Posts tonen met het label UFO. Alle posts tonen
Posts tonen met het label UFO. Alle posts tonen

zaterdag 4 oktober 2025

Like a UFO you came to me: op zoek naar de plek waar John Lennon en May Pang een UFO zagen

Komende week herdenken we de 85ste geboortedag van John Lennon. Daarom leek het me mooi om in deze column stil te staan bij één van de vele plekken waar John tijdens zijn leven woonde. Afgelopen zomer was ik met de heren van Fab4Cast in New York City en besloten we ook een kijkje te nemen aan 434 East 52nd Street, waar John tijdens zijn Lost Weekend samen met geliefde May Pang een appartement betrok. Hoe ziet het er daar vandaag de dag eigenlijk uit?

Iconische foto
Op een bloedhete zaterdagochtend liep ik met Wibo en Michiel East 52nd Street in. Wanneer je deze straat in Manhattan helemaal uitloopt, kom je vanzelf uit bij de East River, een aftakking van de Hudson. Bij helder weer zie je Roosevelt Island liggen, met daarachter het stadsdeel Queens. Wie aan het eind van deze straat op één van de dakterrassen van het grote appartementencomplex gaat staan, kan nóg beter genieten van het spectaculaire uitzicht. Het is precies waar John Lennon op 29 augustus 1974, in zijn bekende zwart-witte New York City-t-shirt, poseerde voor fotograaf Bob Gruen. 





Penthouse
Wij stonden beneden op straat en lieten onze blik langs de gevel omhoog glijden. Helemaal bovenin het appartementencomplex, op nummer 434, woonden John en May in de zomer en vroege herfst van 1974. Gek genoeg dacht ik altijd dat het stel er een betrekkelijk eenvoudig appartement huurde. In werkelijkheid hadden ze de beschikking over een riant penthouse, waarbij hun woonruimte verdeeld was over maarliefst drie etages. Ze hadden de beschikking over een groot terras, vier slaapkamers, vier open haarden, een bibliotheek en een royale keuken. Even bijstellen, dat beeld. Als je nieuwsgierig bent, vind je op deze site een aantal foto's uit 2020. Kun je direct zien hoe prachtig het uitzicht was.






Nobody Told Me
Dat uitzicht inspireerde niet alleen Bob Gruen tot het maken van die iconische foto, het zorgde er ook voor dat John en May zes dagen eerder, net als vele anderen, haarscherp een UFO konden waarnemen. Een gebeurtenis die diepe indruk op hen maakte en waar John op terugkwam op de hoes van zijn album Walls & Bridges. Net als een aantal jaren later, in het nummer Nobody Told Me. Zijn eerdere referentie naar spreekwoordelijke UFO, in Out The Blue (1973), kan niets met deze specifieke gebeurtenis te maken hebben. Die strofe stond al een jaar eerder op de plaat. Hoe dan ook, het maakt deze woonplek van John in New York City extra speciaal. Net als de gedachte dat het hier destijds 'zoete inval' was. Zo kwamen er heel wat artiestenvrienden van John op bezoek, onder wie Paul en Linda McCartney. 



Niet onder de indruk
Op zoek naar bijzondere Beatleslocaties is er altijd de neiging om een stap over de drempel te kunnen zetten. Wij vroegen ons die zaterdagochtend af of dat hier mogelijk zou zijn. Net als bij veel andere centrale voordeuren in de straat troffen we ook bij deze ingang een portier aan. Aardige man. Als ik het me goed herinner wist hij niet dat John Lennon hier vroeger op de bovenste etages gewoond had. Maar ach, New Yorkers zijn sowieso niet snel onder de indruk van dit soort verhalen. Geef ze eens ongelijk. We stelden ons voor en vertelden dat we een podcast over Beatles-locaties in New York City maakten. Dat vond hij sympathiek genoeg om ons binnen te laten in de centrale hal waar bewoners doorheen moeten, op weg naar de lift of het trappenhuis. 



Leestafel
En zo kwamen we terecht in een compacte hal, in art deco-stijl, met een chique marmeren vloer, een zitje en een leestafel. Kortom: een plek waar je als bewoner zit te wachten tot je taxi voorrijdt, stelde ik me zo voor. Het interieur leek authentiek. In gedachten zag ik John en May thuiskomen, van een avondje stappen. Of Paul en Linda richting de lift schieten, met een fles wijn onder de arm. Terwijl de portier weer naar de straat tuurde, schoot ik snel deze foto, waar we wat verhit op staan. Binnenkort kun je onze Beatles-avonturen in New York City beluisteren. Daarin heeft ons bezoek aan East 52nd Street zeker een plekje gekregen! 





zaterdag 21 oktober 2023

Is Out The Blue één van de meest ondergewaardeerde John Lennon-songs?

Omdat we deze maand het vijftigjarig jubileum van John Lennons 'Mind Games' vieren, duik ik opnieuw in een track van het album dat in de herfst van 1973 verscheen. Out The Blue: een deep cut, die vaak over het hoofd is gezien. Dat vonden journalisten David Fricke (2010, Rolling Stone Magazine) en Nick DeRiso (2021, Classic Ultimate Rock) ook, toen ze Out The Blue opnamen in hun lijstjes met 'most overlooked Lennon songs'. 



Een boodschap voor Yoko
Als tweede nummer van kant twee op Mind Games zit de ballad misschien ook wel een beetje verstopt, tussen de midtempo-nummers Intuition en Only People, elk met hun eigen positieve sfeer. Maar Out The Blue mag er zijn. Het is één van de songs op Mind Games waarin John zich richtte tot Yoko, al leefde hij tijdens zijn zogenaamde Lost Weekend al enkele maanden gescheiden van haar. Hoewel de huwelijksproblemen van de Lennons niet van de lucht waren, keek John in Out The Blue terug op hun eerste jaren en bedankte hij Yoko dat ze 'out the blue' in zijn leven kwam en hem voorzag van 'his life's energy'. De tekstpassages klinken nog steeds best sympathiek, maar de kracht van Out The Blue zit 'm vooral in de muziek.  


'Like a UFO'

Wie in elk geval stevig afgaf op de songtekst van Out The Blue was de Ierse muziekjournalist Johnny Rogan. Niet de eerste de beste: hij schreef een aantal lijvige en indrukwekkende biografieën over artiesten als Neil Young, The Byrds en Ray Davies. Rogan kon weinig waardering opbrengen voor het metaforengebruik en de rijmelarij van Lennon. Bijvoorbeeld als het ging om zinnen als "all my life's been a long, slow knife" en "like a UFO you came to me, and blew away life's misery". Al namen andere journalisten het weer voor Lennon op, je moet toch toegeven dat er wel eens sterkere teksten uit Johns pen gevloeid zijn. En toen hij het nummer opnam, zou het nog een jaar duren voordat John daadwerkelijk claimde dat hij samen met vriendin May Pang een UFO boven New York had zien vliegen.

John Lennon en May Pang tijdens The Lost Weekend

Van folk, naar country en gospel
Dus toch even naar het muzikale gedeelte van Out The Blue. Want het nummer kent, wat mij betreft, een fantastische opbouw. Het start klein, folky, met mooi akoestisch gitaarspel, gevolgd door het tweede gedeelte met een volledige band. De pedal steel guitar van "Sneaky" Pete Kleinow brengt een country-sfeer, de honky tonk-pianosolo van Ken Ascher versterkt het Americana-gevoel en de koorachtige achtergrondzang zorgt zelfs voor een gedragen gospel-sfeer, die in de verte lijkt op de achtergrondzang in The Long And Winding Road. Het geïnspireerde basspel van Gordon Edwards, zelfs met enkele hoge glissando's tijdens de pianosolo, maakt het nummer af en doet weer denken aan McCartneys late, melodieuze Beatles-baswerk. Op The Lost Lennon Tapes zou jaren later overigens een langere versie van het nummer verschijnen.


Ondergewaardeerd

Out The Blue nodigde andere artiesten uit tot het opnemen van een cover, onder wie Gerry Rafferty, die het nummer qua arrangement bijna één op één kopieerde. Niet slecht, maar ook niet spannend of vernieuwend. Opvallend is het intro, dat aan Jealous Guy doet denken. Ook doet het prominentere sologitaarwerk bijna vermoeden dat George Harrison meespeelt. Het geeft de cover bijna een Beatle-esque karakter. Hoe dan ook, de eerder genoemde popjournalist Nick DeRiso, beschouwt Out The Blue als meest ondergewaardeerde song op het Mind Games-album. Hij omschrijft het nummer als "a tale of once-devoted lovers now apart who somehow still seem destined to return to one another". Een mooie karakterisering, want Johns Lost Weekend zou na het verschijnen van Out The Blue nog vele maanden duren. Een verzoening met Yoko lag eind 1973 nog lang niet in het verschiet.  



Oktober is Mind Games-maand bij BeatlesTalk, vanwege het vijftigjarig bestaan van het John Lennon-album.