Is Midas Man een evenwichtige biopic over het leven van Beatlesmanager Brian Epstein?

Is het mogelijk om in ruim anderhalf uur een evenwichtig filmportret neer te zetten van de man die The Beatles groot maakte? Regisseur Joe Stephenson deed een dappere poging met Midas Man. Deze biopic over het leven van Brian Epstein (1934-1967) was vorige maand in Nederlandse bioscopen te zien. Natuurlijk was ik nieuwsgierig, dus bezocht ik Midas Man ook. Met Beatlesvriend Jan. 

Midas Man kwam niet zonder slag of stoot tot stand. De film, gebaseerd op een scenario van journalist en schrijver Brigit Grant, werd al in de zomer van 2020 aangekondigd. Problemen en creatieve meningsverschillen tijdens het productieproces zorgden ervoor dat de cast en de regisseurs wisselden. Zo gaf regisseur Jonas Akerlund het stokje door aan Sara Sugarman en lukte het Joe Stephenson uiteindelijk de klus te klaren.

Jacob Fortune-Lloyd als Brian Epstein in Midas Man

Grote thema's
Los van die regisseurs-caroussel is het geen gemakkelijke opgave om de grote thema's uit het leven van Beatlesmanager Brian Epstein te vatten en te verbinden in een goed portret: Brians zoektocht naar een zinvolle levensinvulling, zijn Joodse afkomst, de succesvolle ondernemersfamilie waartoe hij behoorde, zijn relatie met zijn ouders, zijn homoseksualiteit en zijn verlangen naar liefde en erkenning... En dan heb ik het nog niet eens gehad over de verpletterende rol die The Beatles in het leven van Brian Epstein speelden.


Zevenmijlslaarzen
En juist dat Beatlesverhaal zit Midas Man grotendeels in de weg. Hoe verleidelijk is het om dat grote succes als leidraad te nemen? Heel verleidelijk, zo blijkt. Niemand kan ooit genoeg krijgen van het sprookje. De ontdekking in The Cavern en via de aanvankelijk moeizame weg naar een platencontract in volle vaart naar nationaal en wereldwijd succes. Hoofdrolspeler Jacob Fortune-Lloyd, die trouwens een zeer geloofwaardige Brian Epstein neerzet, vertelt ons dat verhaal. Regelmatig 'stapt' hij als Brian uit de scènes, door de vierde wand, en richt hij zich tot ons als kijkers. Met zevenmijlslaarzen loodst Brian ons door het succesverhaal van 'zijn groep'. Gedreven en trots. 

Karikaturale aanpak
Wat daarbij grotendeels naar de achtergrond verdwijnt, is het privéleven van de wereldberoemde manager. Natuurlijk zijn er scènes die ons fragmentarisch een kijkje geven in dat leven: we wandelen met hem door Liverpool, zitten in de huiskamer van zijn ouders, en zien hoe hij 's avonds in het havengebied van Liverpool op zoek gaat liefde en genegenheid. Een zoektocht die in het gunstigste geval uitdraait op teleurstelling, maar vaker zorgt voor mishandeling en chantage. Geen nieuwe perspectieven of emotionele diepgang, wel vlakke dialogen en soms een wat karikaturale aanpak van het verhaal. Jammer.


Cilla, Alistair en Mal
Ook de scènes van Brian met The Beatles doen vlak en karikaturaal aan. Misschien komt Brian nog het best tot zijn recht in zijn dialogen met die andere grote ontdekking, Cilla Black: het garderobe-meisje van The Cavern dat uitgroeide tot een grote internationale ster. Ik heb dan ook vooral genoten van 'Cilla' én van de andere personages die rondlopen in het verhaal van Brian en The Beatles. We zien een flits van Mal Evans, van Alistair Taylor, Neil Aspinall en een uitstekend gecaste George Martin. Zij brachten voor mij een vleugje magie in de film, als die 'familieleden' die er altijd bijhoren, tegen de nostalgische achtergrond van het Liverpool en Londen van de jaren 60. Met dat decor zit het wel goed, maar in de soundtrack ontbreken alle Lennon-McCartney-composities. Geen toestemming. Dus moeten we het doen met vroege covers, zoals Besame Mucho.

Brian (Jacob Fortune-Lloyd) en Alistar Taylor (Milo Parker)

Dizz Gillespie
Ondertussen zien we Brian langzaam afglijden en zijn grip op The Beatles en zijn eigen leven verliezen. Opvallend is het relatief onbekende verhaal van de relatie die Brian op probeert te bouwen met aspirant-acteur Dizz Gillespie (in de film neergezet als personage Tex Ellington) die uiteindelijk ontaardt in geweld en diefstal. Dat onderbelichte stukje Beatlesgeschiedenis heb ik eens omschreven in een eerdere blog. In Midas Man zien we Brian ontredderd op de vloer van zijn hotelsuite liggen, nadat hij ontdekt dat hij opnieuw verlaten en bestolen is. Natuurlijk breekt je hart, maar misschien is dat vooral omdat je dat grotere levensverhaal, met al die strijd, al eerder tot je had genomen. De film zèlf reikt je die gelaagdheid helaas niet aan.

Zien? Ja, Midas Man gewoon een keer kijken als 'ie binnenkort op televisie of één van de streamingsplatforms staat. Maar als je écht wilt weten hoe het allemaal zit, kun je beter nog eens luisteren naar het uitstekende tweeluik dat Fab4Cast in podcastvorm maakte, over het leven van Brian Epstein. Want daar kan Midas Man niet tegenop:

Begin met luisteren naar Brian Epstein - deel 1

Begin met luisteren naar Brian Epstein - deel 2

Hoe een bezoek aan Leiden me vorige week deed terugdenken aan de Beatlesdagen van vroeger

Vorige week zaterdag mochten Jan Cees ter Brugge en ik tijdens de najaarseditie van Beat Meet in Leiden ons verhaal over The White Album vertellen aan de aanwezige bezoekers. Ik was nog nooit op de Beat Meet geweest. Het is een kleine maar fijne verzamelaarsbeurs die al sinds jaar en dag wordt georganiseerd door Franck Leenheer. Franck handelt in zeer bijzondere (Beatles)platen. Al snuffelend tussen de kramen met elpees, cd's, dvd's, boeken en andere memorabilia, moest ik terugdenken aan de tijd waarin mijn vader mij meenam naar de Meervaart in Amsterdam. Op de zaterdag voor Pasen vond daar de jaarlijkse Beatlesdag plaats. Even was ik weer een jaar of 14.

Afgelopen zaterdag met Jan Cees én The White Album (foto: Ramón Dorenbos)

Rondstruinen tussen al het moois

Mijn vader, die mij zelf zijn liefde voor The Beatles had doorgegeven, nam me mee naar de hoofdstad voor het jaarlijkse evenement. Mijn broer en neef gingen ook wel eens mee. Wat had ik een lieve, geduldige vader. Hij liet ons naar hartelust rondstruinen tussen een grote hoeveelheid boeken- en muziekkramen. We konden in allerlei zaaltjes naar Beatlesfilms kijken, in het theater aanschuiven bij interviews met gasten en genieten van de bandjes die er optraden. Ik dwaalde door de Meervaart, genietend van al het moois.

Denny Laine, Alistair Taylor en May Pang

Bijzonder was het om te luisteren naar gasten als Denny Laine en Laurence Juber, die met Paul McCartney in Wings speelden, Alistair Taylor die de assistent van Beatlesmanager Brian Epstein was en naar May Pang die met John Lennon zijn Lost Weekend beleefde. Wij waren als kinderen diep onder de indruk van zo'n dag. We hoefden ook niet per se iets te hebben of te kopen. Het ging vooral om het beleven en het samenzijn met al die andere liefhebbers. Er was nog geen internet en van social media hadden we nog nooit gehoord. Er was dus ook nog geen mogelijkheid om een grenzeloze hoeveelheid beelden en muziek tot je beschikking te hebben. Dus moest je het van dit soort dagen hebben. Ik kan mijn vader, die we helaas al 12 jaar moeten missen, er nog heel altijd heel dankbaar om zijn, dat hij ons naar The Beatles bracht.

Met Denny Laine

Denny Laine

Met Laurence Juber (Wings)

 De blog als traditie op zondagochtend

Die herinneringen kwam dus boven, toen ik afgelopen zaterdag over de beurs wandelde en een aantal fijne gesprekken voerde met mensen die even bevlogen zijn over The Beatles als Jan Cees en ik. Terwijl ik genoot van het gitaarspel en de tweestemmige zang van Xavier Baudet en Andrew Vromans, raakte ik aan de praat met een aantal trouwe lezers van deze column. Het is traditie dat ik je verhaal op zondagochtend bij de koffie lees, vertelde iemand me. Sommigen waren zelfs speciaal voor ons White Album-college naar Leiden gekomen. Dat vond ik allemaal heel bijzonder om te horen. Ik vind dit dus een mooie aanleiding om iedereen eens heel hartelijk te bedanken voor het trouwe meelezen en voor de reacties en aanvullingen die ik regelmatig op de blog ontvang. Het doet me goed dat veel mensen plezier aan de verhalen beleven. Voor mij is dit een extra motivatie om verder te gaan met schrijven.

De Hamburg-aflevering heeft de reislust aangewakkerd

Het was trouwens ook erg leuk om te horen hoeveel mensen genoten hebben van de Hamburg-aflevering die ik samen met de heren van de Fab4Cast mocht maken. Sommigen hebben een bezoek aan Hamburg hoog op hun lijstje staan. En het gaat er ook echt van komen, begreep ik van een aantal lezers en luisteraars. Mooi, misschien hebben we jullie wel dat extra zetje gegeven op deze manier. Voor wie ons Hamburg-avontuur gemist heeft:

Alles is veranderd, behalve...

Die grote Beatlesdagen bestaan niet meer. De tijden zijn ook veranderd. We staan op een andere manier met elkaar in contact. Via internet is alles te bekijken en te bestellen. Via social media wisselen we onze ervaringen uit, stellen we elkaar vragen en geven we antwoorden, podcasten en schrijven we over wat ons bezighoudt. Wie kon destijds, in de Meervaart in Amsterdam, bedenken dat we ons in het nieuwe millennium op een hele nieuwe manier rond die Beatles zouden verenigen? Alles is veranderd, behalve onze liefde voor de Fab Four. En behalve de Beatles zelf. The Beatles zijn The Beatles zijn The Beatles gebleven. En hoe lang dat nog door zal gaan....? Ik kan het niet overzien. 

Met May Pang....one handshake away van John Lennon.
Let even niet op de mode en haardracht van eind jaren '80 hè  ;-)

Alistair Taylor

Wat zijn jullie eigen herinneringen?

Als puber ben ik denk ik een jaar of vier aanwezig geweest, destijds bij die Beatlesdagen. Onder jullie zijn er vast velen die daar ook bij waren. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe die dagen ontstaan zijn, waar ze nog meer plaatsvonden, welke gasten er door de jaren heen zijn geweest. Ik was er zelf in de periode 1988-1991,  tussen mijn 12e en 15e. Hoe zou het na die tijd allemaal zijn verder gegaan? Vertel me erover, en ook over jullie eigen herinneringen aan die tijd. Zou ik echt hartstikke leuk vinden om te lezen!

Baby You're A Rich Man: hoe The Beatles het plan hadden om een Grieks eiland te kopen

In de zomer is het tijd voor zomerverhalen! Dus blik ik deze week terug op een grappig voorval in de zomer van 1967. Op woensdag 19 juli van dat jaar kwamen John, Paul, George en Ringo bijeen in Londen. Niet om muziek te maken, maar om te vergaderen. Ook dat moest regelmatig gebeuren. Twee punten stonden er op de agenda. Pauls idee om de film Magical Mystery Tour te maken en Johns plan om als band Engeland te verlaten en met z'n allen in Griekenland te gaan wonen. Zoals gewoonlijk waren de ideeën van McCartney iets realistischer dan die van Lennon. Toch kreeg Johns plan een kans. Een dag later zaten Ringo en George al in het vliegtuig richting de Egeïsche Zee. Wat wilde Lennon precies?

Vertrek naar Athene

In de ban van de Griekse Alex Mardas

Het idee paste ook wel in de tijdgeest. Hippies, communes.... Het leek Lennon fantastisch om Engeland te ontvluchten en met alle Beatlesgezinnen en nog wat mensen uit de inner circle van de band op een verzameling Griekse eilanden te gaan wonen. Elk gezin in een villa op een eiland, met een groot centraal eiland, mét opnamestudio, in het midden. De Beatlescommune zou minstens 6 maanden per jaar bewoond worden. Waarschijnlijk werd John op het idee gebracht door ene Alex Mardas, ook wel bekend als Magic Alex. Lennon ontmoette de Griek, die al snel een charlatan bleek, in 1966 in het Londense kunstcircuit en raakte in de ban van diens ideeën. Dat overkwam John wel vaker met mensen met een vlotte babbel. Vermoedelijk zette Mardas Lennon aan om het idee een Grieks eiland te kopen met de rest van de Beatles te bespreken.

De rest van het gezelschap arriveert in Athene, Mardas loopt voorop en draagt de kleine Julian Lennon

Ringo hield het alweer snel voor gezien

De eerste vraag die natuurlijk bij jullie opkomt: welke eilanden wilden The Beatles dan kopen? Dat is nooit helemaal duidelijk geworden. In de overlevering wordt regelmatig gesproken over Leslo. Een eiland dat we op geen enkele kaart kunnen vinden. Feit is dat de band wel degelijk op pad ging om eilanden te bekijken. Op donderdag 20 juli 1967 vlogen George en Pattie Harrison, Ringo Starr en tourmanager Neil Aspinall van Londen naar Athene. Daar werden ze opgewacht door Mardas die het stel in zijn familiehuis onderbracht, in afwachting van de rest van de band, met aanhang. Op 25 juli was het gezelschap compleet. Dat wil zeggen: zonder Ringo, die het alweer vlot gezien had en terug naar Engeland vloog. Zeker last van de hitte en het eten... ;-)

Alistair Taylor moest de aankoop regelen

Mister Fixit moest het fiksen
Assistent Alistair Taylor, ook wel Mister Fixit genoemd vertelt in zijn memoires vrij uitgebreid over het avontuur. Zo belandde hij eerst op een veerboot die hem en Mardas naar Kreta bracht. Hoewel The Beatles een eiland wilden kopen, wist Mardas ook van een stuk grond op het grootste Griekse eiland. Het landgoed bleek niet geschikt dus deze eerste verkenningstocht draaide op niets uit. Het complete gezelschap ondernam wat uitstapjes, maar werd door steeds grotere hordes Griekse Beatlesfans herkend. In een plaatselijke muziekwinkel kocht John een bouzouki, een traditioneel Grieks snaarinstrument. Toen The Beatles in één van de bergdorpen 's avonds op het plein, onder het genot van zachte bouzouki-muziek zat te eten, werd het repertoire op de luidsprekers plotsklaps veranderd en schalde Can't Buy Me Love uit de speakers. Ik zou er zelf geloof ik ook doodmoe van worden.

Island hoppen, op zoek naar wat moois

De overgebleven vakantiegangers gingen met een gehuurd jacht op ontdekkingstocht. Vermoedelijk vanuit de haven van Piraeus. Volgens George Harrison voer het schip in zuid-oostelijke richting. Hij vertelde dat het vasteland aan zijn linkerhand lag en hij een eiland aan de rechterkant zag. Kijkend op de kaart, concludeer ik dat hij de eilanden Egina, Fleves en Patroklos kan hebben gezien (rode cirkels). Of het schip ook in noord-westelijke richting is gevaren, weten we niet. Wel dat het reisgezelschap in het bergdorpje Arachova is geweest (zwarte cirkel).

John en Cynthia

John in Arachova

Vonden The Beatles hun eilanden?
De groep kreeg het advies om alvast een tegoed aan dollars apart te zetten, om de aankoop van de eilanden zo soepel mogelijk met de Griekse regering te kunnen regelen. Alistair Taylor moest dat regelen. Hij zette een bedrag ter waarde van 90.000 pond apart. Maar The Beatles raakten verveeld. Het was prima geweest, die korte vakantie in Griekenland, maar hoe zouden ze dat gaan organiseren, dat wonen op die eilanden? Was het eigenlijk wel zo leuk en comfortabel? Op zaterdag 29 juli vlogen George en Pattie samen met assistent Mal Evans terug naar Engeland, om zich voor te bereiden op een tripje naar Los Angeles. De rest van het gezelschap stapte op 31 juli weer op het vliegtuig. Er werden geen eilanden gekocht. Het avontuur legde de band trouwens geen windeieren. De 90.000 Britse ponden werden, door de stijgende koers, weer met een winst van 11.400 pond verkocht. George Harrison merkte daarover gortdroog op: It was about the only time The Beatles ever made any money on a business venture. Zo bleef Lennons droom een utopie. Met geld toe.