Wie was Tiny Tim op de kerstsingle van The Beatles uit 1968?

Wie de kerstsingles van The Beatles wel eens beluisterd heeft, kwam zijn naam ongetwijfeld tegen op het schijfje dat in 1968 voor de fanclubleden werd gemaakt: Tiny Tim. Met zijn ukulele zingt hij daarop een passage uit Nowhere Man. In deze dagen, vlak voor Kerstmis, schoot zijn naam me ineens te binnen. Wie is Tiny Tim en hoe zit dat verhaal met die kerstsingle in elkaar? 

The Singing Canary
Tiny Tim was niet de enige artiestennaam die de in 1932 in New York City geboren Herbert Butros Khaury gebruikte. Hij betrad de podia als Emmett Swink, Texarkana Tex (mét country-repertoire), Rollie Dell, Darry Dover en Judas K. Foxglove. Om maar te zwijgen van Larry Love, The Singing Canary. Dat laatste sloeg waarschijnlijk op zijn falsetto-stem die hij vaak gebruikte. 

Henry Burr
Khaury was kind van Pools-Libanese ouders en raakte al op jonge leeftijd in de ban van muziek. Met name de liedjes en zangstijl van de Canadese radio-entertainer Henry Burr (1882-1941) zouden hem enorm beïnvloeden. Net als de enorme hoeveelheid artiestennamen die ook Burr tijdens z'n carrière gebruikte. Al op zesjarige leeftijd leerde 'Tiny' Khaury zichzelf gitaar spelen en kamde hij de biblio- en fonotheek van Manhattan uit, op zoek naar biografieën en platen van artiesten uit de periode 1900-1930. 

Falsetto
Nadat hij vroegtijdig was gestopt met school en allerlei baantjes had, ontdekte Khaury zijn falsettostem en ontwikkelde hij z'n bijzondere sound, in combinatie met zijn ukulele-spel. Een religieuze openbaring, zo zou hij het moment later omschrijven. Gehuld in opvallende kostuums, met witte make up, in de stijl van Rudolph Valentino, probeerde Khaury door te breken via een serie talentenjachten. Met onder andere Tiptoe Through The Tulips, dat zijn lijflied zou worden, stond hij begin jaren 60 avond aan avond, voor een schamel loon te spelen in kleine clubs in Greenwich Village. Zijn moeder wilde hem op laten nemen in een psychiatrische kliniek, maar dat stond zijn vader niet toe. Ondertussen timmerde Khaury verder aan de weg. In die periode bedacht zijn manager de artiestennaam Tiny Tim.

Bob Dylan
Door kleine rollen in theater-, tv- en filmproducties groeide in Amerika de bekendheid van deze ietwat zonderlinge artiest, met zijn hoge stemgeluid en onafscheidelijke ukulele. Met een platencontract op zak bracht hij in 1968 debuutalbum God Bless Tiny Tim uit. De single Tiptoe Through The Tulips bereikte de 17e plaats in de Amerikaanse hitlijst. Datzelfde jaar speelde Khaury een rol in de film You Are What You Eat, die opgenomen werd in Woodstock. Daar liep hij opnieuw Bob Dylan tegen het lijf, die hem nog kende van zijn optredens in Greenwich Village. 

Nowhere Man
Ook George Harrison was eind 1968 in New York en Woodstock te vinden. Of hij Khaury via Bob Dylan ontmoette, is mij niet bekend, maar feit is dat Khaury de ukulele-minnende George vroeg of hij Nowhere Man voor hem mocht zingen en spelen. Al na enkele maten kapte George hem af, pakte hij een taperecorder en vroeg hij hem opnieuw te beginnen. Die opname ging mee terug naar Engeland en kreeg een plek op de Beatleskerstsingle Happy Christmas, Happy New Year. Waarschijnlijk kreeg George daar eenvoudig de handen voor op elkaar. Van een gezamenlijk product was in 1968 al geen sprake meer. De single bestond uit afzonderlijke onderdelen, ingezonden door The Beatles (waaronder Johns gedichtjes Jock and Yono en Once Upon A Pool Table). In al dat absurdisme was beslist plek voor de excentrieke Tiny Tim. Bovendien hadden The Beatles de zanger al op 30 oktober van dat jaar zien optreden in de Royal Albert Hall in Londen.

Grammy-nominatie
Als Tiny Tim genoot Khaury enkele jaren grote bekendheid. Zijn album met kinderliedjes, For All My Little Friends, leverde hem in 1970 zelfs een Grammy-nominatie op. Zijn privéleven was overigens even opvallend als zijn carrière. Hij trouwde driemaal, waarvan de eerste keer met de 17-jarige Victoria Budinger. Dat gebeurde tijdens de Tonight Show met Johnny Carson, voor het oog van 40 miljoen kijkers. Na een auto-ongeluk en gezondheidsproblemen raakte Khaury's carrière in het slop. Hij bleef wel optreden en stierf praktisch in het harnas toen hij op 30 november 1996 tijdens een optreden in Minneapolis een hartaanval kreeg. Hij raakte buiten bewustzijn en overleed kort daarna. Al was hij al lang a star in his own right, door George Harrison kreeg Herbert Butros Khaury, alias Tiny Tim, met Kerstmis 1968 even de hoofdrol in dat wonderlijke Beatlesverhaal. 

27 januari 1970, met Ringo en Maureen, Carol Channing en Victoria Budinger
voor tv-opnames in NBC's Burbank Studio's in Hollywood.

Fijne kerstdagen en een gezellige jaarwisseling gewenst!
BeatlesTalk is terug op 7 februari 2026.

Young 'Americans' - John Lennon, David Bowie en hun Amerikaanse vriendschap

Onlangs verscheen het zesde seizoen van de podcastserie 'De Laatste Dagen Van...' die ik al enkele jaren -mede- mag maken. Dit jaar draait alles om David Bowie, in de aanloop naar zijn tiende sterfdag, straks op 10 januari 2026. De afgelopen maanden dook ik samen met Wibo Dijksma intensief in het leven van Bowie. Daarbij stuitten we uiteraard ook op zijn vriendschap én samenwerking met John Lennon. Die was ons bekend, maar uiteraard was het extra leuk en interessant om daar nog eens beter naar te kijken. Je hoort er meer over in de derde aflevering, van de zes delen die we aan Bowie wijdden.

Een feestje in Beverly Hills
John Lennon en David Bowie liepen elkaar voor het eerst tegen het lijf op een verjaardagsfeestje van de Amerikaanse zanger en acteur Ricci Martin. Dat was op 20 september 1974 in Beverly Hills. Zowel Lennon als Bowie woonde in die periode in Los Angeles. Via Elton John en Elizabeth Taylor raakten de twee verzeild op het feestje van de 21-jarige zoon van Dean Martin. Bowies vriend en producer Tony Visconti sprak enkele jaren geleden bij de BBC ook nog van een aanvankelijk verlegen verlopen ontmoeting tussen Lennon en Bowie in een hotelkamer in New York, waarbij de twee besloten elkaar als karikaturen te tekenen. Het zorgde voor hilariteit en markeerde het begin van hun goede vriendschap. 

In de schaduw van Sgt. Pepper
Bowie keek aanvankelijk op tegen Lennon. Terwijl hij zelf in juni 1967 probeerde door te breken met zijn titelloze debuutalbum, domineerde Lennon met The Beatles alle voorpagina's met het Pepper-album. Twee platen die op dezelfde dag het levenslicht zagen, waarbij Bowie, met zijn sympathieke debuut, compleet ondersneeuwde... De Britten zouden elkaar pas jaren later, tijdens hun Amerikaanse jaren, ontmoeten. Ook in het bijzijn van Paul McCartney trouwens, die Lennon tijdens zijn Lost Weekend regelmatig sprak.

Met dank aan Alomar
Tot een samenwerking tussen Lennon en Bowie kwam het in New York City, in januari 1975. Beide mannen werkten die maand aan een plaat. John aan zijn Rock 'n' Roll-album en David aan Young Americans. Het was David die John belde: "Kom je langs?" In de Electric Lady Studios namen ze vervolgens een cover op van het Beatlesnummer Across The Universe en zorgde een jam ervoor dat het nummer Fame van de grond kwam. Daarbij verdient gitarist Carlos Alomar overigens een speciale vermelding. Terwijl Lennon en Bowie naar een restaurant vertrokken, werkte Alomar de gitaarpartijen uit en zette hij de groove van het nummer in elkaar. Daarvoor kreeg hij terecht ook een schrijvers-credit. Fame werd Bowies eerste nummer 1-hit in Amerika.

Hong Kong
De vrienschap tussen de mannen bleef hecht. In dit korte YouTube-fragment hoor je David vertellen over de invloed die John op hem had als artiest. Niet alleen inspireerde John hem om te breken met z'n manager, hij liet David ook zien hoe mainstream-Rock 'n' Roll en avantgarde hand in hand konden gaan. Iets dat David uiteindelijk zelf nog veel sterker uitwerkte, gedurende zijn carrière. Uit alles spreekt in ieder geval Bowie's diepe respect voor Lennon. In 1977 ontmoetten de twee elkaar in Hong Kong. John was op doorreis naar Japan en David was op tournee met Iggy Pop. Toen Lennon werd benaderd door een toerist, die hem om een handtekening vroeg, ontkende hij John Lennon te zijn. "But I wish I had his money," voegde hij er aan toe. Prima plan om fans op afstand te houden, dacht David. Twee maanden later werd hij zélf in New York City op straat aangesproken. Achter hem klonk een stem: "Aren't you David Bowie?" waarop David (zonder zich om te draaien) antwoordde: "No but I wish I had his money", waarna hij zijn hoofd bijdraaide en in het lachende gezicht van John keek. Het antwoord van Lennon? "You lying bastard. You wish you had my money."

Moord op Lennon
Toen John op 8 december 1980 in New York City werd doodgeschoten, gebeurde dat niet ver van het Broadway-theater waar David in die periode de hoofdrol speelde in het toneelstuk The Elephant Man. David was kapot van de dood van zijn goede vriend. Angstaanjagend detail: ook hij stond vermoedelijk op het lijstje van de moordenaar. Want in diens hotelkamer werd een flyer gevonden van The Elephant Man, met een cirkel om Davids naam. En geloof het of niet, de moordenaar had kaartjes op zak voor Davids eerstvolgende voorstelling. Eerste rij. Nadat zijn voorstellingen er in december op zaten, wist David niet hoe snel hij New York City moest verlaten. De moordenaar van zijn vriend zat weliswaar achter de tralies, maar David zelf had wel even iets te verwerken. Drie jaar na de moord, op 8 december 1983, bracht David een emotionele ode aan John, door te referen aan hun ontmoeting in Hong Kong en vervolgens het nummer Imagine te zingen.

'De Laatste Dagen Van...David Bowie' is verschenen op 17 november 2025 in je favoriete podcast-app. In de NPO Luister-app of via de site kun je alle zes delen al direct beluisteren.