Posts tonen met het label Glass Onion. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Glass Onion. Alle posts tonen

zaterdag 24 november 2018

Wat deden The Beatles eind 1968 toen de opnames van The White Album er op zaten?

Deze week was het dan echt 50 jaar geleden dat The White Album verscheen. Inmiddels hebben we allemaal al fijn kunnen genieten van de jubileumuitgave. Op lp, via de online streaming diensten of natuurlijk met de luxe cd-box. Wat deden The Beatles eigenlijk zelf in de laatste weken van 1968, toen hun maandenlange opnameklus er op zat?


John nam Julia op het allerlaatste moment voor The White Album op
De opnames voor The White Album gingen nog door tot in oktober. Zo werd er op donderdag 10 oktober nog gewerkt aan Piggies, Glass Onion en Why Don't We Do It In The Road. Op vrijdag de 11e vonden er saxofoon-overdubs plaats voor Savoy Truffle. John Lennon was de Beatle die als laatste een compleet nummer opnam. Op zondag 13 oktober. Helemaal in zijn eentje zong hij, zichzelf begeleidend op gitaar, het prachtige Julia. Nummer 32 van de lange reeks liedjes waaraan in het hart van het jaar 1968 gewerkt was. Het opnameproces ging over in het maken van mono- en stereomixen. Hoewel producer Chris Thomas, die George Martin verving, na het weekend nog wel even kort de toetsen beroerde voor Savoy Truffle, en er aan het nummer nog een paar gitaarloopjes en wat percussie werd toegevoegd, waren The White Album-sessies in de afrondende fase beland.




Ringo ging vakantie vieren op Sardinië en gaf zijn zegen voor de eindmix
Ringo had zin in vakantie en vertrok maandagochtend de 14e naar Sardinië. Hij gaf bij voorbaat zijn zegen over de eindmix. Een paar dagen later hield George Harrison het ook voor gezien. Hij stapte op het vliegtuig naar Los Angeles. John, Paul, George Martin, technicus Ken Scott en  tape operator John Smith bleven achter in de studio, belast met het mixen van de tapes en het bepalen van de volgorde waarin de liedjes op de plaat moesten komen. Not Guilty en What's The New Mary Jane vielen van de stapel en men kwam tot een voorlopige volgorde waarin de plaat aan de wereld gepresenteerd moest worden. De vier Harrison-nummers werden elk op een kant van de plaat gezet, de dierenliedjes op kant B, de snellere en ruigere nummers samen op kant C. Er werd voor gewaakt dat er niet twee liedjes van dezelfde componist na elkaar kwamen en de rest van de songs werd verder zo slim mogelijk verdeeld.




George zat bijna twee maanden in Californië
George Harrison vloog trouwens niet zomaar naar Los Angeles. Hij zou zeven weken in Californië blijven om met Apple-contractant Jackie Lomax te werken aan diens debuutalbum Is This What You Want? De demo van Sour Milk Sea die George aanvankelijk voor The White Album had opgenomen, werd doorgeschoven naar Lomax die er met hulp van Harrison een track voor zijn eigen album van maakte. [video]





George ontdekte in Amerika de synthesizer
Een ontmoeting tussen George en Moog synthesizer-expert Bernie Krause leidde tot het toevoegen van een aantal geluidseffecten aan Lomax' album. De Moog en alle klankkleuren die het instrument te bieden had waren een nog onontdekt fenomeen. Harrison was gefascineerd door deze nieuwe, elektronische vorm van muziek maken en sprak later die maand opnieuw af met Krause. Het duo nam de geluidscollage No Time or Space op [video]. Deze experimentele track zou een paar maanden later de A-kant vormen van Harrisons eerste solo-album, toepasselijk Electronic Sounds getiteld. George kocht een synthesizer in Amerika en nam het instrument mee terug naar Engeland. Het werd het instrument dat ingezet zou worden op het album Abbey Road.




Verrassingsoptreden in Smothers Brothers
Tijdens zijn verblijf in Amerika verraste George het live publiek van The Smothers Brothers Comedy Hour met een kort optreden. India-maatje Donovan was tevens te gast. De aankondiging dat er een Beatle in de show zou verschijnen, zorgde voor uitgelaten reacties, die George met zijn gebruikelijke bescheidenheid in ontvangst nam. In het korte interview werd de single Hey Jude/Revolution aangehaald. Het was 17 november en de wereld moest nog even wachten op The White Album. [video]




Paul gaf een telefonisch interview aan Radio Luxembourg
Terwijl Harrison zich verdiepte in nieuwe vormen van muziek maken en op de Amerikaanse tv verscheen, zat McCartney in zijn Londense woning aan Cavendish Avenue aan de telefoon met Tony Macarthur, een van oorsprong Australische disc jockey die voor Radio Luxembourg werkte. Het gesprek werd opgenomen en de volgende avond uitgezonden, als onderdeel van een twee uur durende special over The White Albun. Die uitzending was prachtig getimed, aan de vooravond van de album-release. Het gesprek is bewaard gebleven: [video]




John en Yoko bij de tandarts op de Nederlandse tv
En John en Yoko? Die werden begin december in de wachtkamer van hun tandarts in Knightsbridge, hartje Londen, geïnterviewd voor het Nederlandse VARA-jongerenprogramma Rood Wit Blauw. Terwijl John het eerste half uur met zijn mond open in de tandartsstoel lag, stond Yoko socioloog Bram de Swaan te woord. Het gesprek ging over de Fluxus-beweging waaruit Yoko's kunstprojecten voortkwamen en het pas verschenen Two Virgins-album, de plaat waarop John en Yoko naakt op de hoes prijkten. Voer voor sociologen, moet men bij de Nederlandse televisie gedacht hebben. Het materiaal werd pas enkele maanden later op Nederland 2 uitgezonden, op woensdag 15 januari 1969, tussen 21.25 en 22.05 uur. Op deze website kun je het interview in delen terugzien. Zou het ook nog in de VARA-archieven liggen?

John en Yoko met Bram de Swaan vanuit de wachtkamer van de tandarts

Two Virgins op BBC Radio
De Lennons sloten hun publieke optredens dat jaar af met Johns deelname aan het Rolling Stones-project Rock 'n' Roll Circus, waarvoor hij White Album-track Yer Blues ten gehore bracht. Ook stond hij met Yoko een BBC-interviewer van het programma Night Ride te woord. Een programma dat in de vroege en luisterluwe uren van de nacht een fragment van het experimentele Two Vigins-album uitzond. En zo sloten The Beatles een enerverend jaar af. Een jaar waarin ze zich terugtrokken in India, terugkwamen met een lading songs, een enorme hoeveelheid demo's opnamen en maanden lang in de studio aan hun dubbelalbum werkten. Een jaar waarin zowel John als Paul naar buiten trad met een nieuwe partner, George zich verder ingroef in Indiase spiritualiteit maar daarbij zeker ook zijn aardse interesses niet vergat en....een jaar waarin Ringo en Maureen Starkey zich met hun jetset-vrienden in Londen al feestend en dansend prima vermaakten. Niemand kon vermoeden dat 1969 een heftig jaar zou worden.

Ringo met fellow Liverpudlian Cilla Black





zaterdag 17 maart 2018

Welke dieren komen we tegen op The White Album en wat hebben ze te betekenen?

Voor mij is het altijd nog wat nostalgisch en romantisch om het te hebben over "het draaien van een elpee". Of een album, zo je wilt. Ik vind het een mooie gedachte dat je een plaat uit de hoes haalt, voorzichtig op de draaitafel legt, de naald in de groef zet en het even hoort kraken, om vervolgens meegenomen te worden door de muziek. Ik weet zeker dat velen van jullie nog (of weer) elpees draaien. Klopt dat? Wie kant 2 van The White Album op de draaitafel legt, komt daarbij een aantal liedjes tegen waarin dieren een hoofdrol spelen. Ik neem aan dat het niemand zal zijn ontgaan dat die dierenliedjes grotendeels op dezelfde zijde van de witte dubbelaar terecht kwamen. Dat zal geen toeval zijn, al heb ik nooit gelezen dat bijvoorbeeld George Martin hier iets over vertelde. Omdat we The White Album vieren dit jaar, moeten we dus beslist ook even bij die dieren stilstaan.

The Beatles met Martha, Paul McCartneys hond


Martha My Dear
Het was Paul McCartneys geliefde sheepdog Martha die een ereplekje kreeg op The White Album. Op een dag moet Paul zijn trouwe viervoeter in de ogen hebben gekeken, daarbij denkend: jij verdient een liedje. Dat liedje werd niet alleen tekstueel een heel innemend portret, muzikaal gezien behoort het beslist tot de hoogtepunten van de plaat. Over Paul en zijn Martha moet ik beslist nog eens een blogje schrijven! Voor nu even een hele knappe uitvoering door ons aller Bertolf: [filmpje]




Blackbird
Hoewel Paul McCartney de titel Blackbird als een metafoor gebruikte voor de onderdrukte Afro-Amerikaan, verwijst één van de pareltjes van The White Album natuurlijk ook naar een merel. Mooi gevonden trouwens, van Paul. In het roerige jaar 1968 waarin de rassenrellen in de VS volop in het nieuws waren, schreef hij dit gevoelige nummer. Aanvankelijk had hij trouwens het idee het aan Diana Ross te geven, maar uiteindelijk koos hij ervoor het zelf op te nemen. De vogelgeluiden die we horen, komen uit de geluidenbibliotheek van de Abbey Road Studio's. [filmpje]




Piggies
Ook George Harrison droeg een dier aan voor The White Album. En ook hij koos voor een metafoor. Met Piggies deed hij zijn aanklacht tegen hebzucht en het ongebreidelde consumeren. Harrison, die zelf in die periode natuurlijk volledig geïnspireerd was door de Maharishi en het Hindoeïsme, zette zich even stevig af tegen de westerse cultuur. Wel met de nodige humor, deze keer. Hij zou zijn tekst gebaseerd hebben op George Orwells Animal Farm. George begon trouwens in 1966 al aan Piggies, maar vergat het. Twee jaar later kwam hij zijn aantekeningen tegen, in zijn ouderlijk huis in Liverpool. Samen met moeder Louise lukte het hem Piggies af te maken:

Everywhere there's lots op piggies
Living piggy lives
You van see them out for dinner
With their Piggy wives
Clutching forks and knives to eat their bacon


Rocky Raccoon
Samen met hun meditatie-maatje Donovan, improviseerden John en Paul dit nummer in India bij elkaar. Het was voornamelijk een McCartney-song, dat wel, en eigenlijk heette hoofdrolspeler Rocky aanvankelijk Sassoon van zijn achternaam. Uiteindelijk zorgde de wijziging in Raccoon voor opnieuw een verwijzing naar een dier. Lennon nam trouwens later afstand van het niemendalletje en George Martin noemde het een opvulnummer, dat nooit op The White Album terecht zou zijn gekomen, als het een enkele elpee zou zijn geworden. Toch sloten veel luisteraars Rocky Raccoon en zijn avonturen in hun hart. Het is overigens het laatste Beatlesnummer waarop we John Lennon mondharmonica horen spelen. Alleen daarom al, is het toch best bijzonder.



Er zijn nog meer dieren op The White Album te vinden
Ook elders dan op Kant 2 van The White Album komen we dieren tegen. In The Continuing Story of Bungalow Bill verhaalde John Lennon over een Amerikaanse bezoeker van het meditatiekamp, die zijn moeder én een olifant mee op tijgerjacht nam. Onlangs schreef ik er een blogje over. Ook in Glass Onion voerde Lennon een dier ten tonele: over de oude vertrouwde Walrus van dat jaar ervoor, gaf hij zijn luisteraars nieuwe zogenaamde hint over de identiteit van het dier (Here's another clue for you all: the Walrus was Paul). Op Everybody's Got Something To Hide Expect Me And My Monkey, verwees John trouwens niet naar een aap. Volgens veel luisteraars, inclusief Paul McCartney, zou Monkey op Heroïne duiden. John Lennon beweerde echter dat het liedje over hem en zijn ontluikende liefde voor Yoko Ono ging. Oké.