Het zit er op: The Making of Abbey Road!

Ze zitten er op: onze twee voorstellingen in de Deventer Schouwburg over The Making Of Abbey Road. Eigenlijk moet ik er nog even van bekomen. Het was best een bijzondere ervaring om, samen met mijn Beatlesmaatje Jan Cees ter Brugge en twee topmusici als Bertolf Lentink en Diederik Nomden dit theatercollege te mogen verzorgen. Ik bevond me in heel goed gezelschap. Ook wat betreft ons publiek. Graag wil ik iedereen die afgelopen donderdag- of vrijdagavond aanwezig was enorm bedanken. Niet alleen waren er veel lieve mensen uit Deventer, we waren ook verguld met al die mensen die het halve land doorreisden om aanwezig te kunnen zijn. Het was zodoende ook een gezellige reünie van Beatlesliefhebbers en -kenners uit heel Nederland. Dank jullie allemaal heel heel hartelijk. Wat hebben we jullie aanwezigheid gewaardeerd!

Van een inleiding naar een volledig theatercollege

De afgelopen maanden kregen Jan Cees en ik, soms haast verontwaardigd, de vraag waarom deze voorstelling met Bertolf en Diederik alleen maar twee avonden in Deventer te zien was. Graag wil ik dat nog even toelichten. We maakten deze voorstelling echt op uitnodiging van de Deventer Schouwburg. Jan Cees en ik werden eind vorig jaar benaderd om eens na te denken over een "volledige avond over The Beatles" in de Kleine Zaal van het theater. Onze korte inleidingen bij de voorstellingen van The Analogues (Sgt. Pepper en The White Album) hadden behoorlijk wat toehoorders getrokken. Een volgende voorzichtige stap zou een uitgebreid theatercollege kunnen worden. Al brainstormend ontstond vanuit de Schouwburg het idee daar Bertolf Lentink bij te vragen, die enthousiast reageerde. Een paar maanden later werd de line up uitgebreid met Diederik Nomden.

Deze voorstelling overkwam ons, stap voor stap

En zo "overkwam" ons deze theatervoorstelling stap voor stap, zonder dat we zelf (met ons vieren) een vooropgezet plan hadden om een voorstelling te schrijven waarmee we ons in het land bij schouwburgen zouden melden. Ik vraag me af of zoiets uberhaupt agenda-technisch mogelijk zou zijn geweest, als ik kijk naar al het prachtigs dat Bertolf en Diederik dit huidige theaterseizoen in de theaters (gaan) doen. Zo touren ze samen met Her Majesty langs podia met Are You Ready For The Country (mensen, gaat dat zien en horen!) en is Diederik met The Analogues nog uitgebreid te zien en horen met Let It Be....Abbey Road. Drukke jongens hoor! Daarom waren we verguld met die twee avonden waarop ze aan ons Abbey Road-college mee wilden werken.

Waar begin je?

Zelf ben ik geen mens van last minute-werk, niet iemand die continu tegen deadlines aan kan werken. Ik zou het kunnen, maar het past niet bij me. Daarom begon ik afgelopen april, tijdens het zonnige Paasweekend, met het schrijven van de voorstelling. We hadden met de Deventer Schouwburg inmiddels afgesproken dat het een goed plan was om te kiezen voor het album Abbey Road, vanzelfsprekend vanwege het bijzondere jubileum dit jaar. Tsja, en dan kijk je naar een leeg computerscherm en moet je ergens beginnen. Dat vond ik niet eenvoudig. Kenners weten dat de opnamen van het Get Back/Let It Be-project zo'n beetje overliepen in de eerste sessies van Abbey Road. Waar zou ik een startpunt kiezen voor ons verhaal?

Hoe bedien je kenners, liefhebbers en mensen voor wie het verhaal nieuw is?

Daarnaast was het, al schrijvend, zoeken naar een verhaal dat een breed publiek zou aanspreken. We wisten al dat er échte kenners in de zaal zouden zitten, maar ook veel mensen die wat minder wisten van het wel en wee rond de totstandkoming van het album. Hoe schrijf en vertel je een verhaal dat voor iedereen boeiend en interessant is. En blijft. Want: niets zo vervelend als een lang en oersaai college vol feitjes. We moesten aandacht hebben voor opbouw, dynamiek, een spanningsboog en een goed slot.

Tweede voorstelling

En zo zat ik dit voorjaar een paar keer lang aan de keukentafel met Jan Cees. Het concept lag voor onze neus. We schrapten, schoven, brainstormden over beeld- en geluidsmateriaal en verfijnden de voorstelling steeds verder. Het verhaal ging per mail naar Bertolf en Diederik, die beiden (tot mijn opluchting) zeer positief reageerden: "Fijn verhaal hoor, we hebben er zin in!" Ergens tegen de zomer belde de Deventer Schouwburg: de eerste voorstelling was zo snel uitverkocht, dat men zich afvroeg of we ook nog een tweede avond wilden komen. Gelukkig viel dat agenda-technisch met alle betrokkenen te regelen. Een gelukje!

Twee muzikale sporen
Begin september kwamen we met ons vieren bijeen en bespraken we welke muzikale ideeën en mogelijkheden Bertolf en Diederik hadden om het verhaal te helpen vertellen. Al heb je twee topmuzikanten in de gelederen, het is natuurlijk niet mogelijk in die bezetting een aantal nummers van Abbey Road exact te reproduceren. Dus kozen we voor twee sporen: Bertolf en Diederik zouden echt als duo een aantal nummers volledig zelf spelen. Daarnaast zouden ze ook onderdelen live meespelen met de basistracks van The Beatles, om ook dat rijk gearrangeerde en volle Abbey Road-geluid neer te kunnen zetten. Een prima plan!

De laatste inspiratie kwam van Mark Lewisohn in Liverpool

Begin oktober reisden Jan Cees en ik samen met Wibo Dijksma en Michiel Tjepkema naar Liverpool om Beatleshistoricus Mark Lewisohn twee uur live te horen spreken over Abbey Road. Zittend in het Epstein Theatre kregen we de laatste puzzelstukjes en inspiratie aangereikt om ons eigen verhaal te completeren. Het was trouwens bemoedigend te merken dat we qua verhaallijn en beeldmateriaal al exact dezelfde keuzes hadden gemaakt als Mark. We zaten op het juiste spoor. Natuurlijk wilden we onszelf niet vergelijken met die grote, welbespraakte Mark Lewisohn, maar we kregen wel het vertrouwen dat we een goed verhaal klaar hadden staan. Dat verhaal werd door Jan Cees voorzien van een aantal filmpjes waarin hij bijzondere beelden met uitgeklede multitracks combineerden. Soms fungeerden de films als sfeerbeelden bij de nummers die Bertolf en Diederik voor ons speelden.

Enorme betrokkenheid van de schouwburg

Afgelopen donderdagmiddag was het eerste en enige moment waarop we samen met Bertolf en Diederik het college op de vloer van de Kleine Zaal één keer live konden uitproberen. Ach, misschien werkt zoiets ook het beste. Kort van tevoren, maximale focus en....ook samen durven vertrouwen dat het goed komt. Dat vertrouwen werd versterkt door de fantastische begeleiding die we van de medewerkers van de Deventer Schouwburg mochten ontvangen. De betrokkenheid was groot de afgelopen maanden. Er werd meegedacht, meegeleefd en we werden aan alle kanten ondersteund. Hulde voor dit enorm fijne theaterteam!

Liefde en fascinatie voor onze Fab 4

Alles kwam eergisteren en gisteren bij elkaar in twee fijne en mooie avonden waarop we samen mochten vertellen, in woorden en muziek, hoe The Beatles van februari tot half augustus 1969 langzaam maar zeker bouwden aan wat hun laatste album zou worden. Het was voor mij eervol dat met drie zulke fijne mensen te mogen doen. Ik heb genoten van de fantastische muzikale bijdrage van Bertolf en Diederik en het enthousiasme van Jan Cees. Het gebeurde allemaal vanuit diezelfde liefde en fascinatie voor 'onze Fab 4'. Wat mij betreft smaakte dit muzikale theatercollege naar méér. Er zijn nog zoveel mooie verhalen over The Beatles te vertellen en te spelen. Ik gooi een kleine wens de kosmos in: across the universe. Wie weet wat er terugkomt.

Vooraankondiging! The Making of Abbey Road (met Bertolf en Jan Cees) in de Deventer Schouwburg

Lieve lezers, laat ik maar direct met de deur in huis vallen. Namens Jan Cees ter Brugge en Bertolf Lentink kan ik aankondigen dat wij, met ons drieën, op vrijdagavond 1 november 2019 in de Deventer Schouwburg vanaf 20.30 uur een avondvullend programma verzorgen, getiteld The Making of Abbey Road. Het is een eenmalig optreden in deze setting en er zijn 220 kaarten beschikbaar (Kleine Zaal). Dat zijn er niet weinig, maar ook weer niet heel veel. Komende week gaan ze in de voorverkoop.

De kaartverkoop start op zaterdag 25 mei

Eerst maar even de praktische informatie, daarna hoe het er zo van kwam. Op maandag 20 mei aanstaande vindt de Vriendenavond van de Deventer Schouwburg plaats. Dat is een avond waarop de schouwburg vooruitblikt op het komende theaterseizoen. Vrienden van de Schouwburg, die het theater met hun lidmaatschap ondersteunen, krijgen op deze avond de brochure uitgereikt en mogen met voorrang kaarten bestellen. Op die avond mag ik alvast iets komen vertellen over onze Abbey Road-voorstelling van 1 november. De officiële kaartverkoop voor het algemene publiek gaat online van start op zaterdag 25 mei, om 11.00 uur. Wil je er dus bij zijn, wacht dan niet te lang bestellen. Natuurlijk hopen we het verhaal over Abbey Road aan veel mensen te mogen vertellen. Niet alleen in woorden, maar ook met muziek.

Een zonnige zaterdagochtend in Zwolle
(foto: Dirk Schreuders)

Liefde en fascinatie voor The Beatles

Jan Cees en ik vinden het een hele eer hoor, om een avond in het theater te mogen staan. Met Bertolf nog wel. Wat ons bindt, is onze grote liefde en fascinatie voor The Beatles. Zoals jullie misschien weten is Jan Cees ter Brugge één van de makers van de tweewekelijkse Fab4Cast (ook te vinden via Spotify trouwens). Een podcast die ons als luisteraars meeneemt op avontuur door Beatlesland. We horen hoe albums in elkaar werden gezet, leren alles over belangrijke gebeurtenissen in de levens van The Beatles, krijgen college over Brian Epstein, Yoko Ono, en de relaties die The Beatles met andere artiesten hadden. Wie de podcasts ontdekt, is verkocht. Het is prachtig luistervoer.

Aan de keukentafel werkten we aan een mini-college

Een paar jaar geleden leerde ik Jan Cees wat beter kennen. Van de Deventer Schouwburg had ik het verzoek gekregen de inleiding bij het theaterconcert van The Analogues te verzorgen. De band zou het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band komen spelen, en een aantal maanden voorafgaand aan die avond, mailde Petra van de schouwburg me of ik het leuk vond voorafgaand aan die show wat over het Beatlesalbum te komen vertellen. In de lounge, voor wie er maar zin in had om het te horen. Het leek me een erg leuk idee en ik was vereerd dat te mogen doen. Toch twijfelde ik hoe ik het aan zou pakken. Dus mailde ik Jan Cees. Voor we het wisten, zaten we aan de keukentafel en werkten we aan een gezamenlijk mini-college. Er kwam beeld bij, geluid, en al snel bleek dat het verhaal van Sgt. Pepper onmogelijk in 40 minuten te vertellen was.

In het Torpedo Theater, Amsterdam
(foto: Ramón Dorenbos)

Met de lange versie van Sgt. Pepper op pad

Toch deden we dat wel, op die bewuste avond in de schouwburg. In sneltreinvaart denderden we door het album. Er bleek veel belangstelling voor ons verhaal te zijn, al was het maar zo kort. Alles dat we niet konden vertellen, stopten we in een lange versie, die we dat jaar op een aantal plekken in Nederland mochten brengen. In het prachtige intieme Theater Bouwkunde (Deventer), in een cultureel centrum in Leiden, Jan Cees vertelde zelf iets tijdens de Beat Meet (ook in Leiden), we waren te gast bij Concerto Record Store in Amsterdam en mochten zelfs optreden in het Amsterdamse Torpedo Theater. Een bijzondere avond was dat.

Ook The White Album leende zich voor een college

Toen The Analogues opnieuw de theaters in gingen, met hun versie van The White Album, kwam er opnieuw een verzoek van de Deventer Schouwburg. De uitdaging werd groter. Of we die dubbelaar ook 'even in 40 minuten' wilden komen bespreken. Dankbaar voor een nieuwe kans om mooie Beatlesverhalen te vertellen, werkten we weer een aantal maanden aan een verhaal in beeld en geluid. Telkens moesten we daarbij de middenweg zoeken tussen 'een verhaal dat voor iedere buitenstaander prettig te volgen is' en 'interessante feitjes die ook de kenners geamuseerd houden'. Ons White Album-verhaal vertelden we voor een volle schouwburglounge in Deventer, maar ook voor de bezoekers van de Beat Meet in Leiden en....tijdens een memorabele theateravond in Het Wilde Westen in Utrecht, waarbij ook Piet Schreuders, Stijn Fens, Yorick van Norden en de mannen van de Fab4Cast optraden. Initatiefnemer Frank de Munnik organiseerde deze avond, samen met Wibo Dijksma en Michiel Tjepkema. Het resultaat was een uitverkochte zaal en veel mooie ontmoetingen tussen al die Beatlesliefhebbers die er aanwezig waren.

Een mooie avond in Utrecht
(foto's: Ramón Dorenbos)

Al brainstormend kwamen we uit op Abbey Road

En toen was daar weer Petra van de Deventer Schouwburg. Met een bijzonder verzoek aan Jan Cees en mij. Of we in het theaterseizoen 2019-2020 niet een hele avond rond The Beatles wilden komen verzorgen. In de Kleine Zaal. En wat we daar zelf voor ideeën bij hadden. Na wat brainstormen waren Jan Cees en ik het eens: in het jaar 2019 konden we er niet omheen het jubileum van het prachtige Abbey Road-album te vieren met een verhaal over de totstandkoming van die plaat. In overleg met de schouwburg werd besloten Bertolf om zijn medewerking te vragen. Die reageerde snel en enthousiast. Dus stonden Jan Cees en ik op een zonovergoten zaterdagochtend in februari met Bertolf Lentink foto's te maken voor de nieuwe brochure van de schouwburg. Dirk Schreuders hielp ons daar heel aardig en vakkundig bij. Er stond nog geen letter over Abbey Road op papier, maar er waren al ideeën genoeg.

(Foto: Dirk Schreuders)

Wie zien we op 1 november in Deventer?

Het is nog geen 1 november, maar ondertussen wordt er hard gewerkt aan deze Abbey Road-avond. We verheugen ons er op dat Bertolf daarbij live zal zingen en spelen. Met zijn enorme kennis van de muziek van The Beatles, vult hij de verhalen muzikaal aan. Alleen daar kan ik me al op verheugen, want ik heb enorm veel respect voor deze singer-songwriter en mede-Beatlesliefhebber. Hebben jullie Bertolfs laatste album al gehoord? Wat wordt het gaaf om samen het bijzondere verhaal rond de totstandkoming van dat laatste Beatlesalbum te vertellen. We hopen dat velen van jullie daar bij willen zijn, om samen met ons 50 jaar Abbey Road in een muzikaal theatercollege te vieren. Bekijk ook onze uitnodigings[video] hieronder. Wie zien we op 1 november 2019 in de Deventer Schouwburg?

Another Year Over: mijn terugblik op een bijzonder jaar als Beatlesblogger

Wat doen jullie deze dagen? Moet er nog gewerkt worden, of genieten jullie van een paar vrije dagen? Staat de Top2000 aan en denken jullie ook een beetje terug aan het jaar dat achter je ligt? Dat laatste doe ik zeker en daarbij denk ik natuurlijk aan wat 2018 me, als Beatlesblogger, gebracht heeft. Een heleboel, kan ik wel zeggen.

McCartney aan de IJssel: met Matthijs van Nieuwkerk

51 blogs en een niet aflatende stroom aan Beatlesnieuws

Allereerst telde ik het aantal blogs dat ik dit jaar voor jullie schreef. Dat zijn er, inclusief deze, 51 geworden. Het jaar had iets meer weken, maar ik ging er in maart even tussenuit in verband met een verhuizing. Gelukkig bleven jullie trouw wachten en trok de blog over Paul McCartneys pareltje Junk, later die maand, een groot aantal lezers. Trouwens net als de blog over McCartneys nu al legendarische Carpool Karaoke en alles dat ik schreef rond de release van The White Album en Pauls nieuwe plaat Egypt Station. Want wat er gebeurde er veel rond The Beatles in 2018. Poeh! Los van de heruitgave van The White Album en nieuw werk van McCartney, kregen we ook nog eens de Imagine-box (en een prachtig boek) uit het Lennon-kamp, twee Archive Collection-boxen (Wild Life & Red Rose Speedway) van McCartney en waren The Beatles vrijwel continu in het nieuws, al was het alleen al omdat Ringo Starr kwam optreden in Assen.

Vertellen op Radio 1 en op ontdekkingstocht door Hamburg

Mijn persoonlijke Beatlesjaar was ook echt bijzonder te noemen. In februari gaf ik met Jan Cees ter Brugge in de Deventer Schouwburg een lezing over The White Album, op de avond waarop The Analogues de plaat in onze Koekstad live kwamen spelen. In april mocht ik in het Radio 1-programma Dit Is De Nacht vertellen over de break-up van The Beatles. Dat was die week precies 40 jaar geleden. Sjonge, wat vond ik dat gaaf om te doen. De maand juni bracht me in Hamburg. Samen met Wibo Dijksma, Michiel Tjepkema en Jan Cees ter Brugge van de Fab4Cast doorkruiste ik de havenstad, in de voetsporen van The Beatles. Het leverde een blog-drieluik en een sfeervolle podcast op, waar we ontzettend veel mooie reacties van lezers en luisteraars op kregen. Het zette een aantal van jullie zelfs aan om zélf naar Hamburg te gaan. Gaaf! Hoogtepunt van die trip was het bezoek aan de zolderetage waar Astrid Kirchherr de befaamde foto's van John Lennon en George Harrison maakte. Ik krijg weer kippenvel als ik terugdenk aan het moment waarop we de trappen van het pand beklommen. Het concert van Ringo, waarvoor we aanvankelijk naar Hamburg gingen, werd afgelast, maar achteraf voelde dat voor mij als een 'minor detail'.

Hamburg, juni: al podcastend op zoek naar de slaapplaats
van The Beatles, achter het filmdoek van de Bambi Kino.

McCartney aan de IJssel en een tipje van de sluier in de Wisseloord Studio's

In de eerste week van augustus is het altijd feest in de boekenstad Deventer. Aan de vooravond van de Boekenmarkt, vond dit jaar McCartney aan de IJssel plaats. In ons gave café/poppodium De Hip kookte de kelder van creativiteit en muzikaliteit tijdens dit eerbetoon aan Paul McCartney. Zelf werd ik geïnterviewd door Matthijs van Nieuwkerk over het korte bezoek dat de familie McCartney in de zomer van 1976 aan Deventer bracht. Dat bezoek had alles te maken met het verschijnen van een fotoboek van Linda McCartney. Vandaar de link met Deventer Boekenstad! Het was een geweldige avond. Wat volgde was de White Album-luistersessie in de Wisseloord Studio's in Hilversum. Met een select gezelschap van muziekjournalisten mocht ik in oktober alvast een aantal tracks van de grote jubileumbox horen, die een maand later zou verschijnen. Ik herinner me nog de haast sacrale sfeer, in een halfverduisterde studio, waarin we ineens The Beatles hun Esher Demo's hoorden spelen, alsof ze naast ons stonden.

Oktober: Wisseloord Studio's, Hilversum

Een prachtige avond rond The White Album

Tijdens de BeatMeet in oktober spraken Jan Cees en ik (dit keer wat uitgebreider) over The White Album, temidden van een behoorlijke club toehoorders, waaronder veel vaste lezers van de blog en luisteraars van de Fab4Cast. Het was erg leuk om in Leiden met een aantal van jullie kennis te maken. Vervolgens werd het november en verzamelden we ons in de mooie theaterzaal van Het Wilde Westen in Utrecht met een groot aantal liefhebbers rond de release van The White Album. De box kwam uit en wij vierden de iconische dubbelaar met verhalen van Stijn Fens, Frank de Munnik en Piet Schreuders, muziek en een masterclass van Yorick van Norden én een live podcast van de heren van de Fab4Cast.

Stijn Fens las zijn ontroerende en persoonlijke column over The White Album voor
(al deze foto's: Ramón Dorenbos)

Piet Schreuders vertelde over zijn fascinerende onderzoek naar foto's en Beatleslocaties, waarover hij een Furore-special uitbracht. Koop dat magazine!

Eindelijk ontmoette ik Yorick van Norden eens. Hij gaf een masterclass over The White Album.
Het was alsof we elkaar al jaren kenden, vonden we beiden.

Michiel Tjepkema en Wibo Dijksma ontpopten zich als een zeer inhoudelijk én humoristisch presentatie-duo

Verhalen vertellen rond The White Album, met Jan Cees ter Brugge

Wat was dat een prachtige en inhoudelijk mooie avond. Het voelt goed om inmiddels deel uit te maken van een club Beatlesliefhebbers waarin ieder zijn eigen rol en expertise heeft. We vullen elkaar aan en zijn in staat samen iets heel moois rond onze favoriete band neer te zetten. Dat smaakt naar veel meer. Onze gezamenlijke poging om Hey Jude wat hoger de Top2000 in te stemmen, mislukte. Toch was het geweldig om te zien hoeveel mensen gehoor gaven aan onze oproep. Bedankt daarvoor!

2018: de geboorte van Anne Hurenkamp Media

Los van al dat schrijven over The Beatles, vond ik in 2018 mijn 'pen' meer dan ooit. Binnen mijn functie bij Hogeschool Saxion ontstond meer ruimte om mooie achtergrondverhalen en interviews te mogen schrijven over waar studenten, docenten en onderzoekers zich bij onze hogeschool mee bezighouden. Ook besloot ik een paar weken geleden om naast mijn werk bij Saxion mijn eigen bedrijf op te richten: Anne Hurenkamp Media. Naast het schrijven in opdracht, heb ik daarmee nog een ander plan. Mocht je nieuwsgierig zijn, houd me dan via de website of social media in de gaten.

And in the end...

Dan is het nu tijd om heel even gas terug te nemen en dankbaar te zijn. Die dankbaarheid spreek ik hierbij ook graag uit. Lieve lezers, bedankt voor het zeer trouwe meelezen het afgelopen jaar. Dank jullie ook voor alle feedback, aanvullingen, of vaak ook gewoon een fijne reactie op een column. Het is zo gaaf om te merken dat ik mijn blogs niet in een 'zwart gat' gooi, maar dat jullie echt meelezen. Ik zou het geweldig vinden als jullie dat blijven doen. Net als luisteren naar die sfeervolle en interessante afleveringen van de Fab4Cast, die met zoveel kunde en liefde worden gemaakt door Wibo, Michiel en Jan Cees. Ik wens jullie een mooie jaarwisseling en een heel goed, gezond en liefdevol 2019. Op naar een nieuw Beatlesjaar, dat veel moois gaat brengen. Misschien moeten jullie de avond van 1 november 2019 alvast even vrijhouden, als Deventer voor jullie een te bereizen locatie is. ;-) 

Dan groet ik jullie nu, vanachter mijn schrijftafel. Graag tot snel.

Another year over, a new one's just begun!

Paul McCartney aan de IJssel: met Matthijs van Nieuwkerk, Nico Dijkshoorn, Lea Kliphuis, Jared Grant, Thomas Meeuwis, Vedran Mircetic, Sven Hammond, Zac Chapman en Michael Prins

Er zijn van die avonden, waar je eigenlijk bij had moeten zijn. Het overkwam me gelukkig, afgelopen zaterdag in De Hip in Deventer. Aan de vooravond van de dertigste Deventer Boekenmarkt bruiste onze stad van de activiteiten. Terwijl langs de IJsselkade en op de pleinen duizenden nog lege boekenkramen werden geplaatst, startte in de oude stadstuinen rond Het Klooster poëziefestival Het Tuinfeest. Even verderop aan de Brink kwam cultureel café De Hip op stoom met Wartaal. Een literaire en muzikale avond die dit jaar volledig in het teken stond van Paul McCartney. Dat had ook weer alles met Deventer als Boekenstad te maken. Toch was er vooral muziek. Heel veel mooie muziek.

Die ene keer dat McCartney in Deventer te vinden was

Fonz Scheepstra is de Keizer van De Hip, zoals presentator Matthijs van Nieuwkerk afgelopen zaterdag in een uitverkochte beatkelder verklaarde. En Fonz besloot onlangs samen met Matthijs, die ook aan De Hip verbonden is, een feestje rond Paul McCartney te bouwen. Om Sir Paul te eren en om nog eens stil te staan bij die ene keer dat hij in Deventer te vinden was. Samen met zijn gezin bracht McCartney op 19 augustus 1976 een bezoek aan drukkerij De Lange-Van Leer in de Deventer Raambuurt. Dat was om de drukproeven te bekijken van Linda's Pictures, een boek dat later dat jaar zou verschijnen. Dat was de literaire link, die er natuurlijk moest zijn deze avond. Die link bleek een prachtig excuus om vooral heel veel fantastische Nederlandse muzikanten uit te nodigen om hun favoriete McCartney-liedjes te zingen. Wat een goed idee.

Met Matthijs van Nieuwkerk

Net zo heet als in The Cavern

Het was bloedheet in de muziekkelder. We grapten wat over een vergelijking met The Cavern, terwijl we in de coulissen stonden te wachten, vlak voor aanvang. 110 bezoekers, strak uitverkocht. Matthijs trapte af en kondigde Thomas Meeuwis aan. Deze singer-songwriter, die momenteel in Woodstock The Story de zangpartijen van The Who voor zijn rekening neemt, opende de avond met een indrukwekkende vertolking van The Fool On The Hill. 

De eerste druk van Linda's Pictures

Daarna was het tijd om nog eens even stil te staan bij dat verhaal van de McCartney-familie in Deventer. Ik vond het erg leuk dat ik hiervoor door Fonz gevraagd was. Er volgde een vrolijk gesprekje met Matthijs, waarbij ik de eerste druk van Linda's Pictures kon laten zien. Het boek was weer even terug in de stad waar het ooit van de persen rolde. Dankzij mijn Beatlesmaatje Jan Cees ter Brugge, die zijn exemplaar nog in allerijl opstuurde. Dat bezoek van Paul en familie, de fotografie-carrière van Linda, de inhoud van het boek....we hadden er wel een avond over kunnen praten, maar ja...zo werkt dat natuurlijk niet. In vier minuten vlogen we door de materie [video]. Wie er nog eens wat meer over wil lezen, reik ik hierbij mijn blogs aan over de McCartneys in Deventer en Linda als fotografe.

De soulfulle stem van Jared Grant

Ik vond het gezellig met Matthijs. We hadden een goede chemie. Natuurlijk is Matthijs een Dylan- en een Aznavour-liefhebber, maar het viel me op met hoeveel plezier hij deze McCartney-avond vormgaf. Daaruit sprak voor mij een enorme oprechtheid om er iets moois van te maken. Sympathiek. Na ons gesprek was het ruim baan voor een heel fijn gezelschap van Nederlandse singer-songwriters en muzikanten. De mooiste McCartney-liedjes kwamen voorbij. Zo vertolkte Lea Kliphuis met Vedran Mircetic (De Staat) de pareltjes For No One, I Will en Jenny Wren. Idols-finalist Jared Grant werd door Sven Hammond vakkundig begeleid (in zang en op toetsen) bij The Long and Winding Road, Yesterday en Ebony & Ivory. Jareds soulfulle stemgeluid zorgde bijna voor een explosie aan energie rond het podium. Wat een timbre, wat een timing, wat een talent.

Backstage met Sven (Hammond) Figee, Zac Chapman, Jared Grant en Thomas Meeuwis

Thomas Meeuwis kreeg de zaal aan het zingen

Zac Chapman (Electric Componay) stortte zich op het wat oudere McCartney-werk, waaronder And I Love Her en, in duet met Lea, Love Me Do. Een bijzondere vermelding mag er zeker zijn voor Thomas Meeuwis die opnieuw ten tonele verscheen en twee nummers van het legendarische Wings-album Band On The Run Speelde: een akoestische versie van Let Me Roll It waar de blues van afspatte én het titelnummer van het album. In zijn eentje! Ik denk dat dit nog nooit vertoond is. Geholpen door het enthousiast meezingende publiek werkte hij zich vakkundig door Band On The Run heen. Michael Prins (De Beste Singer Songwriters van Nederland) bracht intense versies van Blackbird, My Valentine en de Golden Slumbers-medley van het Abbey Road-album. 

 Michael Prins

Nico Dijkshoorn was geëmotioneerd

Temidden van al die muzikale schoonheid, was er ook tijd voor Nico Dijkshoorn. Met een column die als tweeluik werd gebracht, had Nico eerst de lachers op zijn hand en liet hij het publiek vervolgens met een brok in de keel achter. Veel journalisten en columnisten hebben de afgelopen weken de magie van Paul McCartneys Carpool Karaoke proberen te verklaren, zoekend naar wát ons zo ontroerde. In de beelden, de gesprekjes, de muziek. Nico deed dat poëtisch, terugblikkend op zijn eigen jeugd. Wanneer het gezin Dijkshoorn gezamenlijk naar een Beatlesplaat luisterde, verstomden de discussies. Het was de muziek van The Fab Four die voor verbinding zorgde. When I'm Sixty-Four: Nico herinnerde zich nog goed hoe die klanken door de woonkamer schalden. Inmiddels bereikt hij zelf bijna die leeftijd, vertelde hij ons. Nog steeds kan hij de inmiddels 76-jarige Paul McCartney dat lied achter de piano zien spelen, in het filmpje met James Corden. Muziek die generaties overbrugt. Nico's emotie werd bijna tastbaar in de overvolle Deventer muziekkelder. De avond werd mooier en mooier.

Nico Dijkshoorn

Een kerkdienst voor de Heilige Sir Paul

De Carpool Karaoke-scène over Let It Be, waarin James Corden en McCartney herinneringen ophalen aan Mother Mary en Cordens vader en opa, was de opmaat naar het slot van de avond. Alle artiesten verzamelden zich rond de piano om, met het publiek, nog één keer die McCartney-klassieker te zingen. Het werd een kleine kerkdienst, voor de Heilige Sir Paul. We hebben er van genoten. Het was nog lang napraten en afkoelen op het terras van één van de mooiste stadspleinen van Nederland. Kan zelfs Liverpool niet tegenop.

Droeg Paul McCartney het nummer Lovely Rita werkelijk op aan een Londense parkeerwacht?

Deze weken zit ik tot over mijn oren in het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. The Analogues toeren langs de Nederlandse schouwburgen en spelen het kleurrijke Beatles-album uit 1967 van A tot Z live, mét de authentieke instrumenten uit de jaren '60. Dat is iets dat wij Beatles-fans allemaal fantastisch vinden, want onze favoriete band gaf zelf al geen concerten meer toen die plaat verscheen. Dus doen The Analogues het nu, zodat we Pepper toch nog eens helemaal live kunnen horen. Bijna 50 jaar nadat het album uitkwam.

Een foto voor de binnenhoes die het niet haalde

Geen babbeltje

Gelukkig komt de voorstelling ook naar Deventer. Ik bestelde schouwburgkaartjes en schreef de datum in mijn agenda. Maar daar bleef het niet bij. Het leek de Deventer Schouwburg een leuk idee als er voorafgaand aan die voorstelling een inleiding gehouden zou worden over de bijzondere Beatlesplaat. Er zouden vast wel verhalen te vertellen zijn. Ik voelde me dan ook echt vereerd toen ik het verzoek kreeg om over Pepper te komen praten. Ik wilde er niet zomaar een 'babbeltje' van maken, maar met een echt goed verhaal komen. En daar zit precies het probleem. Want...waar begin je? 

Hoe vertel je het verhaal van Pepper in 35 minuten?

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band: er zijn boeken over die plaat geschreven, documentaires van gemaakt en studies naar gedaan. Alleen maar bijzondere nummers, revolutionaire opnametechnieken, exotische instrumenten, een hoes waar je naar blijft kijken.... Hoe vertel je dat allemaal in een minuut of 35? Ik besloot de hulp in te roepen van Beatles-podcaster Jan Cees ter Brugge. In ieder geval om eens te brainstormen. Al snel ontstond er een enthousiaste samenwerking en ik vind het dan ook ontzettend leuk dat we de inleiding samen gaan verzorgen. Kom naar je naar de voorstelling in Deventer van The Analogues op vrijdag 16 december, dan ben je ook (op aanmelding) al om 19.00 uur welkom in de bovenfoyer. Daar vertellen wij ons verhaal over Sgt. Pepper.

George Harrison tijdens de Pepper-sessies

Meta Davies werd vereeuwigd in een liedje

Uiteindelijk hebben we er voor gekozen de luisteraar mee te nemen naar de Abbey Road studio's en materiaal te laten horen dat nooit op de plaat terecht is gekomen: demo's, probeersels, repetities en afwijkende mixen uit de beroemde Studio Two waar maandenlang aan Sgt. Pepper werd gesleuteld. Bij die fragmenten vertellen we de verhalen achter de liedjes. Eén van die verhalen gaat over Meta Davies, een Londense dame die door Paul McCartney werd vereeuwigd op het album. Althans, dat leek haar zelf meer dan duidelijk. Echter de meningen zijn verdeeld.

Meta Davies

Om de hoek bij de studio

Paul McCartney kocht in de jaren '60 een mooi herenhuis in de Londense wijk St. John's Wood. Nog steeds is de woning aan 7, Cavendish Avenue de plek waar hij verblijft als hij in Londen is. Paul had zijn huis praktisch om de hoek bij het werk: de Abbey Road Studio's lagen op een steenworp afstand. Het kwam dan ook vaak voor dat Paul wandelend bij de studio arriveerde.

Paul woonde op een steenworp afstand van de EMI studio's

Een bon van 10 shilling

Begin '67 parkeerde Paul zijn Aston Martin DB6 ergens in de wijk bij een parkeermeter. Parkeerwachter Meta Davies had die dag dienst in St. Johns Wood en zag dat de meter op nul stond. Ze pakte haar boekje, schreef een bekeuring uit van 10 shilling (ofwel: 50 pence) en ondertekende met haar volledige naam, Meta Davies. Er zou namelijk nog een M. Davies in dezelfde wijk werken. Juist op dat moment arriveerde Paul. Hij pakte de parkeerbon onder de ruitenwisser vandaan en las haar naam hardop voor. Oh, is your name really Meta? zou hij haar gevraagd hebben. In een interview vertelde de parkeerwachter: We chatted for a few minutes and he said: That would be a good name for a song. Would you mind if I use it? And that was that. Off he went.

Paul in '67 met zijn Aston Martin

Kazoo en een honky tonk-gevoel

The Beatles namen op 23 februari 1967 de basistrack op van Lovely Rita. Ringo op drums. Paul op piano en John en George op akoestische gitaar. Later speelde Paul de bas in. Op 24 februari volgden de solovocalen. De achtergrondzang en de karakteristieke kazoo-achtige geluiden werden op 7 maart op de band gezet. Assistent Mal Evans scheurde een paar velletjes toiletpapier (met EMI-logo) van de rol, vouwde die om een paar kammen en ziedaar....je hoort het geluid na nothing can come between us, en ook na made her look a little like a military man. Tenslotte werd op 21 maart die fantastische pianosolo op de band gezet. Daarbij gebruikte George Martin weer eens een foefje. De pianomelodie werd door hem in een lagere toonsoort meegespeeld terwijl de basistrack langzamer meedraaide. Door het geheel weer op normale snelheid af te spelen, paste de inmiddels snelle melodie in de juiste toonsoort in de solo-sectie van het nummer. Technicus Geoff Emerick plakte vervolgens stukjes plakband op bepaalde onderdelen van de taperecorder, waardoor de tape ging wiebelen en de piano een honky tonk-effect kreeg. Het resultaat was de wat olijke solo die we allemaal kennen: [filmpje]

Traffic Warden of Meter Maid?

Natuurlijk kreeg McCartney de vraag over Rita in interviews. Had hij het nummer inderdaad gebaseerd op de aimabele dame die, met pet, schoudertas en opschrijfboekje, door de straten van Noord-Londen liep om parkeerbonnen uit te delen? Paul gaf aan dat hij in die periode eens een artikel las over een meter maid. Dat is de Amerikaanse equivalent van het Engelse traffic warden. Het klonkt goed, waarschijnlijk door de alliteratie. De woorden bleven in zijn hoofd hangen en hij componeerde er het nummer omheen. De tekst, waarin wordt verteld hoe hij probeert het hart van zijn meter maid te veroveren, is aandoenlijk en humoristisch (sitting on a sofa with a sister or two). Of hij het nummer baseerde op de Londense Meta Davies... Het leek hem zelf onwaarschijnlijk. Paul kon zich het voorval niet herinneren. Nu was dat wel met meer dingen uit die tijd. [filmpje]

Lovely Rita meter maid

Nothing can come between us

When it gets dark I tow your heart away

Standing by a parking meter

When I caught a glimpse of Rita

Filling in a ticket in her little white book

In a cap she looked much older

And the bag across her shoulder

Made her look a little like a military man

Lovely Rita meter maid

May I inquire discreetly

When you are free to some tea with me

Took her out and tried to win her
Had a laugh and over dinner
Told her I would really like to see her again
Got the bill and Rita paid it
Took her home I nearly made it
Sitting on the sofa with a sister or two

Oh lovely Rita meter maid
Where would I be without you
Give us a wink and make think of you

Let Em In: Paul McCartney en zijn gezin op bezoek in Deventer Boekenstad

Vaak heb ik me afgevraagd of The Beatles wel eens in Deventer, mijn geboorte- en woonplaats, zijn geweest. Best een grappige gedachte toch? Natuurlijk is het bekend dat drie van de vier Beatles in juni 1964 in Nederland arriveerden. Ringo Starr was ziek en werd vervangen door Jimmy Nichol. We kennen allemaal de zwartwit-beelden van John, Paul, George en...Jimmy in een rondvaartboot, varend over de Amsterdamse grachten. Gekte langs de kant, mensen die in het water sprongen, chaos in een land dat in veel opzichten nog de 'look and feel' van de jaren '50 had. We kennen de beelden van het tv-interview met The Beatles en het optreden in Blokker. Programmamaker en Beatlesfan Jan Cees ter Brugge schreef trouwens een erg leuk en goed boek over die doldwaze dagen in juni 1964.

Deventer als tussenstation?

Maar ja. Amsterdam is geen Deventer. Mijn vraag bleef hangen: waren The Beatles ooit in de stad van de koeken en de boeken, de stad waar ik ter wereld kwam? Al fantaserend, kwam de gedachte bij me op dat de band begin jaren '60, ver voor de grote doorbraak, diverse malen voor optredens van Liverpool op en neer reisde naar Hamburg. De eerste keer reden de jongens met hun bestelbus via Arnhem en Oosterbeek naar Duitsland. Ik blogde er laatst over. In het boek Tune In van Beatles-historicus Mark Lewishon, las ik dat sommige leden van de groep in die Hamburg-periode ook incidenteel terugreisden via het spoor. De trein. Welke route zou je nemen, wanneer je van Hamburg naar Hoek van Holland moet? Zou je dan over Deventer reizen? Het is een interessante gedachte dat er wel eens een Beatle met de trein de Deventer spoorbrug moet zijn overgestoken. Genietend van de mooie skyline van de stad, zittend op zijn versterker, op het balkon. Zou het....?

De Deventer skyline anno nu

Ken je die foto's van Paul McCartney in Deventer?

Ik deelde mijn gedachten een paar maanden geleden met Jan Cees ter Brugge en viel bijna van mijn stoel van verbazing toen ik zijn antwoordmail ontving. Of ik de foto's kende van Paul McCartneys bezoek aan Deventer? Ik knipperde verbaasd met mijn ogen en herlas zijn vraag. Paul McCartney in Deventer? Dus toch! Het voelde bijna alsof er een goedbewaard geheim met me gedeeld werd. Nog nooit had iemand me hierop geattendeerd. Maar het was toch echt zo. Paul McCartney was ooit een paar uur in mijn geboortestad. En dat terwijl ik, bijna tien maanden oud, waarschijnlijk lekker lag te slapen in mijn wieg. Een kilometer of drie verderop. In geen van de boeken die ik las over The Beatles, in geen enkele documentaire die ik zag, was ik ooit gewezen op deze kleine maar fijne gebeurtenis. Een prachtig verhaal, dat ik de afgelopen maanden bijna niet voor me kon houden, maar dat ik uitgerekend deze week ga vertellen. Omdat de gebeurtenissen precies veertig jaar geleden plaatsvonden. Mooier kan het niet.

Jan Cees ter Brugge verklapte mij het verhaal van Paul McCartney in Deventer

Zouden de betrokkenen nog in leven zijn?

Jan Cees stuurde me een aantal artikelen uit het Deventer Dagblad en een publicatie van de Beatlesfanclub om het verhaal te illustreren. Gelukkig hebben we de foto's nog, zou je in zo'n geval zeggen! Hij spoorde me aan contact te zoeken met de mensen die destijds betrokken waren geweest bij dat bezoek. Dat laatste vond ik te moeilijk om te doen. Ik voelde me er wat onzeker over. Veertig jaar geleden. Zouden deze mensen nog in leven zijn? Zouden ze, hoogbejaard, zitten te wachten op een telefoontje van een nieuwsgierig persoon? Ik liet het erbij, maar vind het wel heel leuk wat meer te vertellen over de dag waarop Paul McCartney in mijn geboortestad rondliep. En wie weet melden zich, door dit blogje, nog mensen die dit van dichtbij hebben meegemaakt.

Het Senzora-pand aan de Sluisstraat in Deventer, 
de plek waar het allemaal gebeurde.

Rechtstreeks van Schiphol naar Deventer

Op donderdag 19 augustus 1976 landde er een privévliegtuig op Schiphol. Aan boord waren Paul en Linda McCartney met hun dochters Heather, Mary en Stella (die we tegenwoordig kennen als één van 's werelds beroemdste modeontwerpers). Zoon James was nog niet geboren. Chauffeur en bodyguard Jan Slagt, die wel vaker in Nederland voor de McCartneys werkte, haalde hen van het vliegveld en reed het gezin rechtstreeks naar Deventer. Paul en Linda kwamen van hun boerderij in Schotland. Daar waren ze aan het bijkomen van de grote Wings over America-tournee die net was afgerond. Het stel was druk met diverse projecten, waaronder een boek met foto's van de hand van Linda, dat Linda's Pictures moest gaan heten. En....hoe kon het eigenlijk ook anders....dat boek werd gemaakt in Deventer Boekenstad! 

Paul in Deventer, met de kleine Stella aan zijn hand.
Rechts van hem: Linda met Mary. Achter hen loopt Heather (in het wit).

Paul McCartney wandelde door de Raambuurt

Drukkerij De Lange/Van Leer, één van de vele plaatselijke drukkerijen die voortkomen uit de lange drukkersgeschiedenis van de stad Deventer, had via haar Engelse verkoopafdeling, de opdracht voor het fotoboek weten te bemachtigen. In augustus 1976 waren de voorbereidingen van het overzichtswerk, met Linda's foto's, inmiddels vergevorderd. Zo ver dat de familie McCartney de proefdrukken in Deventer kon komen bekijken. Aan de Sluisstraat in de Deventer Raambuurt werden de McCartneys om kwart voor vijf 's middags opgewacht door een handjevol fans. Er was niet eens sprake van totale gekte bij het pand dat we in de stad nu als het Senzora-gebouw kennen. In Deventer waren net de opnames afgerond van de internationale bioscoopkraker A Bridge Too Far. De inwoners van de stad aan de IJssel waren de afgelopen maanden gewend geraakt aan bezoek van beroemdheden als Sean Connery, Michael Caine en Robert Redford. Evengoed had Paul McCartney het volgens het Deventer Dagblad druk met het uitdelen van handtekeningen.

Tijdens het bekijken van de proefdrukken dringen zich 
 heel wat mensen naar voren om het gezin uitleg te geven!

Ongedwongen sfeer

Na een korte ontvangst door directeur C.J. Boreel op het kantoor van de drukkerij, waarbij het gezin een aantal mooie boeken over Rembrandt en Van Gogh cadeau kreeg, mochten Paul, Linda en de kinderen een kijkje nemen in de werkplaats. Daar lagen de pagina's van de proefdruk van Linda's Pictures voor hen uitgestald. Het Deventer Dagblad schreef: 'In een ongedwongen sfeer wandelde het echtpaar door de drukkerij en bewonderde de manier waarop de medewerkers van De Lange/Van Leer het fotoboek van Linda drukten.' Het boek zou enkele maanden later, in oktober 1976, in een oplage van 25.000 exemplaren op de markt komen.

De familie McCartney na het verlaten van de drukkerij, op weg naar
de auto. Vermoedelijk op de Raambrug, naar het Pothoofd.

Een nachtje in Amsterdam in het huis van Ringo Starr

Na het bezoek aan de Deventer drukkerij, reed Jan Slagt de McCartneys naar Amsterdam. Volgens de chauffeur vertelde Linda enthousiast over de familieboerderij in Schotland. Ook werd er naar (toen nog) Hilversum 3 geluisterd, waar nota bene een programma werd uitgezonden over de traumatische ervaringen van The Beatles in Manila, tijdens hun laatste tournee in 1966. Op dat moment precies 10 jaar geleden. Paul sprak er in de auto over met oudste dochter Heather. In Amsterdam mocht Slagter het gezin afzetten bij een pand dat ofwel van Ringo Starr ofwel van een goede vriend van de drummer was. Ringo schijnt daar zelf wat geheimzinnig over te hebben gedaan, al weten intimi dat hij jaren in het bezit was van een Amsterdams grachtenpand. Paul had Ringo gevraagd of hij er met zijn gezin een nachtje mocht logeren. Ringo was akkoord en had de sleutels al in Schotland afgegeven. Slagter vertelde dat hij nog met het gezin op stap ging om wat boodschappen te doen. Er werd wat fruit en groente gekocht en het Engelse gezelschap kon rekenen op veel verbaasde blikken (zijn ze het, of zijn ze het niet?). Zowel 's avonds als de volgende ochtend werd Amsterdam uitgebreid bekeken. Jan Slagt leverde Paul, Linda en dochters tegen half twee 's middags weer af op Schiphol, vanwaar ze via Londen terugvlogen naar de boerderij in Schotland.

De McCartney-familie in 1976 in Schotland

Jan Cees liep Paul McCartney nét mis 

Mijn enorme dank gaat uit naar Jan Cees ter Brugge, die me bijpraatte over dit mooie verhaal. Misschien lukt het ooit nog enkele direct betrokkenen te spreken. Jan Cees en ik hebben trouwens een bijzondere connectie. Deventer is de plek waar we beiden geboren werden. Sterker nog, we hebben maar één straat van elkaar vandaan gewoond, al was dat in verschillende periodes. Ik was natuurlijk benieuwd of Jan Cees zélf nog wat meegekregen had van het bezoek van Paul McCartney aan Deventer. Eigenlijk had ik wel verwacht dat hij hem aan de Sluisstraat had staan opwachten. Nee, vertelde Jan Cees. Hij had Deventer zelf een maand daarvoor verlaten, om in Amsterdam te gaan studeren....zul je net zien.

Naschrift!
Deze blog kreeg op twee manieren een heel leuk staartje! Rudi Hofman van De Stentor nam contact met me op. Dat leverde een artikel op in de krant van 19 augustus 2016. Precies 40 jaar na dato.

En dat artikel leverde weer een mailtje op van Deventenaar Bert Dijkman, die sinds jonge leeftijd verknocht is aan The Beatles. Hij was erbij en schreef me: 'Ik was dertien en al groot fan. Stond bij de ingang, maar heb er geen klap van kunnen zien. Stukje rug, plukje haar. De fotograaf vond dat sneu en stuurde me later de foto's. Voor zover ik me kan herinneren was het een bliksembezoek, in en uit en wegwezen. Ze zijn zeker Deventer niet meer in geweest.' Ik mocht van Bert de foto's plaatsen die fotograaf Martin Hollering die middag schoot. Een geweldige aanvulling op het verhaal. Bert, bedankt!

Foto: Martin Hollering

Foto: Martin Hollering

Foto: Martin Hollering

Foto: Martin Hollering

Foto: Martin Hollering