko Ono. Aan het begin van een nieuw decennium had Lennon niet alleen The Beatles voorgoed achter zich gelaten. Hij besloot ook de trauma's uit zijn problematische jeugd onder ogen te komen. Toen hij op 24 september 1970, na een lang verblijf in de Verenigde Staten, met Yoko weer op Heathrow Airport landde, was hij klaar voor de opnames van het album John Lennon/Plastic Ono Band. Ruim dertien kilo zwaarder, maar ongetwijfeld met minder gewicht op zijn schouders.

Eerlijk en rauw
Deze week verschijnt de jubileum-editie van dat eerlijke en rauwe Plastic Ono Band-album, waarvoor John en Yoko twee dagen na hun terugkeer in Engeland al de EMI-studio's aan Abbey Road in gingen. In klein comité, met slechts Ringo Starr op drums, Klaus Voormann op bas en incidentele (maar mooie) pianobijdragen van Billy Preston en producer Phil Spector. Een kleine band, een nieuw begin, een schone lei. Volgens velen zelfs het mooiste solo-album dat Lennon maakte.

Een boek bij de post
In april van dat jaar, zo'n beetje toen The Beatles publiekelijk uit elkaar gingen, vond John een boek bij de post die Apple dagelijks doorstuurde naar zijn nieuwe woning op Tittenhurst Park (Ascot, Engeland). Het was een proefdruk van The Primal Scream van de Amerikaanse therapeut Arthur Janov (1924-2017). Die had zijn uitgever gevraagd of het mogelijk was John Lennon te benaderen voor een quote voor op de flaptekst. Was dat alleen omdat Lennon simpelweg één van de beroemdste mensen ter wereld was, of had Janov nog een ander plan?

Geobsedeerd
Lennon, een fervent lezer, sloeg het boek nieuwsgierig open, raakte er door geobsedeerd. In het ruim 400 pagina's tellende werk van Janov las hij over het wegstoppen van jeugdtrauma's en de weg naar verlossing: het uitschreeuwen van oude pijn als vorm van bevrijding. Dat raakte een snaar bij de man die als kleuter en tiener heel wat uitdagingen op zijn pad had gevonden, waarvan hij de gevolgen nog altijd met zich meedroeg. John liet Yoko naar Californië bellen. Hij wilde deze Arthur Janov spreken. Zo geschiedde. Na een paar telefoongesprekken was Lennon om: hij wilde Janov's Primal Scream Therapy persoonlijk ondergaan. 

Elke dag van Londen naar Tittenhurst
Al snel diende zich een probleem aan. Het was voor John, vanwege zijn arrestatie voor drugsbezit, niet eenvoudig om zomaar voor een langer verblijf naar de Verenigde Staten af te reizen. En dus kwam Arthur Janov voor zo'n hoog geprofileerde cliënt naar Londen. Hij nam zijn vrouw, ook psychoterapeut, en kinderen mee. De familie Janov installeerde zich in het Park Lane Hotel en werd iedere dag naar Tittenhurst Park gereden, waar Arthur zijn sessies met John en Yoko kon houden. Dat gebeurde in de ruimte waar Lennon later de studio bij zijn huis liet bouwen. In die eerste therapie-periode stelde Janov voor dat John het contact met zijn ex-vrouw Cynthia herstelde. Het was belangrijk dat hij daarbij ook hun zoon Julian zou bezoeken. John stemde in, maar terwijl hij onderweg was, belde Yoko de huishoudster van Cynthia. Haar boodschap? John moest direct terug naar huis komen, want anders zou Yoko zelfmoord plegen. 

Medische gronden
Janov's Primal Scream Therapy bleek naadloos aan te sluiten op de behoefte die John en Yoko voelden om hun jeugdtrauma's rond verlies en afwijzing er uit te schreeuwen. Lennon, totaal begeesterd door dit nieuwe project in zijn leven, gaf bevriend journalist Ray Connolly ook een exemplaar van Janov's boek. Maar ja, een complexe jeugd, schreeuw je er niet zomaar even uit. Er bleek meer therapie nodig. Via een juridische constructie, op medische gronden, lukte het John een tijdelijk visum te krijgen om de therapie in de Verenigde Staten te vervolgen.

Tranen in de bioscoop
Zodoende zetten John en Yoko hun therapie in Los Angeles voort. Op 29 april namen ze hun intrek in een gehuurde accommodatie in Bel Air. Dagelijks meldde het stel zich in de Primal Institute Clinic van Janov. Naarmate de weken verstreken, spoorde de psychotherapeut John opnieuw aan om een deel van zijn verleden te verwerken. Op 8 juni draaide de Beatlesfilm Let It Be in een bioscoop in San Francisco. Jann Wenner van Rolling Stone Magazine en diens vrouw vergezelden John en Yoko naar de middagvoorstelling. Wenner zou daar later over vertellen dat John naast hem bij de filmbeelden zat te huilen. Blijkbaar was er nog het nodige af te sluiten. Enkele dagen later, op 11 juni, kondigden John en Yoko aan dat ze plannen hadden in New York te gaan wonen.

I don't believe in....Janov
Ondertussen nam Johns enthousiasme voor Janov af. Van zijn therapeut moest hij met Yoko ook deelnemen aan groepsessies en daarbij toestaan dat deze gefilmd zouden worden. Ik kan me die aarzeling, danwel weigering, van Lennon levendig voorstellen. Los van het privacy-aspect, maakte dit voorstel hem als wereldberoemd persoon extra kwetsbaar. En zo brokkelde het beeld dat John van Janov had naar verloop van tijd af. Net zoals dat gebeurde bij andere goeroes als (Magic) Alex Mardas en Maharishi Mahesh Yogi. In het nummer God zou John op zijn Plastic Ono Band-album met een groot aantal goden en profeten afrekenen. In juli begon John overigens demo's op te nemen. Van God en een aantal andere nummers voor zijn aanstaande album.

September/oktober 1970,
tijdens de sessies, met Ringo

Voor het eerst gezamenlijk naar New York
Terwijl de zomer van 1970 vorderde en Johns ex-vrouw Cynthia op 1 augustus in Londen hertrouwde met de Italiaanse hotelier Roberto Bassanini, begonnen John en Yoko langzaam maar zeker te denken aan hun tijdelijke terugkeer naar Engeland. Uiteindelijk kwam die er in september, waarna de sessies voor het Plastic Ono Band-album begonnen en in een amper een maand hun beslag kregen. Aansluitend vertrokken de Lennons op 27 oktober voor het eerst gezamenlijk naar New York. Naast het werk aan een aantal filmprojecten, gaven ze daar op 8 december het legendarisch geworden interview aan Jann Wenner van Rolling Stone. Dat gebeurde in het appartement dat ze tijdelijk in Greenwich Village hadden betrokken. 

Jann Wenner

Confessional songwriting
Terwijl de Lennons nog in New York zaten, verscheen op 11 december 1970 de nieuwe plaat: John Lennon/Plastic Ono Band. Overigens samen met het spiegel-album Yoko Ono/Plastic Ono Band, dat grotendeels tijdens dezelfde sessies tot stand was gekomen. Misschien was 'Plastic Ono Band' John Lennons ultieme meesterwerk als confessional songwriter. Met zijn teksten liet Lennon niets aan de verbeelding over. De plaat laat zich luisteren als een dagboek van iemand die, fluisterend en schreeuwend, met zichzelf en zijn verleden in het reine probeerde te komen. Daags voor kerst verlieten de Lennons New York, voor een tijdelijke terugkeer naar Engeland, om verdere problemen rond hun visa te voorkomen. Daarmee sloten ze een jaar vol zelfonderzoek af. Een jaar dat resulteerde in één van de meest indrukwekkende albums die Lennon ooit maakte.

Moois nieuws! En: hoe John Lennon dit najaar herdacht wordt (ook door zijn zoons en Paul McCartney)

We naderen twee bijzondere data op de kalender. Op 9 oktober aanstaande vieren we Lennons 80ste geboortedag. Daarna volgt de altijd beladen datum van 8 december. Dit jaar is het 40 jaar geleden dat John in New York vermoord werd. Twee gedenkwaardige dagen binnen twee maanden: het zal je niet verbazen dat John dit najaar weer volop in de belangstelling staat, al is hij voor ons natuurlijk nooit ver weg. Wat is er allemaal gaande? En wat staat er voor moois op stapel in samenwerking met Fab4Cast?

John Lennon 1980: The Last Days In The Life

Kenneth Womack staat bekend als één van de betere auteurs van Beatlesboeken. Hoewel Mark Lewisohn wereldwijd als meest gerenommeerde Beatlesonderzoeker en -schrijver gezien wordt, kunnen we Womack ook tot de eredivisie rekenen, samen met auteurs als Peter Doggett ("You Never Give Me Your Money"- 2009), Ian MacDonald ("Revolution In The Head"- 1995) en Andy Babiuk ("Beatles Gear" - 2015). Zo zijn er ongetwijfeld nog een paar namen die tekenden voor de betere boeken die over The Beatles verschenen. Kenneth Womack is als Professor of English and Popular Music verbonden aan Monmouth University in New Jersey en schreef al een aanzienlijk aantal boeken over Beatles-gerelateerde onderwerpen, waaronder het vorig jaar verschenen "Solid State: The Story of Abbey Road and The End of The Beatles". Interessant leesvoer, vond ik. Met het oog op John Lennons 80ste geboortedag en 40ste sterfdag, publiceerde Womack vorige maand het boek "John Lennon 1980: The Last Days In The Life. Gedetailleerd omschrijft de auteur Lennons laatste levensjaar. 1980 was voor John het jaar waarin hij tijdens een zeilreis bijna verongelukte in de Bermuda Driehoek, maar ook aan de lopende band nieuwe nummers schreef, die op zijn laatste albums Double Fantasy en Milk & Honey terecht kwamen. Er stond zelfs een wereldtournee en een familiereünie in Engeland op stapel. Fab4Cast-maatje Wibo Dijksma vertelde me dat hij Womacks boek met bijzonder veel interesse heeft gelezen. Zelf heb ik het besteld bij onze Deventer boekhandel Praamstra en kijk ik er naar uit het boek te lezen. Wie is er nog meer in bezig of heeft het op zijn lijstje staan?

Sean Lennon maakt een radioserie over zijn vader

De BBC kwam met groot nieuws. Ik moet zeggen dat ik ook wel even met mijn oren stond te klapperen, toen ik hoorde wat de Britse omroep voor elkaar had weten te krijgen. Ter ere van de 80ste geboortedag van zijn vader verzorgt Sean Lennon voor BBC Radio 2 een interviewserie. Daarin gaat hij achtereenvolgens in gesprek met zijn oudere broer Julian Lennon, met Paul McCartney en met zijn peetvader Elton John. In het drieluik staan de mannen stil bij hun relatie met John Lennon. Zeker het gesprek dat beide zoons gaan voeren, bezorgt me vooraf al kippenvel. Beiden hadden ze een zeer verschillende band met hun vader. Ze moesten dealen met hun bijzondere herinneringen, maar ook met het verlies, teleurstellingen, de druk van de wereld op hun schouders en hun bijzondere afkomst. Dat zou wel eens heel interessant kunnen worden. Van het gesprek dat Sean met Paul McCartney gaat voeren, betwijfel ik of we nieuwe en verrassende dingen gaan horen. Hogere verwachtingen heb ik van de dialoog met Elton John, die in de jaren '70 een dierbare vriendschap met Lennon ontwikkelde. We gaan het horen! De BBC zendt de gesprekken dit weekend, op 3 en 4 oktober uit. Daarna blijven ze nog een aantal weken beschikbaar als podcast. Ik kijk er enorm naar uit.

Verjaardagsconcert Dear John

Op 9 oktober treden artiesten als Peter Gabriel, KT Tunstall, Faithless en oud-leden van 10CC en Dire Straits op ter ere van de 80ste geboortedag van John Lennon. De virtuele show wordt vanuit het Hardrock Café in Londen uitgezonden met een livestream via YouTube (vanaf 21.00 uur Nederlandse tijd). Over het algemeen heb ik het nooit zo op dit soort herdenkingsconcerten. Het is prachtig dat een artiest geëerd wordt, maar vaak zijn de shows een bonte verzameling bekende en minder bekende muzikanten en is er nauwelijks lijn te ontdekken in zo'n avond. De kwaliteit van de vertolkingen (uiteraard meestal covers) laat ook regelmatig te wensen over. In mijn beleving is het 't altijd nét niet. Ik krijg er ook vaak een beetje de kriebels van. Wat dat betreft vormde The Concert For George, destijds georganiseerd en strak gemodereerd door Eric Clapton, een positieve uitzondering op de regel. Misschien omdat het een avond met de échte muziekvrienden van George Harrison was en Clapton het als zijn persoonlijke missie zag om er met de gelegenheidsband een kwalitatief hoogstandje van te maken. Laten we hopen dat dit Lennon-concert een volwaardig eerbetoon zal worden. De opbrengst van deze avond gaat overigens naar de Britse tak van War Child. Dat is dan weer sympathiek.

John & Yoko Plastic Ono Band

Het boek "John & Yoko Plastic Ono Band" ligt rond 30 oktober (mijn verjaardag!) in de schappen. De lijvige publicatie, officieel samengesteld onder regie van het Lennon/Ono-kamp, brengt de totstandkoming van het gelijknamige album in beeld. Met foto's, aantekeningen en verhalen van mensen die betrokken waren bij het maken van de plaat en de singles uit die periode. Denk daarbij aan Ringo Starr, Klaus Voormann, Eric Clapton en ook aan Arthur Janov, die John Lennon leerde schreeuwen. Het boek vormt de prequel op het lijvige coffee table book "Imagine John Yoko" (2018) dat ik vorig jaar kocht. Als het net zo mooi wordt als die publicatie, zit ik heel wat avonden te bladeren dit najaar. Maar te veel tijd mag ik er ook niet aan besteden, want.....:

Podcast 'De Laatste Dagen van John Lennon'

Er is heel mooi nieuws. Samen met Wibo Dijksma, Jan Cees ter Brugge en Michiel Tjepkema van Fab4Cast ben ik betrokken bij de voorbereiding van een zesdelige podcastserie voor NPO Radio 5: "De Laatste Dagen van John Lennon". Zoals het er nu naar uitziet, wordt de hele serie op 1 december gelanceerd. Een enorm mooie, eervolle maar ook intensieve klus, waar achter de schermen al hard aan gewerkt wordt. Maar wat ben ik vereerd. Stay tuned!

Angel in Disguise: hoe Paul McCartney en Ringo Starr op afstand samen een nog onuitgebracht nummer schreven

In deze coronaweken zie ik dat muzikanten volop online samenwerken aan muzikale projecten. Er flitsen heel wat creatieve filmpjes voorbij, waarop ieder vanuit zijn eigen huiskamer bijdraagt aan het samen spelen van een nummer. Wie had zoiets een paar maanden geleden kunnen bedenken?

George Harrison en Julian Lennon

Natuurlijk is het 'op afstand' muzikaal samenwerken ook weer niet nieuw. Zeker niet in Beatlesland. Zo namen Paul McCartney en Stevie Wonder begin jaren '80 hun Ebony and Ivory-video vanuit Engeland en de Verenigde Staten op. Een handige video-editor zorgde ervoor dat Paul en Stevie toch aan één piano zaten te zingen. In die tijd vergde dat meer technische inventiviteit dan tegenwoordig. 

Meespelen op elkaars demo's of platen kwam ook al regelmatig voor in het pre-internettijdperk. Je kon immers tapes heen en weer sturen. In 1991 stuurde Julian een brief met tape naar George Harrison, met het verzoek of George een gitaarsolo wilde inspelen op het nummer Saltwater. George nam een aantal passages op en stuurde de tape terug. Uiteindelijk horen we hem niet op de single spelen, maar nam Julian wel onderdelen uit Georges solo over. Ook alweer een staaltje lange afstands-muziekmaken tussen 'leden' van de grote Beatlesfamilie. Zo zijn er nog wel wat meer voorbeelden te noemen. [video]

De eerste en enige McCartney-Starr compositie?

Twee weken geleden verscheen het bericht dat er een cassette op is gedoken, met een demo van Paul McCartney, bedoeld voor Ringo Starr. De opname stamt waarschijnlijk uit 1991 en was bedoeld voor Ringo's album Time Takes Time, dat destijds in de maak was. Pauls pakketje ging per post naar Ringo, die het nummer aanvankelijk wel zag zitten. Tenminste, dat concludeer ik maar, want Ringo besloot zelf een extra couplet aan Angel in Disguise toe te voegen en het nummer officieel op te nemen. Dat deed hij op 9 september 1991 in de Conway Studios in Los Angeles. Wat was het grappig om te lezen dat Peter Asher (de broer van Jane) het nummer voor Ringo produceerde. Opmerkelijk genoeg haalde deze eerste en enige McCartney-Starr compositie uiteindelijk het album niet, maar werd de voorkeur gegeven aan het nummer What Goes Around, geschreven door Rick Suchow. In een Engelstalige Beatlesblog las ik dat Ringo destijds in het blad Beatlefan (1992) nuchter uitlegde waarom hij niet automatisch voor een McCartney-Starr compositie koos: 

 You see, they expected that because it's McCartney and Starr, anyone in their right mind would put that on. It just didn't fit the space we needed on the album... this is my best shot, in my opinion, of my album.

De demo van Paul voor Ringo

Geschikte kandidaat

Daarmee gaf Ringo de voorkeur aan een wat meer mainstream popnummer, dan het rap-achtige riedeltje dat Paul voor hem componeerde. Nadat Ringo had besloten Angel in Disguise niet te gebruiken, kwam de tape in het bezit van Tony Prince, die als DJ voor Radio Luxembourg werkte. Via Alan Crowder van Pauls productiemaatschappij MPL kreeg Prince in mei 1992 de vraag op zoek te gaan naar een geschikte kandidaat die Angel in Disguise alsnog kon opnemen. Op de cassette bleek overigens, naast Ringo's uitgebreidere versie van de track, ook nog een demo van Everyone Wins te staan, een nummer dat Starr wél zelf uitbracht. 

Handgeschreven arrangement

In het pakket zat ook een eenvoudig handgeschreven arrangement. Dat laatste detail vond ik interessant. Volgens mij beweerde McCartney altijd dat hij niet of nauwelijks noten kon lezen of schrijven. Of dat helemaal waar is, weten we niet. Paul kreeg als kind wel pianolessen. Ook zal hij vaak hebben meegekeken met arrangeurs als George Martin en Carl Davis. Laatstgenoemde hielp hem in 1991 bij het schrijven en arrangeren van het Liverpool Oratorio. Paul is er muzikaal en slim genoeg voor om er iets van te hebben geleerd, lijkt me. Bij nadere bestudering van het arrangement, denk ik echter dat we hier niet Pauls handschrift zien. Waarschijnlijk is het arrangement pas in opdracht gemaakt op het moment dat de tape aan Prince aangeboden werd. 

Naar de veiling

Of de Britse DJ destijds een serieuze poging deed de McCartney-Starr compositie uit te venten, weten we niet. In ieder geval hield hij de cassette en bijbehorende documenten voor zijn eigen collectie. Nu vindt het pakketje zijn weg naar de veiling en daarmee naar de pers. Wie weet vond de inmiddels 76-jarige Prince dat het tijd was zijn archief op te ruimen of te gelde te maken. Het is trouwens niet de eerste keer dat Prince items uit zijn collectie laat veilen. Al eerder deed hij afstand van een (later) door Paul McCartney gesigneerde promotional copy van de single van Love Me Do, die destijds naar Radio Luxembourg was gestuurd. De DJ is een goede bekende van Paul. Zo was hij tien jaar lang betrokken bij McCartneys themaweken rond Buddy Holly.

McCartney en Prince

Te lastig voor Ringo?

Onlangs verscheen er een kort filmpje op YouTube, waarin de te veilen documenten getoond worden. Toch leuk. We zien de tape in het cassettedeck geschoven worden en horen een kort fragment van de McCartney-demo. Paul zingt, begeleidt zichzelf op toetsen en laat een drummachine meelopen. Wat opvalt is dat de drukke melodie niet eenvoudig te reproduceren is. Er zitten veel wendingen in en hij lijkt in geen enkel opzicht op de eenvoudigere melodieën die Ringo doorgaans zingt. Lennon en McCartney schreven met With A Little Help From My Friends in 1967 bewust een compacte en eenvoudige melodie, die zich in het bereik van vijf tonen bevond en die Ringo zonder al te veel gedoe kon inzingen. Angel in Disguise zou, op basis van deze versie, wel eens te lastig kunnen zijn geweest voor Ringo. Kijk en luister maar eens mee: [video]

Hoe zou Angel in Disguise ook geklonken kunnen hebben?

Ook verscheen er een nieuwe video op YouTube, waarop iemand in Argentinië met behulp van de bladmuziek het nummer op een McCartney-achtige manier probeert te zingen en spelen. Zouden Paul en Ringo hun Angel in Disguise uiteindelijk zo bedoeld hebben? Wanneer ik door de licht onzuivere zang heen luister, komt in [video] een McCartney-esque deuntje naar voren. Wat vinden jullie?

Het goede doel

De demo en bijbehorende documenten werden, net als een groot aantal andere items uit Princes archief, eerder deze week via Omega Auctions geveild. Het startbod was 5000 pond, de verwachte opbrengst tussen de 10.000 en 20.000 pond. Uiteindelijk bracht de tape 8000 pond op, las ik op Hemelvaartsdag. Ik begreep dat Prince zijn collectie al eerder veilde om zijn huidige online radiostation te kunnen blijven bekostigen. Een kwart van de opbrengst van Angel in Disguise is straks bestemd voor de National Health Service, ten behoeve van de bestrijding van COVID-19. Komt er toch nog iets goeds uit die McCartney-Starr-samenwerking. Als de koper zijn pas verworven demo dan ook nog met de wereld deelt, zijn we helemaal tevreden.

Double Fantasy: een bezoek aan de John & Yoko-expositie in het Museum of Liverpool

Het wordt altijd weer 9 oktober: de dag waarop John Lennon in 1940 ter wereld kwam, waarna hij in een kort leven van 40 jaar zijn stempel op diezelfde wereld drukte. Ook deze week gleden we weer langs die 9e oktober. 79 zou John geworden worden zijn, als.... Vorige week bezocht ik samen met het podcastteam van Fab4Cast de plek waar John en de andere Beatles werden geboren: Liverpool. We hadden een aantal mooie, interessante en bomvolle dagen. 'Een werkvakantie,' grapten we onderling. Van 's ochtends vroeg tot diep in de nacht doorkruisten we Liverpool, als een soort verhalenvangers. Over wat we allemaal precies deden, gaan jullie de komende weken en maanden van alles horen en lezen. Daarover verklap ik nog niet alles, maar in deze week die gekoppeld is aan Lennons geboortedatum, leek het me mooi en gepast om te schrijven over ons bezoek aan de expositie Double Fantasy in het Museum of Liverpool.

Hoog op het lijstje

Kijkend over het water van de Albert Dock kon ik in de verte het strakke witte museumgebouw in de zon zien liggen. Op de panorama-ramen las ik vanaf grote afstand de woorden 'Imagine Peace'. Het leverde een prachtig plaatje op, zo tussen de gerestaureerde pakhuizen in de haven. Die Albert Dock is sowieso een plaatje. Er is nog weinig dat bezoekers herinnert aan het ruige havengebied, de bomkraters en beschadigde panden die er waren toen John Lennon in oktober 1940 een paar kilometer verderop ter wereld kwam. 

Het witte gebouw van het Museum of Liverpool met de
woorden 'Imagine Peace', zichtbaar tussen de pakhuizen van de Albert Dock

De expositie is een enorm succes

Met de zon in ons gezicht wandelden we via Pier Head naar het Museum of Liverpool. De expositie, die er in mei 2018 door Yoko Ono en Sean Lennon geopend werd, trok zoveel bezoekers (afgelopen januari waren dat er al 300.000) dat hij inmiddels twee keer verlengd is. Double Fantasy stond ook hoog op ons lijstje en we waren blij dat we, nog net op tijd voor 3 november, konden genieten van het verhaal dat ons daar verteld werd. In een verklaring liet Yoko Ono, inmiddels 86 jaar oud, de afgelopen maanden weten hoe verheugd ze is dat de expositie zoveel waardering oogst: 

I am so happy that Double Fantasy is popular with visitors to the Museum of Liverpool, as I know John would be too. It means a lot to me that they are engaging with it emotionally, posting their tributes and wishes for peace.

Yoko en Sean bij de opening in mei 2018

Sereen wit

Double Fantasy focust zich op het kunstenaarschap en activisme van John en Yoko, de manier waarop zij elkaar in creatief opzicht aanvulden en de invloed die hun kunst en communicatie op de wereld had en heeft. Het Museum of Liverpool richtte de gehele eerste etage in met dat bijzondere verhaal van John en Yoko. In de enorme expositieruimte was alles sereen wit. Alle secties waren gemarkeerd met grote zwarte jaartallen op de wand. Zwart op wit, precies in de War Is Over-stijl die we van John en Yoko kennen. De tentoonstelling was chronologisch geordend. Langs de wanden kon je met de klok mee, rondlopen. In het midden van de ruimte stond een vitrine met daarin een bril van John en eentje van Yoko, die elkaar aankeken: een eenvoudige opstelling waarvan een enorme kracht uitging.

Jan Cees bij de brillen van John en Yoko

Breathe

Bij binnenkomst kregen we een visitekaartje uitgereikt waarop slechts het woord Breathe stond. Een teder gebaar, een uitnodiging om te ontspannen en je aandacht op de expositie te richten, om helemaal in het hier en nu te zijn. Staand op een kleine cirkel, konden we naar beelden kijken die fragmentarisch samenvatten waar John en Yoko vandaan kwamen, voordat hun paden elkaar kruisten: flitsen van een gebomdardeerd Engeland en Japan, flitsen van The Beatles die in Amerika een vliegtuigtrap afdalen. In fantastische geluidskwaliteit klonk overal om ons heen de instrumentale versie van Imagine. Dat was wel even een andere ervaring dan op je eigen geluidsinstallatie in je woonkamer.

De witte ladder uit de Indica Gallery

Na deze intense start, waarbij al je zintuigen werden opengezet, liepen we van sectie naar sectie. Indrukwekkend was de witte ladder, met daarnaast een hangend vergrootglas. Ineens stonden we naast de originele installatie die het begin van het artistieke contact tussen John en Yoko markeerde. In de Indica Gallery in Londen bezocht John in november 1966 Yoko's expositie, beklom hij de ladder en las hij door het vergrootglas het woordje YES op het plafond. Nog voor hij goed en wel samen met The Beatles aan de opnamen van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band begon, was daar ineens het contact met de vrouw die zijn zielsverwant zou worden.

Een kijkje in de ziel van John en Yoko

Met grote aandacht en interesse volgden we John en Yoko's tijdlijn, langs televisiebeelden, kleine kunstinstallaties en vitrines met persoonlijke bezittingen. We zagen Johns originele Mr Kite-poster: donker, broos en aangetast door de tand des tijds. We zagen John en Yoko's trouwkleding waarin ze in 1969 tijdens een flitsbezoek aan Gibraltar in het huwelijk traden, de gitaar waarop John Give Peace A Chance in de hotelkamer in Montréal opnam, handgeschreven songteksten van Instant Karma en vele andere nummers. Het voelde als een kijkje in de ziel van John en Yoko. In twee ingerichte mini-bioscopen daalde continu een selectie korte films die het stel maakte. Zittend aan een witte tafel met een nog witter schaakbord waanden Jan Cees, Wibo, Michiel en ik ons even John en Yoko in de film Imagine.

Michiel, Wibo en Jan Cees bij Mr. Kite

Het originele New York City-shirt

Via John en Yoko's verhuizing naar New York, hun activistische periode van begin jaren '70, belandden we in de sectie over Johns zogenaamde Lost Weekend, waar de handgeschreven songtekst van Whatever Gets You Through The Night the zien was. Ook het iconische witte New York City-shirt waarin John voor de lens van Bob Gruen poseerde was van zeer dichtbij in een vitrine te bekijken. De hereniging met Yoko en het hernieuwde gezinsgeluk, dat in oktober 1975 bezegeld werd met de geboorte van Sean, waren op filmopnamen uit het privéarchief te zien. De originele songteksten van Woman en Beautiful Boy hingen ernaast, veilig ingelijst uiteraard. Via de klanken van Johns Beautiful Boy, het nummer dat hij voor kleine Sean schreef, werden we naar The Last Walk geleid.

The Last Walk

In deze sectie konden we de volledige filmopname bekijken van de wandeling die John en Yoko nog op 26 november 1980 door Central Park maakten. We zagen het stel ontspannen genieten van de omgeving, rustig met elkaar converseren en af en toe stoppen om een fan van een handtekening te voorzien. Precies waar John als New Yorker zo van hield: geen Beatlemania, geen opdringerige mensen. Hij kon New Yorker zijn onder de New Yorkers. Bekijk een fragment van die beelden hieronder. Amper veertien dagen liep hij zijn noodlot tegemoet, terwijl hij op de late avond van 8 december voor zijn woning, even verderop werd doodgeschoten. In de expositie wordt deze dramatische gebeurtenis beknopt beschreven, waarbij Johns moordenaar geen naam en geen gezicht krijgt. Een terechte keuze, lijkt me. Voor de man die John Lennon van diens leven én die de wereld van John Lennon beroofde, was geen ruimte in deze expositie.

Indrukwekkende persverklaring

Als bezoekers konden we vervolgens in een gereconstrueerd Strawberry Fields-mozaiek stappen, het monument dat Yoko in Central Park ter nagedachtenis aan John liet vervaardigen. Aan de muur lazen we de indrukwekkende persverklaring die Yoko twee dagen na de moord deed uitgaan. Op een monitor zagen we beelden uit de Imagine-documentaire uit 1988 waarin Julian, Sean, Yoko en Cynthia zichtbaar geëmotioneerd vertelden over hoe het was om zonder John verder te moeten leven. Met een brok in mijn keel belandde ik weer in de beginsectie van de expositie, waar ik opnieuw de instrumentale versie van Imagine hoorde. Ik liep snel naar buiten, want het was me even teveel.

Baken van wereldvrede

Bij de uitgang lagen witte kaartjes waar we als bezoeker een wens mochten schrijven. Ons kaartje hingen we in één van de boompjes die er stonden. Meer dan 24.000 bezoekers gingen ons daarbij voor. Ik las dat al deze wenskaarten na afloop van de expositie naar Reykjavik worden vervoerd en een plek krijgen in de Imagine Peace Tower, een monument dat Yoko daar een aantal geleden voor John oprichtte. De lichtstralen die vanuit de toren naar de hemel schijnen, worden elk jaar op Johns verjaardag ontstoken en het licht dooft symbolisch op 8 december. Daarna schijnt het licht weer op 21 december (midwinter), op 18 februari (Yoko's verjaardag) en in de week rond 21 maart (bij het aanbreken van het voorjaar). Alle wensen en gedachten van ons als bezoekers van de expositie worden straks onderdeel van het monument dat een baken voor de wereldvrede moet zijn.

De Imagine Peace Tower

Toen ik met Jan Cees, Wibo en Michiel naar buiten liep, dacht ik: 'Verdorie, wat hebben deze twee getalenteerde, vrolijke, gekke, complexe en geïnspireerde kunstenaars elkaar en de wereld ontzettend veel gegeven en wat zijn ze vaak verkeerd begrepen. Wie deden ze eigenlijk kwaad? Waarom moest dat allemaal bruut eindigen met vier geweerschoten?' In gedachten verzonken liep ik de straat op. De waterige najaarszon die Liverpool bescheen, bracht geen troost. Even niet.

Een zomer vol Beatlesnieuws!

Een beetje tegenstrijdig is het eigenlijk wel. Terwijl de afgelopen weken de scholen dicht zaten, de Tweede Kamer en De Wereld Draait Door met reces waren, de kranten met dunnere edities uitkwamen en menigeen het op zijn of haar vakantieadres (of thuis) wat rustiger aan deed, draaide de nieuwscarroussel van The Beatles op volle toeren. Bij het schrijven van deze column, realiseer ik me dat hij op de beoogde publicatiedatum waarschijnlijk alweer ingehaald is door nieuw Beatlesnieuws. Hoe bestaat het toch dat een band die praktisch 50 jaar geleden ter ziele ging, ons nog wekelijks, zo niet dagelijks, bezighoudt? Ik keek terug op het nieuws van deze zomer.

De jubileumbox van Abbey Road komt er nu echt aan

Om te beginnen wachtten we deze weken natuurlijk in spanning op de officiële vooraankondiging van de jubileumbox van Abbey Road. Giles Martin deelde op 4 juli een veelzeggende tweet, waaruit duidelijk bleek dat hij de laatste hand aan de audio legde. Ook lekte er de afgelopen weken al informatie uit over de het artwork en de tracklist van de box, zodat we al een beetje een idee kregen van wat we in september mogen verwachten. Ringo sprak in een interview dat op 2 augustus verscheen, ook over de nieuwe box. Hij gaf daarbij aan zich vooral op de nieuwe mixen te verheugen. Alle aandacht die altijd uitgaat naar outtakes, kan hem niet zo boeien. Ringo gaat voor the real stuff. Uiteindelijk volgde op 8 augustus, de dag waarop 50 jaar geleden de beroemde hoesfoto gemaakt werd, de officiële aankondiging van de jubileumbox. Om de release te vieren, komt BBC Radio 2 met een heus Beatles Pop Up Radio Station, dat van donderdag 26 tot en met zondag 29 september programma's vanuit de Abbey Road Studio's uitzendt. Gary Barlow, één van de presentatoren, zal daarbij Paul McCartney interviewen.

Ringo vierde zijn verjaardag en ging weer touren

Ondertussen zat Ringo deze zomer ook niet stil. Op 7 juli vierde hij zijn jaarlijkse Peace & Love-verjaardagsfeest, waarbij hij de wereld opriep om rond 12.00 uur 's middags (plaatselijke tijd) overal het vredesteken te maken en Peace & Love te roepen, zodat er dit jaar wederom een wave van vredesboodschappen over de aardbol trok. Het begint een aardige traditie te worden, die dit jaar alweer voor de 11e maal herhaald werd. Ringo was zelf present bij de Capitol Tower in Los Angeles, waar ook een bescheiden bijeenkomst plaatsvond: [video]

Paul, Ringo en Joe Walsh in het Dodger Stadium

Amper een week na dat verjaardagsfeestje verscheen Ringo plotseling op het podium bij Paul McCartney die in het Dodger Stadium zijn Freshen Up-tour afsloot. Ringo drumde mee op de reprise van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band en Helter Skelter [video]. McCartney toonde openlijk zijn affectie voor Starr door I love you man! te roepen, vlak voor Pepper werd ingezet. Diezelfde avond verscheen overigens Eagles-gitarist Joe Walsh, al vele jaren Ringo's zwager, nog ten tonele om mee te spelen op The End. Het moet een gedenkwaardige avond zijn geweest voor het publiek. 

Een nieuwe All Starr Band

Voor Ringo was het optreden met Macca waarschijnlijk een opwarmertje voor zijn eigen nieuwe tour met de All Starr Band. Die reeks concerten, onder de noemer "30th Anniversary North American Tour" ging op 1 augustus 2019 van start in Ontario. In de line up van Ringo's band treffen we deze zomer de volgende namen aan: Steve Lukather, Colin Hay, Gregg Rolie, Warren Ham, Gregg Bissonette en Hamish Stuart. Laatstgenoemde (rechts op de foto) speelde uiteraard ook een aantal jaren mee in de band van Paul McCartney. Verder verscheen het nieuws dat Ringo een nieuw album afrondt en in september met een nieuwe uitgave van zijn fotoboek Another Day In The Life komt. Tijdens de afgelopen Beatlesweek verklapte producer Jack Douglas overigens dat Paul McCartney meezingt op de eerste single die in september van Ringo's album zal uitkomen.

Macca The Musical

Het meest verrassende nieuws van deze zomer was ongetwijfeld de aankondiging dat Paul McCartney bezig is om muziek te schrijven voor een musicalbewerking van de film It's A Wonderful Life (1946). Paul werkt daarvoor samen met Lee Hall, de man achter Billy Elliot en Rocketman. Uit een artikel van Rolling Stone blijkt dat het project al enige tijd in de maak is en dat McCartney al in 2016 een demo completeerde van het openingsnummer voor de musical. Het meerjarenproject moet eind 2020 resulteren in een première. We wachten in spanning af!

De McCartneys en het erfgoed van Linda

Deze zomer verscheen het enige soloalbum van Linda McCartney, getiteld Wide Prairie, in een nieuwe gelimiteerde opgave. De plaat bevat composities die Linda in de loop der jaren schreef en opnam. Samen met dochters Mary en Stella stelde Paul daarnaast een expositie samen met foto's van zijn overleden vrouw. Linda McCartney Retrospective is van 5 juli 2019 tot 12 januari 2020 te zien in Kelvingrove Art Gallery and Museum in Glasgow. Paul sprak rond de opening van de tentoonstelling enkele malen met de pers over Linda, haar werk en de manier waarop hij het verdriet rond haar dood moest verwerken. Beluister hier het gesprek dat Paul met Ricky Ross van BBC Schotland had. 

Grandude bij Waterstones
Wie inmiddels online een kaartje heeft bemachtigd, kan op 6 september vanaf 16.00 uur bij Waterstones (Picadilly Circus, Londen) aanwezig zijn bij het optreden van Paul McCartney. Het gaat eens niet om de muziek, maar over het kinderboek Hey Grandude dat Paul, geïnspireerd door zijn eigen kleinkinderen, schreef.

Above us only sky: hoe de Lennons het album Imagine maakten

Het belangrijkste nieuws uit het Lennon-kamp van deze zomer is wellicht dat de mooie documentaire Above Us Only Sky op dvd uitkomt. We zagen de docu een aantal maanden geleden al op televisie, maar ik kan me voorstellen dat het document, over de totstandkoming van het Imagine-album, een interessant item voor Beatlesverzamelaars is. Ik vond de documentaire mooi vormgegeven, zag beelden die ik nog niet kende en genoot van de interviews en de manier waarop uitgelegd werd hoe John en Yoko elkaar in creatief opzicht aanvulden en versterkten. [video-trailer]

The next generation

Ondertussen zit de volgende generatie ook niet stil. Stella McCartney lanceerde een kledinglijn die ze inspireerde op de Beatlestekenfilm Yellow Submarine, Julian Lennon schijnt een aan nieuw album te werken en deelde onlangs op social media dat hij daar ook Sean Lennon bij betrekt. In welke vorm en hoe uitgebreid dat is, kunnen we alleen maar afwachten. Dhani Harrison tourde met Jeff Lynne & ELO door Noord-Amerika en zorgde er met zijn vertolking van Handle With Care voor dat bij mij het kippenvel op de armen stond. Het was even of ik zijn vader hoorde zingen. Met dat mooie [filmpje] besluit ik de blog van deze week. Die Beatles en hun nazaten waren echt niet bij te houden deze zomer. 

Rocketman & Nowhere Man: Elton John en John Lennon (1)

Vorige week zag ik de film Rocketman over Elton John. Veel wist ik niet over Elton, behalve dat zijn leven niet altijd eenvoudig is geweest. Hoewel ik minder uit de voeten kon met de musicalscènes vond ik de film ontroerend waar het ging om Eltons muzikale reis, zijn moeizame relatie met zijn ouders en de onvoorwaardelijke vriendschap die tekstschrijver Bernie Taupin hem bood. En natuurlijk was er de link met The Beatles. In het bijzonder met John Lennon. Vandaag deel 1 van een tweeluik dat ik over de twee mannen schreef.


Een foto van The Beatles in het kantoor van Dick James
In één van de scènes in Rocketman zien we de 21-jarige pianist-componist Reginald Dwight met zijn tekstschrijver Bernie Taupin in 1968 het kantoor van DJM Records auditie doen voor Dick James. Die was goed gecast vond ik. Ik herkende James met zijn hoornen bril direct in het personage. Ook de wat ruige en cynische benadering die de man op het jonge talent losliet, zal vast goed doordacht zijn. We weten dat de Beatlesuitgever, die met John Lennon en Paul McCartney in Northern Songs stapte, de songschrijvers in 1969 vleugellam maakte, als het ging om de beschikking over hun uitgeefrechten. Op Dick James' vraag hoe Reginald als artiest door het leven wilde gaan, antwoordde de laatste stamelend 'Elton'. Zoekend naar een achternaam, viel zijn oog op een ingelijste foto van The Beatles, waarna hij met 'John' als toevoeging op de proppen kwam. Ik nam aan dat het zo gegaan moet zijn, maar was verrast want had daar nog nooit iets over gehoord of gelezen. Ron Bulters, de voorzitter van Beatlesfanclub.nl is tevens een groot Elton John-kenner en berichtte me dat de film op dit punt aan de haal gaat met de waarheid: "Elton speelde in Bluesology met ELTON Dean en Long JOHN Baldry. Daar komt zijn naam vandaan." Dank aan Ron.

Hoe de paden van Elton en John elkaar kruisten
In Rocketman zien we Eltons sterrenstatus verder toenemen, terwijl zijn leven ontspoort. Zoekend naar liefde, erkenning en zijn eigen identiteit vlucht hij in een hedonistisch bestaan vol drank, drugs, seksuele uitspattingen en niet te stoppen koopmanie. Wetend dat de paden van Elton John en John Lennon elkaar in de jaren '70 zouden kruisen, was ik benieuwd of we daar in die periode iets van zouden terugzien in Rocketman. Dat gebeurde niet. Mij inspireerde het om juist eens te kijken hoe het zat met die korte vriendschap tussen de twee artiesten.

Elton viel binnen bij de opnamen van Walls and Bridges
In juli 1974 streek John Lennon opnieuw neer in New York. Na een verblijf in Los Angeles, met zijn vriendin May Pang, startte Lennon een nieuw muzikaal project dat zou resulteren in het album Walls and Bridges. In de Record Plant East-studio, waar Lennon werkte aan het nummer Whatever Gets You Through The Night, viel Elton John spontaan binnen. Laatsgenoemde was in Amerika om het album Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy op te nemen. In een interview met Peter Hamill van Rolling Stone vertelde John:

Elton sort of popped in on the sessions for Walls and Bridges and sort of zapped in and played the piano and ended up singing 'Whatever Gets You Thru the Night' with me. Which was a great shot in the arm. I'd done three quarters of it, 'Now what do we do?' Should we put a camel on it or a xylophone? That sort of thing. And he came in and said, 'Hey, I'll play some piano!

John, Elton en de onlangs overleden Dr. John in Los Angeles

Maar ging het allemaal wel zo?

De aanloop naar die sessie zit eigenlijk heel anders in elkaar, als we May Pang in haar boek Loving John mogen geloven. Ze beschrijft hoe ze zich met John in hun nieuwe appartement in 434 East 52nd Street in New York installeerde. In die week kregen ze bericht van ene Tony King. Ik vond via Wikipedia een in 1947 geboren Amerikaanse acteur, oud-voetballer en politiek activist. Zou dat 'm zijn geweest? Werkte Tony voor Elton? Hier tast ik even in het duister. Deze Tony was blijkbaar een kennis van Lennon. King was van plan om samen met Elton John van Engeland naar New York te varen, met de Ms France. Wanneer ik lees dat Elton zijn album Captain Fantastic op een bootreis naar New York schreef, lijkt het verhaal te kloppen. Lennon was verheugd dat het duo naar The Big Apple kwam en stelde voor dat ze zijn inmiddels 11-jarige zoon Julian zouden meenemen. Er werd contact gelegd met Johns ex-vrouw Cynthia, die instemde met de plannen, maar Julian wel wilde vergezellen. 11 jaar. Je kunt je er iets bij voorstellen. Lennon zat daar niet op te wachten, maar liet zich overtuigen door May. Dus stapten Cynthia en Julian samen met Elton en Tony op het grote passagiersschip dat hen naar The Big Apple zou brengen. Elton herinnerde zich de bootreis met Julian als volgt:

Julian was a dream. He waited for us outside our staterooms, escorted us to the dining room, always made sure we had good seats at all the events on board.

John met Julian, May en Cynthia staan op de achtergrond

De vier arriveerden in New York

Dus stonden John en May op een gegeven moment oog in oog met de kersverse passagiers van de Ms France. May omschrijft die ontmoeting gedetailleerd in haar boek. John was gereserveerd tegenover Cynthia, omhelsde Julian en gaf Elton en Tony vervolgens ook een hug. Julian mocht bij zijn vader logeren, Cynthia ging naar vrienden. Een paar dagen later arriveerden Elton en Tony in het nieuwe appartement van John en May. Daar liet John Elton een aantal tracks van Walls and Bridges horen. Elton was onder de indruk en werd door John uitgenodigd om mee te spelen. Volgens May koos Elton zelf voor Whatever Gets You Through The Night. De track bood hem mogelijkheden om er zelf iets creatiefs aan toe te voegen, was zijn argument. Daar zou de discussie zijn ontstaan of het nummer hitpotentie had. Volgens Lennon niet, volgens Elton wel.


Elton verliet uitgeput de studio
In haar boek omschrijft May dat de sessie voor Whatever snel en voorspoedig verliep, maar dat de samenzang op Surprise Surprise een behoorlijke bevalling bleek. Het viel Elton zwaar om de goede timing te vinden in het meezingen van de tweede stem. Om twee uur 's nachts, na uren ploeteren, kapte Lennon de sessie af door te zeggen dat het goed genoeg was. Elton verliet de studio binnen enkele tellen. Uitgeput.

Bij die sessie zou het niet blijven. Elton en John zouden elkaar nog een aantal keren ontmoeten. Onder andere tijdens het legendarische optreden in Madison Square Garden in New York, dat bijna niet door was gegaan. Daarover volgende week meer.

Hoe New York deze week in de ban was van The Beatles

Het was me het McCartney-weekje wel, lieve lezers ;-) Voorafgaand aan de release van zijn nieuwe album Egypt Station, verscheen Macca in de talkshow van Howard Stern en in die van Jimmy Fallon. Met laatstgenoemde tv-host nam hij een grappig filmpje op waarbij het duo onwetende talkshow-bezoekers in de lift verraste. Het leverde weer gezellige televisie op. Als klap op de vuurpijl speelde Paul voor een select publiek van 300 mensen een intieme set in New Yorks Grand Central Station. Dat was natuurlijk qua locatie geheel in lijn met het thema van zijn nieuwe plaat.

Echte blazers: dat smaakt naar meer

Paul moet vocaal duidelijk nog even op stoom komen voor zijn aankomende wereldtournee, maar het optreden bevatte een paar verrassende elementen. Zo waren er échte blazers te horen op Letting Go en Lady Madonna, werd My Valentine (heel nostalgisch klinkend) gezongen door een megafoon, speelde Paul staand tussen het publiek een (overigens wat onzekere) versie van Blackbird en haalde hij, heel ontroerend, twee gepeste meisjes het podium op om mee te dansen op zijn kersverse anti-pest-plaat Who Cares. Het gesprekje dat Paul met de meiden had, is in de volledige concertregistratie te zien, niet op de [video] hieronder:

Kreeg ik ook nog post van Paul
Met die echte blazers in het achterhoofd, besloot ik gehoor te geven aan de oproep van het McCartney PR-team om een Twitter-vraag in te sturen voor een Q&A die Paul vorige week maandag zou doen. Dus vroeg ik hem of 'ie overweegt om weer eens met echte blazers op tournee te gaan. Geloof het of niet, maar ik was die hele tweet alweer vergeten, toen ik aan alle kanten blije en verbaasde berichten kreeg of ik wel gezien had dat mijn vraag, als één van de weinige, uit die berg met tweets was getrokken en aan Sir Paul was voorgelegd. Dat had ik nog helemaal niet. Trots was ik wel. En blij met het antwoord. Laten we duimen dat Macca weer wat trompettisten, trombonisten en saxofonisten op het podium plaatst. Ik zou het geweldig vinden!

Ondertussen... bij de Lennons...

Met al die McCartney-mania zou je bijna vergeten dat er ook nog een familie Lennon is, die juist best een bijzondere week in de planning had. Want terwijl McCartney zijn tentenkamp in New York sloeg, stapte John Lennons oudste zoon Julian ook op het vliegtuig naar The Big Apple om in de Leica Gallery aan West-Broadway zijn fototentoonstelling Cycle te openen. Lennons oudste timmert al een aantal jaren aan de weg als fotograaf en exposeert over de hele wereld. Voorafgaand aan de opening sprak Julian met zijn jongere halfbroer Sean af. Uit de berichten die de broers openbaar op social media uitwisselden, blijkt dat ze blij waren elkaar te zien en dat de band tussen de twee warm is. Het samenzijn werd vastgelegd met een mooie foto en Sean bezocht aansluitend de opening van Julians expositie.

Sean en Julian deelden deze foto zelf via social media

John Lennon is Forever

Toen afgelopen vrijdagmiddag in Grand Central Station het podium voor McCartneys optreden werd opgebouwd, vond niet ver daarvandaan in Central Park een ceremonie plaats ter ere van John Lennon. Dat had alles te maken met het feit dat John Lennons hoofd vanaf deze week op een Amerikaanse postzegel prijkt. De zogenaamde Lennon Forever-postzegel is op een vel van 16 stuks te koop. Dat vel is zo vormgegeven dat het lijkt alsof het een hoes is, waaruit een single te voorschijn komt. Lennon was zelf een fervent postzegelverzamelaar. In 2016 werd zijn collectie op de World Stamp Show in New York tentoongesteld.

Bob Gruen was een huisvriend

De foto die op de Lennon-postzegel staat werd in 1974 door Bob Gruen gemaakt, in de aanloop naar het verschijnen van Johns album Walls & Bridges. Gruen raakte bevriend met de Lennons toen zij begin jaren '70 in New York neerstreken, niet ver van het appartement van de bekende fotograaf. Gruen werd een huisvriend, die onder andere getuige was van de bezoekjes die de McCartneys in de jaren '70 nog wel eens aan de Lennons brachten. 

Fotograaf Bob Gruen, uiterst rechts, tijdens de onthulling van de postzegel

Bob, Sean en Yoko aan het woord

Tijdens de ceremonie sprak Gruen vanzelfsprekend een woordje (vanaf 27:00). Als je het leuk vindt de bijeenkomst in Central Park terug te zien, is het beslist interessant om ook even de korte speech van Sean Lennon te bekijken (vanaf 31:00). Hij spreekt met trots over zijn vader en diens gevecht destijds om een Amerikaans staatsburger te mogen worden. Wanneer Sean zijn moeder naar de microfoon begeleidt, wordt duidelijk hoe oud en broos Yoko inmiddels geworden is. De inmiddels 85-jarige Ono begint mentaal overduidelijk af te takelen, als ze in een wat warrig relaas ook nog even over Hitler begint. Aandoenlijk is het toch ook om haar John Lennon is Forever te horen zeggen. Na enkele minuten maakt Sean, die diezelfde avond aanwezig was bij het concert van Uncle Paul, subtiel een einde aan haar optreden. Misschien maar beter ook. [video]

Ringo kroop in bed met Yoko
Alsof het allemaal nog niet genoeg was in New York deze week, dook Ringo ook ineens op. Niet alleen om een concert te geven in de Radio City Music Hall, maar ook om samen met Yoko aandacht te vragen voor de zogenaamde Lennon Bus. De John Lennon Educational Tour Bus, zoals het voertuig officieel heet, rijdt het hele jaar door de VS en Canada om studenten de kans te geven professionele muziek- en beeldopnames te maken en hun gedachten over wereldvrede te delen. Eens per jaar keert de bus terug naar New York. Dat was dit jaar blijkbaar reden voor een feestje:

Yoko Ono, Ringo Starr en acteur Jeff Bridges doen
nog even een bed-innetje.

De Imagine-film en -box komen er aan

Voor de Lennon-fans valt er trouwens heel wat te snoepen dit najaar. De heruitgebrachte originele jaren '70-versie van de Imagine-film gaat vanaf komende week in een aantal bioscopen draaien. Ik ga aanstaande maandagavond in Deventer naar het Filmhuis en ben erg benieuwd naar het resultaat van de gerestaureerde film. Ik verheug me er op om de prachtige muziek van het Imagine-album helemaal om me heen te horen in de filmhuiszaal. Verder verschijnt er binnenkort een werkelijk prachtige luxe albumbox van Imagine met veel onuitgebrachte mixen. Als klap op de vuurpijl kondigde CBS deze week de nieuwe documentaire Imagine: above us only sky aan, die ergens dit najaar op televisie te zien is. De docu, waaraan de Lennons hun medewerking verleenden, zou bijzonder beeldmateriaal bevatten. Wat een week. Never a dull moment, strange days indeed. ;-)