zaterdag 28 maart 2020

Sentimental Journey 50 jaar: hoe Ringo andere pop-crooners pretentieloos de weg wees

Dit weekend is het vijftig jaar geleden dat Ringo Starr zijn eerste soloalbum uitbracht. Met Sentimental Journey probeerde Ringo zich te herpakken na het uiteenvallen van The Beatles. Al wist de buitenwereld nog van niets, binnen de band was het de laatste maanden van 1969 wel duidelijk dat het zo goed als voorbij was. Abbey Road was verschenen, Let It Be bevond zich in de (slepende) afrondende fase en John Lennon was in september '69 al zijn eigen weg gegaan.


Rond de piano in de kroeg
Voor Ringo was het even zoeken hoe hij zijn reis zou vervolgen. Na wat gesprekken met zijn familie in Liverpool, besloot Ringo een album op te nemen met de liedjes waar zijn moeder Elsie zo van hield. Nostalgische nummers uit de periode 1920-1950, die ongetwijfeld in huize Starkey (Graves) uit de boxen hadden geschald, of die rond de piano in de kroeg (zie de albumcover) om de hoek waren gezongen. Als je even niet meer weet wat je moet, dan kun je maar het beste terug gaan naar je roots, moet Ringo gedacht hebben. Zit wat in.




Goede samenwerkingspartners
Voor zijn album, dat toepasselijk Sentimental Journey zou gaan heten, liet Ringo zijn familieleden meedenken over het repertoire dat hij zou opnemen. Daarmee meldde Ringo zich in het najaar van 1969 bij George Martin, met de vraag of deze hem wilde helpen het album te arrangeren en produceren. Ondanks zijn talent als drummer was Ringo, meer dan de overige Beatles, sterker afhankelijk van goede samenwerkingspartners om tot een album te komen. Het werd, eerst in de jaren '70 en later met zijn All Starr Band, Ringo's manier om z'n muziekcarrière voort te kunnen zetten. 


Cole Porter, Klaus Voormann en Maurice Gibb
Sentimental Journey zou een afwisselende plaat worden, waarbij voor elk nummer een andere arrangeur gevraagd werd. Dat was het plan. Het waren niet de minste namen die een arrangement leverden. Zo wist Ringo Quincy Jones en Count Basie te strikken, aangevuld met voor de hand liggende samenwerkingspartners als George Martin en Paul McCartney. Andere opvallende namen van arrangeurs waren Maurice Gibb en Klaus Voormann. De over het algemeen smaakvolle arrangementen, neem het fijne Night and Day (Cole Porter) door de Cubaan Arturo "Chico" O'Farrill, compenseerden de ietwat wiebelige vocalen van Ringo. Al met al een prima insteek om toch tot een aangenaam album te komen. Als je je eigen zwakke punten kent, dan moet je goede mensen om je heen verzamelen. 



De plaat werd overal en nergens opgenomen
Het moet best een project geweest zijn, met al die arrangeurs en musici. Ik lees dan ook dat de plaat overal en nergens is opgenomen: in de EMI Studio aan Abbey Road, de Trident Studio's, Wessex Sound Studio's, Olympic Sound Studio's, De Lane Lea Studio's, Morgan Studio's en zelfs in de A&M Studio's in Los Angeles. Tussen 27 oktober en 26 december 1969 en, na het kerstreces, tussen 14 januari en 6 maart 1970 waren het vermoedelijk steeds sessies die zich steeds op één nummer concentreerden, op een plek die vooraf voor een dag of twee geboekt kon worden. Ondanks die versnippering, klinkt het album best coherent. [video: een wat nerveuze Ringo, in gesprek met David Frost]




Nergens pretentieus
Opmerkelijk vind ik het dat Ringo op Sentimental Journey niet zelf de drumstokken ter hand neemt. Alle nummers worden gespeeld door het George Martin Orchestra. Ringo is slechts de zanger. Ik hoor dat zijn vocalen op veel nummers dubbel ingezongen zijn, om ze wat meer body te geven. Of zou hier weer de techniek van artificial double tracking gebruikt zijn? In ieder geval horen we een zanger die haast luchthartig de liedjes uit zijn jeugd (en die van zijn moeder) met de luisteraar deelt. Nergens probeert Ringo pretentieus te zijn, laat staan de originele versies van de nummers te overtreffen. Dat maakt de plaat sympathiek, maar uiteraard niet per se goed. Ringo kreeg overigens bijval van George Harrison, die Sentimental Journey "a great album" en "really nice" noemde. John Lennon vertelde Rolling Stone in december 1970 dat hij zich schaamde voor Ringo's "schmaltzy effort", zo las ik in de recente publicatie "Solid State" van Kenneth Womack.





Ringo wilde verrassen
Toch zou Ringo's album op een bepaalde manier vernieuwend zijn. Als artiest uit de wereld van de pop (rock) waagde hij zich als één van de eersten (misschien wel de eerste) aan het inzingen van een plaat met liedjes uit The Great American Songbook. Vele artiesten zouden hem daarin volgen. Van Robbie Williams tot Rod Stewart en van Linda Ronstadt tot Paul McCartney (Kisses On The Bottom, 2012). Zelf wilde Ringo vooral verrassen, las ik deze week in het interessante boek "You Never Give Me Your Money". Met een album met standards, zijn Beaucoups of Blues-plaat (september 1970) en een langspeler met experimentele muziek. Dat laatste album kwam er nooit.


zaterdag 21 maart 2020

Hoe Dark Horse wakker werd: nieuw materiaal van George Harrison op komst

Het zijn rare tijden, lieve lezers. Veel vertrouwde bezigheden vallen weg en iedereen moet zijn draai opnieuw vinden. Ondertussen werken velen, waaronder misschien jullie zelf wel, in de vitale sectoren om ons land draaiende te houden. In dat geval lezen jullie deze column ongetwijfeld pas veel later. Bedankt voor alles dat jullie doen voor ons land! Uit de grond van mijn hart. Juist deze weken vind ik het extra belangrijk dat de column overeind blijft. Dus schreef ik over recente ontwikkelingen in het Harrison-kamp, want die zijn er!


The Quiet Beatle?
Hoewel George Harrison vaak ten onrechte The Quiet Beatle genoemd werd, hielden de erven Harrison zich de afgelopen jaren opvallend stil. Zoon Dhani timmerde aan weliswaar aan de weg met zijn eigen muzikale carrière. Weduwe Olivia Harrison was ongetwijfeld achter de schermen druk als één van de vier executive members van de Apple board, maar écht spectaculair nieuws over de muzikale nalatenschap van George Harrison bleef uit. Tot begin dit jaar!


Wakker uit de winterslaap
Op 23 januari 2020 kondigde Dhani aan dat het door zijn vader in 1974 opgerichte platenlabel Dark Horse Records weer actief met materiaal naar buiten zou komen. Het label zou als het ware uit zijn winterslaap gaan ontwaken in het nieuwe decennium. De aankondiging werd gevierd met een nieuwe release op het label: een cover van het Tom Petty-nummer For Real-For Tom. Op het nummer horen we Dhani, met Jakob (de zoon van) Dylan, Amos Lee en Willie Nelson met diens zonen Micah en Lukas. [video]




Het bedrijf waar George en Olivia elkaar leerden kennen
Harrison junior refereerde in het persbericht dat hij Dark Horse Records als familiebedrijf beschouwt. Zijn ouders leerden elkaar er door kennen. Olivia werkte destijds voor de marketingafdeling van A&M Records in Los Angeles. Dat befaamde Amerikaanse label zorgde voor de distributie van Dark Horse Records. De transatlantische telefoongesprekken tussen George en Olivia resulteerden in een eerste ontmoeting in oktober 1974, waarna de twee officieel een stel werden. 1978 was het jaar waarin ze trouwden en hun zoon Dhani geboren werd. George en Olivia waren samen tot het overlijden van George, op 29 november 2001.





George bood andere artiesten een podium...
Met Dark Horse Records zat Harrison in de voorhoede van artiesten die hun eigen platenlabel oprichtten. Het label gaf George de mogelijkheid artiesten die hij bewonderde of wilde helpen zelf een podium bieden. Vriendschap en zijn persoonlijke voorkeuren leken daarbij belangrijker dan zakelijke overwegingen. Het was Harrisons intentie het label klein en overzichtelijk te houden. Hij bracht er zijn Indiase leermeester Ravi Shankar onder, net als de band Splinter en R&B-groep The Stairsteps. Saillant detail: Henry McCollough (ex-Wings) bracht in 1975 zijn album Mind Your Own Business uit bij het label van Harrison. [video]




...en gebruikte Darse Horse daarna als label voor zijn eigen albums
Vanaf 1976 gebruikte George Dark Horse Records vooral om zijn eigen albums de wereld in te slingeren, nadat hij in dat jaar formeel verlost was van de contractuele verplichtingen aan het Apple-label. George ontleende de naam van het label trouwens aan zijn in 1973 uitgebrachte nummer (en album) Dark Horse. Het logo van zijn platenmaatschappij bevat het zevenkoppige paard Uchchaihshravas, uit de hindoestaanse mythologie. 



"All of those artists that my father loved so much"
In de afgelopen 45 jaar was Dark Horse Records achtereenvolgens gelieerd aan distributeurs A&M, Warner Brothers, EMI en Universal Music Group. Nu is er de deal met BMG, die het label nieuw leven zal blazen. In zijn persverklaring van januari 2020 verklaarde Dhani Harrison: "I look forward to reintroducing, to a new audience, all of those artists that my father loved so much. We will also be expanding the Dark Horse family with new artists and classic catalogues in the coming years to include a rich and varied roster of incredible musicians whom we love." Een veelbelovend statement!

Dhani en Olivia


World Record Store Day: Chants of India
Op 5 maart volgde de aankondiging dat Dark Horse Records met een bijzondere re-release komt: om de honderdste geboortedag te markeren van Ravi Shankar (7 april 1920 - 11 december 2012) verschijnt op Record Store Day 2020 het album Chants of India voor het eerst op vinyl. George Harrison produceerde de plaat voor zijn vriend en leermeester in 1997. Ook speelde en zong hij er op mee. Het zou het laatste grote project zijn van de twee gezworen vrienden. Chants of India verschijnt als dubbelalbum op rood vinyl. Aanvankelijk zou dat op 18 april zijn, ware het niet dat Record Store Day door de Coronacrisis is verplaatst naar 20 juni 2020. [video]






De schatkist is open
Hoewel Dhani Harrison aankondigde met Dark Horse Records nieuw materiaal uit te brengen, zal het label zich waarschijnlijk grotendeels gaan richten op heruitgaven uit archieven van het label. De zoektocht in de Harrison-archieven leverde overigens interessante vondsten op, las ik onlangs in een uitgebreid artikel in Rolling Stone Magazine. Zo kwamen er stapels 24-track tapes te voorschijn van de All Things Must Pass-sessies uit 1970. Hoewel veel materiaal van die sessies op bootlegs zou zijn verschenen, kan niets tegen het oorspronkelijke, kwalitatief puntgave materiaal tegenop. Dhani en Olivia benoemden de tapes in hun interview met Rolling Stone, net als de enorme hoeveelheid geluids- en filmopnamen van Harrisons Concert for Bangladesh, Living In The Material World en zijn Dark Horse Tour. Het openlijk benoemen van die teruggevonden schatten mogen we misschien als een voorbode zien van de nodige re-releases de komende jaren. Jubilea genoeg op komst. [video]



zaterdag 14 maart 2020

Heather: haar verborgen leven als adoptiedochter van Paul McCartney (deel 2)

Heather McCartney. Vorige week stond de oudste dochter van Paul en Linda al centraal in de column. Als bijna zesjarig meisje verhuisde ze eind 1968 met moeder Linda vanuit New York naar de Londense stadswoning van Paul McCartney. De Beatle trouwde haar moeder Linda en nam haar, Heather, als dochter aan. Hij adopteerde haar zelfs. Vorige week kon je lezen hoe Heather getuige was van de Get Back/Let It Be-sessies van The Beatles en hoe ze opgroeide in Noord-Londen en Schotland. In een warm en liefdevol gezin, maar naar de buitenwereld toe worstelend met haar beroemde achternaam, haar Amerikaanse accent en haar identiteit. Deze week gaat het intrigerende levensverhaal van Heather McCartney verder.


Verhuizing van Londen naar Peasmarsh
Al in 1973 hadden de McCartneys een boerderij met land in Peasmarsh, vlakbij Rye in Oost-Sussex gekocht. Het leek hen prettig om, naast hun boerderij in Schotland, een huis op het platteland in de relatieve nabijheid van Londen te hebben. Het gezin was er regelmatig te vinden en Paul kocht méér grond om in absolute anonimiteit te kunnen wonen, platen op te nemen (in de nabijgelegen privéstudio) en te ontspannen. Er kwamen paardenstallen en Paul ontwierp een nieuw, betrekkelijk eenvoudig, gezinshuis dat de vervallen boerderij als woonhuis moest vervangen. In 1978 verruilde het gezin de woning in Noord-Londen (die overigens wel aangehouden werd) definitief voor het landelijke Peasmarsh.




Naar een gewone openbare middelbare school 
Voor Heather, die inmiddels de oudste was in het gezin met Mary, Stella en baby James, was de verhuizing een positieve zet. Op haar particuliere school in Noord-Londen had ze niet kunnen aarden. In het Zuidoosten van Engeland zochten haar ouders een gewone, openbare middelbare school voor haar: de Thomas Peacocke School in Rye. Thuis, op het landgoed, had ze haar paarden en kon ze zich bezighouden met de verzorging van de dieren die de McCartneys altijd in grote hoeveelheden om zich heen verzamelden. Heather bleef de teruggetrokken dromer, die niet goed kon meekomen op school. Na de middelbare school bleek verder studeren geen optie en werkte Heather liever in de horeca of als dierenverzorgster. Ze ontwikkelde, net als moeder Linda, een grote liefde voor de natuur.


Winnende foto van drummer Steve Gadd
Het was Linda die haar oudste dochter aanspoorde om haar creatieve kant verder te ontdekken. Heather besloot een studie fotografie aan het London College of Printing te gaan volgen. In 1981 won ze een prijs voor haar portret van de legendarische drummer Steve Gadd, geschoten tijdens de opnamesessies voor het McCartney-album Tug of War op het eiland Montserrat. Heather werkte aansluitend bij een foto-atelier in Londen. Ook haar foto Waterfall won een aanmoedigingsprijs.


Steve Gadd en Paul McCartney
(dit is een foto van Linda)


Hersteld contact met Mel See
De immer onzekere Heather voelde haar zelfvertrouwen groeien en startte aan de Kunstacademie, waar ze ook een enorm talent voor pottenbakken en het ontwerpen van aardewerken objecten bleek te hebben. Toch bleef ze worstelen met haar identiteit en haar plek in de wereld. Heather werd, met een depressie, enige tijd opgenomen in een kliniek in Zuid-Engeland. Het lukt haar om weer op te krabbelen. In 1988 besloot Heather, na een vakantie in het inmiddels vierde aangekochte McCartney-familiehuis in Tucson, Arizona, om achter te blijven in de Verenigde Staten. Haar biologische vader, Mel See, woonde even verderop. Hij was inmiddels niet meer zo veel op reis en stond er voor open het contact met zijn dochter te herstellen. Heather woonde een tijd bij haar vader (of in zijn nabijheid) en zijn nieuwe vrouw Beverly.




Nieuwe horizon in Arizona en Mexico
Tijdens een reis naar Mexico leerde Heather van haar vader (antropoloog en geoloog) veel over de inheemse volken van het land. Het deed haar besluiten een tijd bij de Huichol- en Tarahumara-stam te gaan wonen. Ze vertrok. Met 200 dollar op zak, op weg naar een primitief leven, met mensen die niet hun oren spitsten bij het horen van haar beroemde achternaam. Dat bestaan beviel haar goed, zou ze later vertellen. Ook was ze Paul en Linda dankbaar dat ze haar eigen weg in het leven mocht zoeken. Volgens Beverly, de tweede vrouw van haar vader, leek het of Heather altijd op de vlucht was, zo las ik in de McCartney-biografie van Philip Norman. Zo gebruikte Heather een schuilnaam en raakte ze  eens in paniek toen ze bij de bank, bij een geldopname, de bon per ongeluk ondertekende met haar echte achternaam: McCartney. Het heeft iets hartverscheurend triests in zich.


Verlies van beide ouders
Ondanks haar mentale problemen, keerde Heather begin jaren '90 geïnspireerd terug naar Engeland, waar ze de cottage op het familielandgoed in Peasmarsh betrok. Heather begon met het ontwerpen en vervaardigen van aardewerk en keramiek, waarin ze de felle kleuren en etnische patronen uit Mexico verwerkte. Altijd was moeder Linda dichtbij, als een zorgzame en stabiele factor op de achtergrond. Voor Heather was het, net als voor de rest van het gezin, een enorm drama toen Linda ongeneeslijk ziek werd verklaard. De cottage op het landgoed werd uit voorzorg op Heathers naam gezet. Het zou een plek worden die niemand haar kon afnemen. Het verlies van haar moeder bleek onafwendbaar. Linda stierf op 17 april 1998 aan de gevolgen van borstkanker. Heather vertelde later dat ze zelf geen enkele reden meer zag om nog verder te willen leven. Een tweede klap volgde toen haar biologische vader Mel See in 2000 zelfmoord pleegde. Binnen twee jaar was Heather haar ouders kwijtgeraakt.




Toch een beetje in de publieke belangstelling
Gelukkig was Paul er nog, net als Mary, Stella en James. De banden tussen Heather en het gezin waarin ze opgroeide waren en bleven warm. Over haar moeder zei ze in 1999 tegen de Britse pers: "She was a brilliant single mother," doelend op haar eerste jaren met Linda in New York. Uiteindelijk koos Heather toch kort voor de publieke belangstelling, toen ze zich liet overhalen een servieslijn te lanceren, getiteld The Heather McCartney Houseware Collection. Bij de lancering liet ze zich, onzeker als altijd, vergezellen door haar beroemde vader. Door de firma Wedgwood werd ze uitgeroepen tot "One of Britain's Most Exciting Talents". Wat zal Heather gedacht hebben? Vermoedelijk dat ze weer eens op haar beroemde achternaam beoordeeld werd [video].




Het laatste kerstcadeau
57 jaar is Heather McCartney inmiddels. De leeftijd die haar eigen moeder niet mocht bereiken. Toch is ze op veel manieren haar evenbeeld. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook in haar bescheiden aard, haar liefde voor de natuur en haar talenten. Heather noemde haar moeder, in één van haar zeldzame gesprekken met de pers, de centrale kracht in het gezin, een vrouw die altijd voor haar kinderen klaarstond, ondanks het hectische leven dat de McCartneys vaak leidden. Zelf blijft Heather het liefst op de achtergond. "I don't need to be with other people, unless they actually feel they want to be with me," vertelde ze de Daily Telegraph. Ongetwijfeld is moeder Linda vaak in haar gedachten. Net als het laatste kerstcadeau van haar moeder dat, in december 1998, ruim zeven maanden na Linda's overlijden, ingepakt op Heather wachtte: een exclusieve keramieken pot van Dame Lucie Rie, één van Heathers grote creatieve voorbeelden.



zaterdag 7 maart 2020

Heather: haar verborgen leven als adoptiedochter van Paul McCartney (deel 1)

Het jaar 2020 staat, wat The Beatles betreft, natuurlijk in het teken van het grote Let It Be-jubileum. Hoewel er nog geen officiële aankondigingen zijn gedaan, verwachten we een anniversary box en de remake van de film. Ook het bijbehorende boek lijkt opnieuw uitgebracht te worden. Veel moois om naar uit te kijken!


Kleine Heather dwaalde door Savile Row
Als kind bladerde ik door dat zwarte Get Back-boek. Ook ik bezat een exemplaar waarvan de pagina's los in de slecht gelijmde kaft lagen. Hebben jullie het ook nog liggen? Ik was destijds geïntrigeerd door het blonde meisje van een jaar of zes, dat op een aantal van de foto's opdook. Later leerde ik wie zij was: Heather, de dochter van Linda Eastman, toen nog de vriendin van Beatle Paul. Terwijl The Beatles in de Apple Studio's hun instrumenten stemden en inplugden, oude rock 'n' roll-stampers inzetten, Linda als een fly on the wall mooie foto's schoot, dwaalde kleine Heather in januari 1969 door het gebouw aan Savile Row. Daarmee werd ze onderdeel van de Beatlesgeschiedenis, zonder dat ze zich dat bewust was. Wat zou er eigenlijk van Heather geworden zijn, dacht ik deze week.

Heather met Paul tijdens de Get Back-sessies


Heather was de dochter van 'JoJo' uit Get Back
Heather Louise werd geboren op 31 december 1962, als dochter van Linda en Joseph Melville ('Mel')  See. Ze kwam ter wereld in Tucson, Arizona. Juist! De plek waarover Paul McCartney in het nummer Get Back zingt. De regels over JoJo zouden dan ook slaan op Heathers vader Mel. Althans, zo gaan de verhalen. Achttien maanden na haar geboorte scheidden Heathers ouders en nam moeder Linda het meisje mee (terug) naar New York. Linda kon er niet meer tegen dat Mel voor zijn werk als geoloog en antropoloog vrijwel constant van huis was. Toen Mel een jaar naar Afrika had gewild, weigerde Linda om hem met Heather te vergezellen.

Mel See, Heathers biologische vader

Heather met haar moeder in New York


Paul vroeg Heather telefonisch of ze met hem wilde trouwen
In het najaar van 1968 kreeg Linda een relatie met Paul McCartney. Heather kreeg er zodoende ineens een bonus-vader bij, zoals dat tegenwoordig heet. De eerste ontmoeting tussen Paul en Heather was een telefonische. Paul belde Heather in New York en vroeg het kleine meisje of ze met hem wilde trouwen. "Dat kan niet, je bent te oud," luidde het antwoord.  "Dan moet ik misschien maar met je moeder trouwen," vertrouwde Paul haar toe. Daarmee was het ijs gebroken. In oktober van dat jaar bracht Paul tien dagen bij Linda en Heather in New York door, in het piepkleine appartement dat moeder en dochter bewoonden. Daarna nam hij hen mee naar Londen, waar ze bij hem introkken aan Cavendish Avenue. Heathers biologische vader Mel gaf aan daar geen bezwaar tegen te hebben. Tegen zijn latere partner Beverly Wilk zou hij gezegd hebben dat Heather "als een McCartney een beter leven zal hebben," zo las ik in Paul McCartney, de biografie (Philip Norman). 



Linda, Paul, Heather en 'Uncle' Ringo

Adoptie
Kleine Heather wérd ook een McCartney, want Paul besloot haar officieel te adopteren. En zo had Paul ineens een gezin, waarmee hij afwisselend in Londen en op zijn Schotse boerderij woonde. Heather beschouwde Paul als haar vader en het contact met Mel verwaterde. Vader Mel deed weinig moeite om er in te investeren. Het gezin McCartney breidde zich vanaf tussen 1969 en 1977 uit met Mary, Stella en James. Heather was de volwaardige oudste dochter van de McCartneys, ruim zes jaar ouder dan halfzus Mary.

Augustus 1969: Paul, Linda en Heather met Mary

In een stapelbed in de tourbus door Europa
Eerder dan haar halfzusjes en -broertje zal Heather zich bewust zijn geworden van het bijzondere gezin waarvan ze deel uit was gaan maken en...waarmee ze regelmatig de wereld over reisde. De McCartneys gingen, als een ware hippie-familie, in de seventies altijd met het hele gezin op tournee. In de psychedelisch beschilderde Wings over Europe-tourbus deelde Heather een stapelbed met haar jongere zusje Mary. Tijdens de omvangrijke Wings over America-tour ging er voor Heather een privéleraar mee op reis, zodat ze bij zou blijven met haar schoolwerk.

Op tournee

Heather inspireerde Paul tot een punkrocknummer
In 1977 deed de punkrock zijn intrede in Engeland. Heather viel als een blok voor de muziek en liet haar ouders meeluisteren naar haar album van The Damned. Paul schreef vervolgens, geïnspireerd door de nieuwe muziekstroming, het nummer Boil Crisis voor Heather [video, demo]




Gepest met haar Amerikaanse accent
Zijn oudste dochter had het, op haar beurt niet makkelijk. In het gezin voelde ze zich even geliefd als de andere kinderen, maar op school had ze last van haar achternaam, maakte ze moeilijk contact met andere kinderen en kon ze niet goed meekomen. Heather was introvert en werd gepest met haar Amerikaanse accent. Ze had niets met de privéschool waar ze in Noord-Londen naartoe moest. Het liefst was ze op zichzelf en hield ze zich bezig met het verzorgen van dieren. In haar veel jongere broer James (1977) zouden dezelfde karaktertrekken terugkomen, anders dan bij de kordate en efficiënte Mary (fotografe, kookboekenschrijfster en beheerder van het McCartney-fotoarchief) en de extraverte en ambitieuze Stella (modeontwerpster en directeur van haar wereldwijde imperium).

vlnr: Stella, James, Paul, Linda, Mary (voorgrond) en Heather

Het leven zou nog heel wat voor Heather McCartney in petto hebben. Het werd geen gemakkelijke, maar wel een bijzondere en creatieve reis, kan ik alvast verklappen. Graag neem ik jullie volgende week verder mee in de voetsporen van Heather McCartney!



zaterdag 29 februari 2020

Een rondje Beatlesnieuws: George Harrison 77, Fab4Cast back on track, Simon Posthuma overleden, Macca in Metuchen

Deze week was er het nodige nieuws in Beatlesland. Af en toe vind ik het fijn om even wat samen te vatten in de blog. Dus: vandaag weer eens een rondje langs de Beatlesvelden!

77ste geboortedag van George Harrison
Al ontviel George ons op 29 november 2001, iets moois als een geboortedag blijft altijd bestaan. Zo herdachten we afgelopen week dat George Harrison 77 jaar geleden geboren werd. Zoals elk jaar komt daarbij altijd weer ter sprake of dat op 24 of juist op 25 februari 1943 was. Feit is dat George ergens rond middernacht werd geboren en dat men in Engeland de klokken in die periode een uur terug zette, schreef Olivia Harrison deze week op Instagram. Daar reageerden ook weer mensen op, met de uitleg dat de klokken in die periode zelfs twee uur terug waren gezet (Double Daylight Saving Time, durend tot 15 augustus 1943), dus dat George sowieso op 24 februari geboren zou zijn. 



Te vroeg of te laat?
Hoe dan ook, het blijft altijd een beetje een mysterie wanneer George Harrison ter wereld kwam. Zelf hield hij dat raadsel met de nodige humor in stand. Wie hem op 24 februari feliciteerde, kreeg van George te horen dat hij pas de volgende dag jarig zou zijn. Wie George op 25 februari het beste wenste, kreeg van hem het antwoord dat hij de dag ervoor jarig was geweest. Volgens weduwe Olivia vierde George zijn verjaardag zelf altijd op 25 februari. Het blijft allemaal een grote grap natuurlijk.




Liverpool eert George Harrison met Woodland Walk
De 77ste geboortedag van de Beatlesgitarist was voor de stad Liverpool aanleiding tot het openen van een speciale wandelroute, ter nagedachtenis aan George Harrison. De route is er nog niet, maar wordt in overleg met de erven Harrison samengesteld. Het initiatief voor de wandelroute komt van burgemeester Joe Anderson, die een ongebruikt stuk grond in Allerton, in het zuiden van de stad, op het oog heeft. Het terrein, dat zich dichtbij de wijk Wavertree bevindt, bestaat uit een mix van grasland en bos. Langs de route komen installaties en kunstwerken. De Liverpoolse burgemeester zocht contact met de familie Harrison, die het plan van harte ondersteunt. In het park komt tevens een nature classroom waar kinderen over de natuur kunnen leren.


Het park gaat open in 2021
Het gebiedje bevindt zich dicht bij de wijk waar Harrison opgroeide. Weduwe Olivia noemde het idee voor een park zeer passend, gezien de enorme liefde voor tuinieren die George tijdens zijn leven had: "I don’t think there is any better way to commemorate him in Liverpool than with a garden which can become a place of tranquillity and reflection for everyone." Het park moet in het voorjaar van 2021 toegankelijk zijn voor het publiek. Ondertussen mogen kunstenaars ontwerpen insturen, geïnspireerd op het leven en het werk van George Harrison. Ik ben benieuwd!




Fab4Cast back on track
Ja en toen dreigde even het doek te vallen voor Fab4Cast. Wegens steeds strenger toezicht op het delen van auteursrechtelijk beschermd werk, moesten eerder deze maand al alle afleveringen van Spotify verwijderd worden. Ook Soundcloud moest er aan geloven. Hoewel er natuurlijk begrip voor is dat auteursrechtelijk beschermd werk, ook dat van The Beatles, niet misbruikt of geëxploiteerd mag worden, is het ook zuur dat juist deze podcasts moesten verdwijnen. Iedereen weet en begrijpt dat Fab4Cast een niet-commerciële podcast is, die als doel heeft kennis te verspreiden over de culturele erfenis (in de breedste zin van het woord) die The Beatles de wereld hebben nagelaten. Uitleg, analyses en kennisdeling staan centraal. Daarbij is het gebruik van de muziek onontbeerlijk. Als blogger voelde ik me de afgelopen week al "geamputeerd", zonder de podcast als evenknie. Voorlopig is er een goed nieuw platform gevonden via Mixcloud. Hoe het wel mogelijk is daar verder te gaan en te luisteren, zal het team van Fab4Cast binnenkort toelichten. Ik ben in ieder geval enorm blij dat de kennisdeling rond The Beatles niet stopt en dat we de trouwe en enthousiaste community rond Fab4Cast in stand kunnen houden met elkaar. Ook ik wil jullie bedanken voor alle steun en hartverwarmende reacties voor hen, de afgelopen week. 




Simon Posthuma overleden
Gisteravond werd bekend dat Simon Posthuma op 81-jarige leeftijd is overleden. Tussen de kunstenaar en The Beatles bestaat uiteraard een belangrijke connectie. Daarover schreef ik al eens een column, die je hier terug kunt lezen. Maatje Ron Bulters van Beatlesfanclub.nl sprak Posthuma enkele jaren geleden. Lees het interview hier terug.




Macca in Metuchen
En waar hangt Good Ol' Macca uit these days? Juist, in de plaats Metuchen, zo'n 50 kilometer ten zuidwesten van New York City. Op zondagmiddag 23 februari werd hij door voorbijgangers, al wandelend door de hoofdstraat, gespot. Ene John Manzo, eigenaar van een plaatselijk cateringbedrijf, zag Macca wandelen en foto's maken. De cateraar dacht vast zoiets als "holy moly", minderde vaart en liet zijn autoraam zakken. Hij vroeg Paul om een foto en kreeg toestemming er eentje vanuit de auto te maken. Natuurlijk kon Manzo het niet laten te vragen wat Macca in hemelsnaam in Metuchen moest. Paul antwoordde dat zijn vrouw Nancy er gewoond had. Hij kwam er dus even een kijkje nemen. Klinkt plausibel. Ik stel me dan altijd voor hoe het zou zijn, als ik hier in de contreien van Deventer, door een dorp als Schalkhaar of Lettele fiets en ineens Paul McCartney zou zien wandelen. Toch wel apart hè? Zo moet dat ook voor John Manzo geweest zijn. Die beëindigde het gesprek met de woorden: "You're awesome!" waarop McCartney naar hem terugwees en antwoordde: "You're awesome!" De Beatlesfan vertelde de pers dat het bezoekje van McCartney de afgelopen week the talk of the town was. Het bleef nog lang onrustig in Metuchen.

Paul McCartney, zondagmiddag 23 februari 2020 in Main Street, Metuchen,
met toestemming gefotografeerd voor de Buttery Bake Shoppe.


zaterdag 22 februari 2020

Over Girl en de Griekse muziek die John Lennon beïnvloedde

Als ik de eerste seconden van het Beatlesnummer Girl hoor, benemen ze me als luisteraar bijna de adem. Ben ik de enige, of herkennen jullie deze reactie bij dit specifieke liedje? Misschien is het de stem van John Lennon, of het plotselinge begin. Met de eerste regels word je als luisteraar direct het nummer ingezogen: is there anybody going to listen to my story... Je spitst je oren, dat verhaal wil je inderdaad wel horen.


Eén van de sleutelnummers van Rubber Soul
Girl was het laatste nummer dat The Beatles opnamen voor hun elpee Rubber Soul, waaraan ze in de herfst van 1965 een aantal weken intensief werkten. Die sessies kwamen in de tweede week van november tot een eind. Het album moest in productie, om overal op tijd onder de kerstboom te liggen. Met de warme, akoestische sound is Girl één van de sleutelnummers van het geliefde Rubbel Soul-album. McCartneys basgitaar uitgezonderd, werd Girl volledig met akoestische instrumenten ingespeeld. De meerstemmige zang en bijzondere achtergrondvocalen maken van het nummer, dat slechts tweeëneenhalve minuut duurt, een intense luisterervaring. 



Een afhankelijke of onafhankelijke vrouw?
In Girl lijkt John Lennon op zoek te zijn naar zijn ideale vrouw die voor hem een mix vertegenwoordigt van afhankelijkheid (When I think of all the times I tried so hard to leave her, she will turn to me and start to cry) en onafhankelijkheid (When you say she's looking good, she acts as if it's understood, she's cool). In 1980 zou Lennon in een interview met Rolling Stone Magazine terugblikken op het schrijfproces. Daarbij noemde hij de Girl, over wie het nummer handelt, een droomvrouw die slechts in zijn fantasie bestond en die hij enkele jaren later in Yoko Ono daadwerkelijk vond.


Het vraag- en antwoordspel van Lennon en McCartney
Het is algemeen bekend dat Lennon en McCartney elkaar als songschrijvers enorm inspireerden en uitdaagden. Na het horen van McCartneys folk-achtige Michelle, zou Lennon met Girl zijn eigen variant op het thema hebben willen schrijven. Hoewel Paul McCartney al jaren met het Michelle-thema onder zijn arm liep (en het vast vele malen tokkelde), werd het fransige liedje een week eerder in EMI Studio 2 door The Beatles opgenomen. Lennon antwoordde McCartney met een nummer dat eerder op de Oost-Europese, in het bijzonder Griekse, volksmuziek gestoeld was. Zijn inspiratie leek daarbij niet alleen van Paul te komen, maar ook van iemand anders.

Lennon en McCartney in november 1965
bij de tv-special "The Music of Lennon and McCartney"

Griekse melodielijntjes
Op 16 juli 1963 waren The Beatles te gast bij BBC Radio en namen zij het nummer The Honeymoon Song op. Dat liedje was in 1959 het themanummer van de film Luna de Meil, uitgevoerd door Marino Marini and his Quartet). McCartney wist wel raad met de zoetgevooisde vocalen. In de traditie van Besame Mucho en A Taste of Honey legden The Beatles ook dit staaltje amusementsmuziek vast. George Harrison kopieerde daarbij de wat Grieks aandoende gitaarlijntjes, die zo op een bouzouki gespeeld hadden kunnen worden. De Griekse connectie was niet toevallig. The Honeymoon Song werd geschreven door Mikis Theodorakis, die in 1964 nog meer bekendheid zou verwerven met zijn arrangementen voor de film Zorba The Greek. In onderstaande filmpjes kun je horen hoe Theodorakis' versie van The Honeymoon Song klonk en wat The Beatles er bij de BBC van maakten. Het liedje liet Paul McCartney overigens niet los. Hij produceerde het ook voor Mary Hopkins album Postcard in 1969.








Adem in, adem uit
Blijkbaar bleef dat Griekse thema ook in John Lennons herinneringen rondzwerven, toen hij naar een arrangement zocht voor Girl. Behalve die folky gitaarlijntjes bevat Girl ook mooie muzikale overgangen, waarbij de coupletten in C-mineur overgaan naar de refreinen in Eb-majeur. In de achtergrondzang schepten The Beatles er genoegen in voor de luisteraar het midden te houden tussen ti-ti-ti-ti en tit-tit-tit-tit, waarbij het aannemelijk is dat er melige opzet in het spel was. Het inademen na het zingen van Girl bleek ook een originele vondst. Zoals ik al schreef: adembenemend mooi.



zaterdag 15 februari 2020

Waarom The Beatles in juni 1965 halfvolle zalen trokken

Wanneer we terugblikken op de carrières van grote bands als The Beatles, ABBA en Queen, zijn we geneigd te denken dat de successen zich voor de muzikanten opstapelden, dat hun bestaan als band één grote triomftocht was. Onlangs las ik weer eens dat ABBA nog na de Eurovisie-winst moest ploeteren om nieuwe hits te scoren. Ook Queen maakte als band begin jaren '80 een moeilijke periode door, waarna de leden zich herpakten en het succes weer terugkeerde. The Beatles hadden het eind juni 1965 ook wel even gehad, toen hun tournee door Frankrijk, Italië en Spanje niet bepaald van een leien dakje ging. Wat was er aan de hand?

Milaan, 24 juni 1965


Twee weken, acht steden, vijftien concerten
Het voorjaar van '65 had voor The Fab Four grotendeels in het teken gestaan van het project Help! Opnamen voor de film en de soundtrack wisselden elkaar af. De groep reisde naar de Bahama's en Oostenrijk om scènes aan zonnige stranden en op besneeuwde heuvels te filmen. Ook in Londen en directe omgeving werden de mannen gefilmd. Toen half juni zowel de film als de soundtrack grotendeels opgenomen waren, werd het tijd om Zuid-Europa wat aandacht te geven. Althans, dat moet manager Brian Epstein gedacht hebben, toen hij een groot aantal concerten voor The Beatles vastlegde, te beginnen in Frankrijk.


In Frankrijk kregen The Beatles een tweede kans
De relatie tussen The Fab Four en de Fransen was niet bepaald warm te noemen. Anderhalf jaar eerder bleek de kloof tussen vier Britse muzikanten en het Franse society-publiek lastig te overbruggen. Op zondag 20 juni 1965 leken The Beatles aanzienlijk beter contact te krijgen met hun toehoorders in het Parijse Palais des Sports. Zowel het middag- als avondconcert werd door de Franse media opgenomen, waardoor we een goed beeld krijgen van het enthousiasme vanuit het publiek. De kop was eraf. Op de 22ste vloog de band naar Lyon voor twee avondconcerten in het Palais d'Hiver. Twee concerten op één avond. Tegenwoordig zou zoiets ondenkbaar zijn, maar de sets van The Beatles waren compact. Ging je naar zo'n concert, dan kreeg je een stuk of twaalf nummers te horen. Vaak deelden The Beatles het podium met andere, soms plaatselijke, sterren. 

Een korte wandeling door een park in Parijs


Stadions en een filmtheater
Per trein legden de jongens de afstand tussen Lyon en Milaan af en op 24, 25, 27 en 28 juni speelden The Beatles respectievelijk in Milaan, Genua en Rome. In Italië werd duidelijk dat er iets vreemds aan de hand was. Terwijl The Beatles bijna nooit moeite hadden om hun kaarten uit te verkopen, speelden ze in Italië voor zalen die soms nog niet voor de helft gevuld waren. In Milaan zagen 7000 toeschouwers de band 's middags optreden, gevolgd door 20.000 mensen die het avondconcert bezochten. Als je bedenkt dat het Vélodrome Vigorelli een capaciteit van 22.000 bezoekers had, is dat op zijn minst opmerkelijk te noemen. In Genua, waar The Beatles ook per trein arriveerden, zagen slechts 5000 toeschouwers The Beatles in het Palazzo dello Sporto (capaciteit: 25.000) optreden. In Rome, tenslotte, speelden The Beatles vier keer in twee dagen, nooit voor een uitverkocht Teatro Adriana [8 mm-beelden]. Wat was hier aan de hand?




Gebrekkige promotie en moordende hitte
In het zeer goed geschreven 'Can't Buy Me Love: The Beatles Britain and America' van Jonathan Gould (schaf dat boek aan!) las ik dat deze tour, die gedurende twee weken uit vijftien concerten in acht steden bestond niet goed gepromoot was. Bovendien was het die maand enorm heet in Milaan en Genua. The Beatles speelden in sportparken waar het 's middags buiten in de brandende zon niet te harden was. In Rome was de concertlocatie wél binnen, in een filmtheater. Daar ontbrak echter de airconditioning, waardoor de hitte ook moordend moet zijn geweest. Bovendien maakten de kranten melding van de relatief hoge ticketprijzen. Een ongelukkige samenloop van omstandigheden, kun je zeggen. Als ik naar de beelden van Milaan kijk, die op donderdag 24 juni werden geschoten, zie ik The Beatles in de brandende hitte opkomen in dikke zwarte pakken. Paul zingt She's A Woman, Ringo slaat werktuiglijk de beat. Het publiek bevindt zich op grote afstand. Hoe zou dit voor The Fab Four geweest zijn? [video]




Een vocaal vermoeide Lennon
Vanuit Italië staken The Beatles nog even over naar Nice, voor een enkel concert in het Palais des Expositions, waarna de karavaan naar Madrid en Barcelona trok. Daar stonden The Beatles in grote arena's waar normaliter stierengevechten werden gehouden. Ik vond deze geweldige [beelden], die ons mee terugnemen naar het Madrid van 2 juli 1965. We zien het Spaanse publiek in gespannen afwachting van het fenomeen uit Engeland: Los Beatles. Als de band het podium betreedt, klinkt het bekende, uitzinnige gejoel. De Spanjaarden zijn los en hun geschreeuw wordt beantwoord door de Fab Four, die Twist en Shout inzetten. We horen een vocaal vermoeide John Lennon en ook hier zijn, met name op de beelden bij het tweede nummer (I Feel Fine) de lege plekken op de tribunes te zien. Het werd tijd om naar huis te gaan, waar promotie-interviews voor de film Help! wachtten en binnen twee weken de koffers voor de Amerikaanse zomertour gepakt moesten worden.